Upadli bogowie. 3. Wiarołomca

Ostatnio doszłam do wniosku, że jestem masochistką. Jest tyle książek, które czyta mi się z wielką przyjemnością, a i tak sięgam po serie, tylko po to, by je dokończyć. W moje ręce, dzięki uprzejmości wydawnictwa Jaguar, trafiło zakończenie trylogii Upadli bogowie. Jednak nie mogę powiedzieć, że ta historia była porywająca. Spokojnie autorka mogła wyrzucić ponad połowę tej książki i skupić się na tym co istotne, czyli na samej wojnie.

Hannah Kaner powróciła z trzecim i ostatnim tomem serii Upadli bogowie “Wiarołomca”, która na okładce ma bardzo szczególnego bohatera, czyli Skedi’ego, małego bożka niewielkich kłamstw. Oprawa graficzna tej książki jak zawsze mnie zachwyca i już przyzwyczaiłam się do powiększenia rozmiaru książki, chociaż ten tom był grubszy, a co za tym idzie, cięższy i znów mało poręczny.

Do Middrenu dotarła wojna, w której złym charakterem okazał się ktoś inny, niż można było przypuszczać na samym początku. Bogini ognia Hseth niesie spustoszenie przez ziemię Middrenu a nasi bohaterowie chcą zebrać jak największą armię, by stawić jej czoła. Historia skupia się w większości na podróży owych bohaterów i planowaniu kolejnych kroków. W większości mogłabym nazwać ją historią drogi i właśnie z tym miałam największy problem. Ciężko było mi się wciągnąć, przez ponad połowę książki. Jednak gdy w końcu zaczęło się dziać, to nie szło się oderwać i nawet uroniłam kilka łez.

Mimo tych potknięć książka ma kilka mocnych stron. Autorka zamknęła wszystkie wątki, nie zostawiając czytelnika z wielkimi niedopowiedzeniami. Mimo że w jakimś stopniu zakończenie było smutne, to nie zawsze dobre zakończenie, to takie pełne szczęścia. Podoba mi się również fakt, że autorka nie zrobiła w pełni biało-czarnych bohaterów. Ich moralność jest złożona, co daje tej historii głębi. Do tego sposób, w jaki autorka balansuje między mrokiem wojny a intymnymi momentami między bohaterami, wydaje się prawdziwe.

Żegnam się z bohaterami, nie wiem, czy zostaną ze mną na dłużej, jednak do końca nie był to zmarnowany czas. Mogło być lepiej, nie było najgorzej. A wydawnictwu dziękuję za możliwość poznania Kissen, Innary, Elo i Skedi’ego.

Bogini ognia Hseth prowadzi swoją niszczycielską armię na południe kraju, siejąc chaos i zniszczenie. Elo musi zawiązać trudny sojusz z Arrenem - dawnym przyjacielem, wrogiem i królem - podjąć decyzje, które zaważą na losach wojny. Inara podróżuje wraz z matką, walcząc z własnymi mocami i przeznaczeniem. Kissen, poszukując rodziny i sensu, musi odpowiedzieć sobie na pytanie o co i dla kogo naprawdę warto walczyć.

„Wiarołomca” trzeci tom cyklu Upadli bogowie. Epicka powieść w świecie ogarniętym wojną, świecie stojącym na skraju zagłady. Autorka wykreowała ciekawy świat ludzi i bogów, których losy splatają się w dramatycznej walce o przetrwanie i władzę. Główne postaci są zmuszone do podjęcia trudnych decyzji. Muszą przełamać urazy, zawierać nieoczywiste sojusze, mierzyć się z własnymi słabościami, przeznaczeniem, magią, a także z poświęceniem.

Główny motyw tej części to wojna i polityczne intrygi, których jest na prawdę dużo, a przez to nie jeden raz potrafi nas fabuła zaskoczyć. Konflikt bogów i ludzi eskaluje, pojawiają się niepewność, zdrada oraz trudne sojusze. Pojawia się motyw wiary jako broni, gdyż bogowie bez wiary ludu nie przetrwają, a z drugiej strony czy świat bez bogów będzie lepszy? Lojalność i nadzieja wiszą na włosku, ile można poświęcić dla tych wartości i czy zdrada zawsze oznacza coś złego? Powieść utrzymana jest w ciężkim, dusznym klimacie, a dynamiczne sceny akcji są przeplatane wolniejszymi fragmentami. W powieść wplecione są dialogi na poważne tematy, moralne dylematy jak i wewnętrzna walka postaci, gdyż nadchodzi czas decyzji. Autorka nie skupiła się tylko i wyłącznie na scenach walk i taktykach wojennych, ale też na rozwoju postaci i ich dramatach osobistych. Bohaterowie są wielowymiarowi, wyraziści, nie są idealni, posiadają wady i mierzą się z konfliktami wewnętrznymi. Są pełni sprzeczności, emocje nimi targają, co tworzy dodatkowe napięcie. Surowy, mroczny klimat bez romantyzowania wojny i przemocy. Relacje między postaciami są pełne napięcia emocjonalnego, a nikt nie jest jednoznacznie dobry lub zły. To historia o tym, że wiara potrafi budować świat - ale jeszcze szybciej potrafi go zniszczyć. Nie jest to lekka lektura stanowiąca czystą rozrywkę, wymaga skupienia, jednak finał choć ciut gorzki to satysfakcjonujący

Seria szczególnie spodoba się fanom epickiego fantasy o mrocznym klimacie, z rozbudowanym światem pełnym wojny, magii i bogów oraz wyrazistymi, silnie napisanymi postaciami.

„Wiarołomca” to trzeci tom serii Upadli bogowie i zdecydowanie książka, po którą nie należy sięgać bez znajomości wcześniejszych części – „Bogobóczyni” i „Niosącego słońce”. Kolejność czytania ma tu ogromne znaczenie, bo fabuła oraz rozwój bohaterów są ze sobą ściśle powiązane. Hannah Kaner konsekwentnie rozwija świat, który od początku zachwyca spójnością, mrokiem i dopracowaną mitologią.

Ogromnym atutem powieści są bohaterowie – złożeni, wiarygodni i pełni wewnętrznych konfliktów. Autorka stworzyła wiele silnych kobiecych postaci, które nie są jednowymiarowe ani schematyczne. Co równie ważne, w książce pojawiają się bohaterowie z niepełnosprawnościami i jest to pokazane w bardzo naturalny sposób. Kaner udowadnia, że można żyć pełnią życia, będąc osobą głuchą czy z niepełnosprawnością fizyczną, bez sprowadzania tych postaci wyłącznie do ich ograniczeń. To wartościowy i potrzebny element tej historii.

Trudno tu być oryginalną: Kissen znów kradnie serce i uwagę, ale nie jest jedyną postacią, której losy wciągają. Mamy tu sporą liczbę bohaterów i każdy z nich zmaga się z własnymi problemami, decyzjami i konsekwencjami, które mają realny wpływ na bieg wydarzeń.

„Wiarołomcę” czyta się z zapartym tchem. Nie brakuje humoru, nagłych zwrotów akcji i dynamicznych zmian tempa, a wszystko to osadzone jest w świetnie zbudowanym, mrocznym klimacie. Na uwagę zasługuje również okładka – dopracowana, estetyczna i stanowiąca spójną całość z pozostałymi tomami serii, co z pewnością ucieszy kolekcjonerów.

To fantasy dopracowane, emocjonalne i wciągające. Fani dobrych książek z tego gatunku z pewnością nie będą zawiedzeni. Zdecydowanie polecam!

MJ

Szkolny Klub Recenzenta

„Wiarołomca” to już ostatni tom fantastycznej serii „Upadli bogowie”. Jest to opowieść o wierze, nadziei i lojalności. Jest to historia o Kissen i jej przyjaciołach, którzy muszą stoczyć ostatnią bitwę z potężnymi bogami. Tym razem każde z nich musi stoczyć tę walkę osobno. Kto wygra i jakie przygody będą mieć bohaterowie? Nie zdradzę.

W tej części autorka zabiera nas w podróż po morzu „Srebrnym Jeżykiem”. W podróży tej będzie działo się wiele. Inara wciąż nie może pogodzić się z własnym przeznaczeniem i mocami, które posiada. Relacja matki i córki tutaj również jest napięta i dostarczy wielu emocji.

Kissen to postać, którą chyba najbardziej polubiłam. Jest w niej wiele sprzecznych emocji. Jest postacią, która nie jeden raz zmaga się z trudnymi wyborami.

Elo z kolei musi nawiązać sojusz z kimś komu trudno zaufać. Jest też w stanie dużo poświęcić alby wygrać tę walkę o władzę.

Tempo akcji tutaj jest umiarkowane. Na początku jest nieco wolniejsze, w środku przyspiesza co sprawia, że robi się coraz ciekawiej. Końcówka natomiast jest pełna zwrotów akcji i potrafi dostarczyć wielu wrażeń.

Narracja tutaj jest trzydziestoosobowa, ale wieloosobowa. Każdy rozdział poświęcony jest innemu bohaterowie, które przeplatają się. Dużo jest tutaj wewnętrznych monologów i przemyśleń bohaterów, które bardzo lubię, pomimo, ze nieco spowalniają akcję.

Na uwagę zasługuje również klimat, który jest mroczny i gęsty, ale nie przytłacza.