Strażnik rzeczy zagubionych

Chociaż od pierwszej chwili, gdy tylko ją ujrzałam zamarzyło mi się, aby zagościła na mojej półce, to jakoś nie specjalnie się do niej garnęłam. Początkowo byłam przekonana o tym, że jest to jeden, z tak popularnych dzisiaj, poradników, które mają ułatwić Nam życie. Dlatego też nie przyglądałam się jej bliżej i nawet nie zapoznałam się z jej opisem. Na szczęście zostałam uświadomiona przez znajomą, że jestem w błędzie i to tak naprawdę obyczajówka. I pomyśleć, że gdyby nie ona to bym nie przekonała się do tej cudownej książki.

Ruth Hogan miała niesamowity pomysł na magiczną i pełną życia historię. W fabule dużo miejsca zajmują znalezionych, a później przygarnianych rzeczy, dla których powstają nowe życiowe scenariusze. Czyż to nie jest urzekające? Dodatkowo mamy tutaj do czynienia z naprawdę fantastycznymi, uroczymi i różnorodnymi postaciami, których nie sposób nie darzyć sympatią.Byłam trochę zmieszana tą niezachwianą niczym wiarą. Niekiedy wydawała mi się nieco naciągana. Niemniej jednak jest to klimatyczna i poruszająca książka, warta poświęconych na nią godzin. Jeszcze jakiś czas po jej przeczytaniu zajmowała moje myśli i nakłaniała do zastanawiania się na losem.

"Strażnik rzeczy zagubionych" jest powieścią jak kubek ciepłego kakao z pianką, jak babcina drożdżówka z lukrem. Idealna by rozkoszować się nią w słoneczne, leniwe popołudnia, doskonała na jesienną pluchę, lub zimowe otulenie kocykiem – ciepła, urocza, podnosząca na duchu, dająca nadzieję i przynosząca ukojenie. Jeśli do tej pory nie sięgnęliście po powieść Ruth Hogan, nadróbcie to koniecznie. Dajcie się oczarować.

Nie ocenia się książki po okładce, ale okładka „Strażnika rzeczy zagubionych” przyciąga uwagę, jest piękna, tajemnicza i trochę magiczna. Czy taka jest cała powieść? Zapraszam :)

Starzejący się pisarz, Anthony Peardew, po śmierci ukochanej żony zaczyna zbierać i katalogować przedmioty zgubione przez innych. Jego pierwszym zaskakującym znaleziskiem jest puszka po ciasteczkach z ludzkimi szczątkami, pozostawiona w pociągu. Czując, że ma coraz mniej czasu, przekazuje w testamencie swojej zaufanej asystentce Laurze osobliwą kolekcję wraz ze szczególnym zadaniem — kobieta ma oddać odnalezione przez niego przedmioty ich właścicielom. Nikt nie przypuszcza, jaką lawinę nieprzewidzianych zdarzeń uruchomi ostatnie życzenie Strażnika rzeczy zagubionych.

Zanim zaczniecie czytać „naparzcie sobie pysznej herbatki”. Powieść otuli ciepłem, rozgrzeje, a Wy rozpłyniecie się w aromacie niezwykłych historii zwyczajnych — niezwyczajnych przedmiotów. Książka jest piękna, niesamowicie pozytywna, emocjonalna i dość oryginalna.

Fabuła toczy się głównie w willi Padwie, miejscu przepełnionym zapachem róż, oazie dla pogubionej w swoim życiu Laury. Tak jak jest wspomniane w opisie, kobieta otrzymuje bardzo odpowiedzialne i z pozoru niewykonalne zadanie. Bo jak znaleźć właścicielkę zielonej gumki do włosów czy niebieskiego guzika od płaszcza? A prowizoryczna urna, w której znajdują się ludzkie prochy? To dopiero wyzwanie. Otoczona przyjaciółmi – Freddym i Sunshine podejmuje się tego niełatwego zadania. Myślę, że podobnie jak ja pokochacie Sunshine. Dziewiętnastolatka, która sama o sobie mówi, że ma swój zespół. Szczera, prostolinijna i obdarzona niezwykłą intuicją dziewczyna, jest bardzo jasną postacią tej książki.

Współczesna historia przeplatana jest opowieścią o młodym wydawcy Bomberze oraz jego przyjaciółce (imię). Co łączy oba te wątki, oczywiście nie zdradzę, ale to dość oryginalne połączenie, więc zachęcam Was, abyście sami je zgłębili. Autorka w powieści ukazała wachlarz relacji i emocji. Mamy miłość głęboką i prawdziwą, taką aż po grób, przyjaźń, braterstwo dusz oraz przywiązanie, wręcz rodzinną więź, jaka powstaje między człowiekiem a zwierzęciem podczas wspólnego mieszkania pod jednym dachem.

W „Strażniku” głównymi bohaterami wcale nie są ludzie. To zagubione rzeczy, które pozornie pozbawione jakiejkolwiek wartości, kryją w sobie różne historie. Niekiedy radosne wspomnienia o czasie dzieciństwa, niekiedy bolesne, bprzywodzące na myśl utratę kogoś bliskiego. Po lekturze na pewno inaczej spojrzycie na ulicznego „śmiecia”. Ta książka jest magiczna – tak jak magiczne potrafi być życie.