Poszlaka

Wróciłam do Kamieńca, do trzeciego a zarazem ostatniego tomu zamykającego tę serię. Trudno jest mi się rozstać z bohaterami, szczególnie, że autorka postarała się żeby były wyraziste i nie było łatwo o nich zapomnieć.

Rozalia próbuje stanąć na nogi po śmierci matki, jej zdaniem policja nie za bardzo angażuje się w śledztwo, więc stara się badać wszelkie poszlaki na własną rękę. Jest jej przykro, iż jej własna przyjaciółka Dominika nie zadzwoniła do niej, nie pojawiła się na pogrzebie, tylko Miłosz wie co dzieje się z jego siostrą, ale nie może nic powiedzieć, jeśli chce zobaczyć Dominikę żywą. Do tego na przystanku spacerowiczka znajduje zwłoki kobiety, łudząco podobnej do matki Rozalii, atmosfera zaczyna gęstnieć, a nad Kamieniec znowu nadciągają czarne chmury.

Tą częścią byłam zaskoczona bardziej niż dwoma poprzednimi, nie mogę spojlerować, więc nie zdradzę który z bohaterów tak mnie zaskoczył, był to ten, którego nawet bym nie podejrzewała. Sylwia robiła mi niezły mętlik w głowie, to było tak dobre i trzymające w napięciu, że nie chciałam żeby się kończyło. W poprzednich częściach było więcej morderstw, w trzeciej części jest więcej wątków psychologicznych co dodaje większego smaczku, mogłam jeszcze bliżej poznać bohaterów, mimo iż wydaje się, że w trzeciej części powinnam się już ich dobrze znać. Zaskoczenie wbija w fotel i jest idealnym zwieńczeniem całej serii.

Jeśli macie ochotę na przygodę w Kamieńcu a polecam bo naprawdę warto, zacznijcie od pierwszego tomu, tu nie da się czytać od końca, ani środka, losy bohaterów cały czas się splatają i jeśli chcecie wiedzieć dlaczego jeden morderstwo popycha do kolejnego musicie zacząć od początku.

"Musiała zatopić się w tej dotkliwej samotności, w pojedynkę poradzić sobie z nagłym poczuciem straty i wyobcowania."

Nadszedł czas na finałowy tom serii "Kamieniec" spod pióra Sylwii Bies i przyznaję, że trudno jest się rozstawać z bohaterami. Mimo iż nie jest to pozytywna historia, to śledzenie wydarzeń w niej zawartych jest angażujące i emocjonalnie przyciąga jeszcze bardziej do lektury.

Życie po stracie rodzica jest zawsze trudne. Zwłaszcza, jeśli stosunki między rodzicem a dzieckiem nie należą do łatwych i nadchodzi czas, że zaczynają się poprawiać. Rozalia stara się odnaleźć w nowej rzeczywistości, choć nie jest to łatwe. Jej motywacją jest odnalezienie ojca i szukanie odpowiedzi na pytania, które ją dręczą. W międzyczasie w Kamieńcu zostają znalezione zwłoki kobiety. Nowe śledztwo sprawi, że życie funkcjonariuszy czekają zmiany, o których nawet nie śnili.

"Poszlaka" to powrót Sylwii Bies do gatunku thrillera. Znajdzie się tu elementy kryminalne, natomiast większa uwaga zwrócona jest w stronę bohaterów i tego, co dzieje się w ich głowach. Widać różnicę między finałowym tomem, a poprzednimi, natomiast styl i emocje pozostają te same, co pozytywnie wpływa na odbiór książki.

Sylwia Bies zwraca uwagę czytelnika poprzez zachowania bohaterów i zmusza do odpowiedzi sobie na pytanie: czy w każdym z nas drzemie zło? Czy nawet wtedy, gdy myślimy, że nasza motywacja jest dobra, zło można w jakikolwiek sposób usprawiedliwić? Trudne jest to pytanie i przyznaję, że do tej pory nie znalazłam satysfakcjonującej odpowiedzi.

"Poszlaka" zamyka wątki poruszone w pierwszym i drugim tomie serii. Wybory, których dokonują bohaterowie, nie są łatwe i mogą doprowadzić do wielu ludzkich dramatów. To zagłębianie się w ludzką psychikę i towarzyszące temu emocje nie pozwalają odejść od lektury. Czytałam książkę w każdej wolnej chwili, dzięki czemu udało się ją szybko przeczytać. Klimat "Poszlaki" jest niepokojący i od początku czuć, że nas czytelników będzie czekał duży ładunek emocjonalny. Aby w pełni zrozumieć motywacje bohaterów, zachęcam do sięgnięcia po serię "Kamieniec" w odpowiedniej kolejności. Bardzo polecam i liczę, że Sylwia Bies zaskoczy jeszcze niejedną tak wciągającą serią.