Toksyna

Jeśli mieliście okazję poznać Sylwię Bies osobiście, to wiecie jaka to ciepła i miła osoba. Jak ostatnio widziałam ją w Opolu, uśmiechnięta, pełna radości, w sukience w kwiaty, w życiu nie powiedziałbym, że pisze książki przy których skóra cierpnie, oddech mordercy czuć na karku, a jego obraz psychologiczny jest tak skomplikowany. Tak właśnie pisze nasza Sylwia.

Po "Sygnaturze" przyszedł czas na "Toksynę" druga część jest tak samo dobra jak pierwsza. Tym razem w Kamieńcu giną nastolatki, gdy policja odnajduje jedną z nich, już wie, że to nie są ucieczki z domów. Jeden z policjantów prosi o pomoc Rosie, blogerkę, która zanim złamało ją życie, prowadziła podcasty o zbrodniach, ma nadzieję, że ktoś młody się do niej zgłosi szybciej niż na policję. Zaczyna się wyścig z czasem, a najgorsze jest to, że nie ma żadnego tropu ani śladów.

Co to była za książka, bohaterowie z pierwszej części, ich traumy, problemy, bardzo dobrze rozwinięty wątek psychologiczny. Thriller z elementem obyczajowym, takie lubię najbardziej, do tego autorka dopiero pod koniec książki powoli odsłania obraz mordercy, przez całą książkę, nie wiadomo o nim nic, mimo, opowiada o sobie, możemy tylko dowiedzieć się, co siedzi w jego głowie.

Jeśli szukacie książki pełnej emocji to taka właśnie jest Toksyna, równie dobra jak "Sygnatura" tylko tu już bohaterowie są bardziej pokiereszowani życiem. Sylwia dzielnie pisze trzeci tom, a ja z niecierpliwością czekam na jesienną premierę.