Pod jednym dachem

Przed lekturą wpadło mi w oko kilka mieszanych opinii o "Pod jednym dachem". Trochę mnie to zniechęciło i lekko wystraszyło, a ja przecież bardzo lubię Adele Parks! Jeszcze żadna jej książka mnie nie zawiodła, więc wzięłam te recenzje na klatę, a książkę na tapet. No i co? No i się wciągnęłam!

Już po pierwszych kilkunastu stronach pomyślałam sobie, że będzie dobrze, bo na kartach powieści zdecydowanie nie zanosiło się na spokojne święta (TAK! Boże Narodzenie w Londynie!). A mało jest rzeczy lepszych od strumienia toksynki i dram (tych fikcyjnych, oczywiście) przy stole świątecznym. Do jednego gara wrzucamy sekrety, ciążę, tajemnice z przeszłości, romanse i kłamstwa, a gdy jeszcze okazuje się, że Zac - nowy chłopak jednej z jej córek - przypomina Connie pewnego mężczyznę z przeszłości, to już wiadomo, że katastrofa nadciąga i będzie się jej można przyglądać z wypiekami na twarzy.

Ja w ogóle bardzo lubię historie, w których największe zagrożenie czai się gdzieś w czeluściach rodzinnych relacji, bo z pozoru zwyczajne problemy, jakie ma każdy - związki, rodzicielstwo, stare błędy i niewypowiedziane żale - mogą stanowić tę najbardziej wybuchową mieszankę.

Adele Parks bardzo sprawnie miesza thriller obyczajowy z dramatem rodzinnym. Musicie wiedzieć, że "Pod jednym dachem" nie jest książką, w której akcja pędzi przez cały czas na złamanie karku. Wolniejsze tempo mi nie przeszkadzało, bo lubię "posiedzieć" sobie trochę z bohaterami, poznać ich lepiej i zastanowić się nad tym, dlaczego czasami postępują TAK irracjonalnie.

Ostatecznie "Pod jednym dachem" dało mi właśnie to, czego od tej historii oczekiwałam: furę sekretów, trochę napięcia (końcówka!), opowieść o skomplikowanych relacjach i pozornie stabilnej rodzinie. Podobało mi się!