To, co ukryliśmy

"To, co ukryliśmy" jest jedną z tych książek, które już w okładkowym opisie obiecują wiele wrażeń. No bo słuchajcie, mamy Kylie, która prowadzi podwójne życie, jej dwóch mężów, do tego synów (jeden z nich nie bardzo wierzy w to, że jego matka nie żyje), mamy też śledztwo w sprawie jej śmierci, a jakby tego było mało, dostajemy jeszcze historię Stacie, która po poważnej chorobie wraca do domu ojca i ze swojej przeszłości pamięta równe ZERO.

Czyli spokojnie, nic skomplikowanego, hehe.

Lubię Adele Parks i lubię takie właśnie lekkie, obyczajowe thrillery. Lubię, kiedy mogę się zagłębić w kilka pozornie odrębnych historii, które z czasem zaczynają się ze sobą łączyć. Dzięki kilku perspektywom stopniowo poznajesz bohaterów i ich motywacje, a co dla mnie istotne - zdecydowanie nie wszyscy są tutaj sympatycznymi misiami, niektórzy od początku trochę "śmierdzą" ;)

Jednocześnie muszę przyznać, że w tej historii sporo jest rzeczy, które są dość mało prawdopodobne (level prawdopodobieństwa rzędu 0,0001%) i normalnie byłby to dla mnie jakiś tam problem, bo mam dość sceptyczne podejście do rozwiązań zahaczających o absurd. Tutaj natomiast... szok! Zupełnie mi to nie przeszkadzało! Może to kwestia tego, że Parks tak sprawnie prowadzi całą intrygę, że w pewnym momencie po prostu przestałam się zastanawiać, czy to wszystko jest realistyczne. Kupiłam tę historię.

Muszę też wspomnieć o tym, że nie trzeba znać pierwszego tomu ("Ostatnio widziane"), żeby dobrze bawić się podczas lektury "Tego, co ukryliśmy". Jest to wprawdzie kontynuacja, ale historia została skonstruowana w taki sposób, że można spokojnie wejść w nią bez znajomości poprzedniej książki.

Weź ten tytuł na tapet, jeśli lubisz lekkie thrillerki z rodzinnymi sekretami i bohaterami, którzy mają wiele do ukrycia - prawdopodobnie będziesz się dobrze bawić :)