Uciekinierka i ułan

Oto pozycja TOTALNA.

Powieść historyczna, jakiej nie czytałam od lat, a jako największa na świecie miłośniczka tego gatunku, zjadłam na nim zęby i byle czym już się nie zadowolę.

O „Uciekinierce i ułanie”, autorstwa niesamowitej Joanny Wtulich, napisałam następujące słowa:

„Wielka polityka, wielkie namiętności.

Intrygi i konszachty z wrogiem. 

A wszystko to na tle pasjonującej historii Europy początku XIX wieku. 

Joanna Wtulich po raz kolejny z całą mocą udowodniła, że powieści kostiumowe to gatunek, który doprowadziła do perfekcji. 

„Uciekinierka i ułan” absolutnie porywa. Niczym za dotknięciem magicznej różdżki, przenosi Czytelnika w wir dworskich knowań, miłosnych uniesień i wojen napoleońskich - jednego z najciekawszych okresów nowożytnej Europy.

Oto pierwszy tom „Sagi napoleońskiej”, dla której stracicie głowę”.

To nieprzypadkowe słowa. Napisałam je zaraz po skończonej lekturze, kiedy jeszcze serce biło najmocniej, kiedy jeszcze twarz pulsowała od gorących wypieków. Co tu dużo mówić? Uwielbiam tę powieść, ubóstwiam! Nie mogłabym chcieć od niej więcej. Wspaniały klimat napoleońskiego okresu w dziejach Polski i Europy, zaś język z epoki, jakim bezbłędnie włada Joanna Wtulich, zawstydzał mnie, gdyż, jako miłośniczka naszego ojczystego języka, żywiłam nadzieję, że posługuję się nim całkiem nieźle, tymczasem autorka wyprowadziła mnie z błędu - majstersztyk!

I w końcu ta fabuła! Ta historia, tak wspaniała, tak pożerająca Czytelnika, przepełniona porywami serca, żądzą, zdradą, (nie chodzi mi wyłącznie o uczucia romantyczne). W tle wielka polityka, historyczne zawirowania.

Cudo!

Jednak najważniejszą kwestią, o której po prostu muszę wspomnieć, jest doskonała znajomość historycznych realiów epoki, w której autorka osadziła swoich bohaterów. Jestem pod tak ogromnym wrażeniem… 

Jeśli pragniecie przeczytać powieść historyczną, od której nie odgoni Was żadna siła, przeczytajcie "Uciekinierkę i ułana".

A to dopiero początek historii.