Tkaczka Chmur

Złota nić życia, która przecież nie wije się w nieskończoność. Która, nie wiedzieć kiedy i jak, zostaje przecięta, ale przecież tylko po to by pofrunąć wyżej. A jednak trudne stany pozostają. Ta książka jest moim odkryciem. Emocją, ciszą i wichurą. Ukojeniem i wypowiedzeniem słów, które tak ciężko przechodzą przez gardło. Lektura - otulenie. Pogodzenie się z przedwczesnym odchodzeniem? Bo autorka musiała wypuścić córkę z ziemskich objęć i tak powstał ten bajkowy świat, który tę utratę oswaja.

To zapierająca dech baśniowa opowieść o siostrzyczce i braciszku, których więź jest silna jak skała, którzy daleko-niedaleko rozumieją się bez słów. O pokonywaniu Rzeki Smutku, Wściekłego Lasu i Otchłani Rozpaczy, wszystko po to by zdobyć złote jabłuszko, które uzdrawia. O trzech Zorzach ze słonecznego światła, które przędą nić człowieczego losu. Porannej, która jest początkiem, Południowej, która jest pełnią i Północnej, która strzeże końca. O byciu i jego zmieniających się formach.

Nie wprost, ale za pomocą symboli to lektura, która staje się impulsem do rozmów o nieuchronności, cierpieniu, przenoszącym na inny świat, ale i uczuciach, które nienazwane błąkają się, szukają określenia, sprecyzowania, a często udomowienia. Inaczej krzyczą, buntują się i wciąż powracają, wrzące.

Ilustracje urzekają. Odkąd pierwszy raz zobaczyłam kilka z nich, czułam że się zaprzyjaźnimy, że powiedzą mi więcej niż się spodziewam, że chcę je mieć blisko. Tak też się stało. Wraz z treścią okazały się mi tak potrzebne, właśnie teraz.

To jedna z tych, które zostają i pulsują pod skórą. Delikatna, ale intensywna, eteryczna, ale wyrazista. Jak przytulenie, jak czekolada. Jak nadzieja.

Bo tkać białe obłoki można przecież tylko w Niebie...Poznajcie więc Tkaczkę chmur. Nie zapomnicie.