Uroczy kwiecień

Zdjęcie w gazecie,przepięknej willi, otulonej wisterią znajdującej się we Włoszech przykuło uwagę dwóch pań. Pani Wilkins i Arbuthnot, mężatek, znudzonych codziennością i niesprzyjającą angielską pogodą. Ta pierwsza proponuje wspólny wyjazd. Tylko te koszty... pasowałoby je jeszcze podzielić. Takim sposobem znajdują kolejne dwie kobiety, które są gotowe na wspólne spędzenie całego kwietnia. Pani Fisher, niemłoda już wdowa, na wskroś angielska, ceniąca tradycje i kurtuazje. Panna Caroline, młoda, bogata, piękna...i właśnie od tej adoracji piękna pragnie odpocząć. Czy jednak wszystkie kobiety znajdą to czego szukają? Czy na pewno potrzebują samotności i spokoju czy tylko zmiany otoczenia?

Cztery nieznajome, jeden wspólny cel i piękne okoliczności przyrody. Na pewno włoska sceneria nieopodal Morza Śródziemnego wydaje się być bardziej kusząca niż ta ponurego Londynu lat dwudziestych poprzedniego wieku. Sama bym się długo nad tym nie zastanawiała tylko, jeśli tylko posiadałabym odpowiednią kwotę, wsiadła w pociąg i ruszyła odpocząć.

Powieść mnie wymęczyła, to chyba nie ten etap dla mnie. Wolę kiedy coś się dzieje, jest jakaś tajemnica do odkrycia, a tu... Czas płynie leniwie, bohaterki prowadzą ze sobą rozmowy pełne kurtuazji i jakiejś wymuszonej sympati. Jedynie od czasu do czasu któraś z pań powie coś "innego". Pani Fisher na wszystko ma jedną wymówkę - bo laska. Caroline to taka trochę egoistka, ale pragnąca świętego spokoju. Pani Arbuthnot zachowuje się jak starsza matrona, chociaż ani ona starsza, ani matrona. Miota się w tych swoich przemyśleniach i nie do końca wie czego chce. Jedynie Pani Wilkins jest jako tako "żywa", a to co ona "widzi" się spełnia. Dopiero gdy na horyzoncie pojawiają się mężczyźni, coś tam zaczyna się dziać. Owszem, miejscami jest zabawnie ale jak wspomniałam, to nie jest czas dla mnie na taką powieść. Wolną, refleksyjną i pełną...angielskości, aż się z niej ta ich obyczajowość wylewa. Jeśli szukacie powieści gdzie akcja jest wartka, fabuła ciekawa, to nie tutaj. Jednak wiem,że znajdzie się grono czytelników, którzy polubią się z tą historią. Bo każdy od czasu do czasu potrzebuje czegoś spokojniejszego.

A gdyby tak rzucić wszystko i wyjechać...do Włoch? Na taki pomysł wpadają cztery kobiety, bohaterki książki o jakże uroczym tytule "Uroczy kwiecień".

Wspomniane wyżej cztery kobiety podejmują decyzję o wynajmie średniowiecznej willi we Włoszech. Opuszczają Londyn i wyruszają w podróż życia. Co przyniesie im wspólny wyjazd i pobyt w słonecznej Italii?

Odkąd tylko zobaczyłam ten tytuł w zapowiedziach, wiedziałam, że koniecznie będę chciała po niego sięgnąć. Podróż do moich ukochanych Włoch, słońce, piękne widoki, do tego klimat lat 20. XX wieku - byłam kupiona od razu. Czy jednak była to historia, która mnie zauroczyła? I tak i nie.

Zacznę od samego pomysłu na fabułę, który uważam za świetny. Cztery zmęczone monotonią życia kobiety chcą zmienić swoją rzeczywistość i z deszczowego Londynu wyruszają do słonecznych Włoch. Tak oto poznajemy panią Arbuthnot i Fischer - spokojne, przytłoczone codziennymi obowiązkami i rutyną kobiety, które potrzebują chwili wytchnienia od swoich mężów. Lady Caroline Dester - piękną i wiecznie znużoną damę z wyższych sfer. I wreszcie panią Wilkins - dystyngowaną, starszą damę stojącą na straży porządków i dobrych obyczajów.

Cztery całkowicie różne kobiety z całkowicie odmiennymi charakterami spotykają się we włoskiej willi, w której mają spędzić razem miesiąc. Przez ten czas w naszych bohaterkach zachodzą zmiany, które mogą mieć istotny wpływ na ich dalsze życie.

Powieść nie ma zawrotnego tempa i nagłych zwrotów akcji, wręcz przeciwnie - jej akcja toczy się powoli i muszę przyznać, że to momentami troszkę mnie męczyło. Niekiedy czułam się wręcz lekko znudzona. Zdaję sobie sprawę, że powieść była pisana w latach 20. XX wieku i atmosferę i klimat tamtych czasów czuć na każdej stronie tej powieści, ale dla mnie troszkę za mało się tu działo i zabrakło emocji.

Co nie zmienia faktu, że historia niesie ze sobą duże wartości i przesłanie, jak choćby to, że nigdy nie jest za późno, żeby zmienić swoje życie. Choć wszystko wokół przytłacza, wydaje się szare i ponure, to jedna decyzja, jeden gest może je uczynić zgoła innym. Do tego zawiera wiele cennych porad i wskazówek, które są aktualne i zdecydowanie można się nimi kierować także dziś.

Być może nie będzie to historia, którą zapamiętam na długo, ale z pewnością była to ciekawa podróż, zarówno w czasie, jak i do pięknego miejsca.

„Przenieść się nagle w miejsce, w którym powietrze okazało się tak balsamiczne, że zapierało dech w piersiach, a światło tak złociste, że najbardziej powszednie kształty szlachetniały, zanurzyć się w aksamitnym cieple i otulających zapachach […] Tego roku wiosna wydawała się szczególnie urzekająca, a ze wszystkich miesięcy kwiecień w San Salvatore należał do najcudowniejszych, jeśli pogoda dopisywała.” .Wymarzone wakacje we Włoszech i to w towarzystwie trzech nieznajomych kobiet… Umielibyście? Wyjechać z osobami, o których nic nie wiecie i spędzić z nimi miesiąc urlopu?… Tak zrobiły właśnie bohaterki powieści autorstwa Elizabeth von Arnim „Uroczy kwiecień”. .Lata 20. XX wieku. Cztery zmęczone szarą codziennością (ale przede wszystkim deszczowym Londynem) kobiety postanawiają wynająć średniowieczną willę we Włoszech. Nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że… się nie znają. Pochodzą z różnych środowisk, na co dzień zmagają się z innymi problemami, jednakże każda z nich postrzega ten wyjazd niczym remedium. Panie Arbuthont i Wilkins - przytłoczone codziennością, posłuszne mężom, szukają wytchnienia. Lady Caroline Dester to pochodząca z wyższych sfer piękność, która po prostu chce odpocząć od londyńskiego towarzystwa, natomiast Pani Fisher - zrzędliwa starsza pani, tak najzwyczajniej pragnąca pomyśleć… Czy wspólny wyjazd okaże się udanym przedsięwzięciem? Czy zmiana otoczenia pozwoli im spojrzeć na własne życie z innej, tej lepszej perspektywy? .„Uroczy kwiecień” to urzekająca opowieść o sile marzeń. Marzeń, wydawać by się mogło nierealnych, które pozwalają odkryć siebie na nowo. To też historia kobiecej przyjaźni, która gdyby nie ten niekonwencjonalny wyjazd, nie miałaby szans się w ogóle wydarzyć! Ale skoro się narodziła, to pozwoliła otworzyć szerzej oczy, pokazać tę inną perspektywę, której na co dzień bohaterki nie były w stanie dojrzeć. .Powieść miała swój niepowtarzalny klimat. Zauroczyła mnie już od pierwszych stron! Utuliła niczym najcieplejszy kocyk, momentami rozbawiła, ale przede wszystkim sprawiła, że sama zaczęłam inaczej postrzegać otaczającą mnie rzeczywistość. W końcu każdy z nas może przeżyć swój własny #uroczykwiecień

Mój kwiecień za oknem nie jest uroczy jak ten w książce, ale nie będę narzekać.

Cztery damy, które poznają się w dość nietypowych okolicznościach wyruszają razem na miesiąc do Włoch, aby odpocząć od zgiełku Londynu i od przygniatającej je codzienności. Każda jest inna, jednak każda szuka tego samego – spokoju. Pod tym względem książka jest aktualna i teraz, ponieważ współcześnie jesteśmy tak przebodźcowani i przemęczeni, że perspektywa wynajęcia włoskiego zamku na miesiąc, na pewno byłaby bardzo kusząca.

Pani Arbythnot i Wilkins, dwie młode mężatki, lady Caroline, chodząca piękność, która ma dość bycia podziwianą za jej urodę i pani Fisher, starsza dama żyjąca przeszłością. Autorka bardzo skupia się tu na przemyśleniach głównych bohaterek, ich sposobach myślenia, a portrety psychologiczne są tak napisane, że dominują w książce. Bo w tej powieści nie chodzi o fabułę (jest jej niewiele), chodzi o to co czują jej bohaterki, ich wewnętrzne rozterki oraz o piękno przyrody. To jak autorka opisuje przyrodę zasługuje na uznanie. Miałam wrażenie, że czuję zapach lilaku i innych kwiatów skąpanych we włoskim słońcu.

To książka, która relaksuje, poprawia nastrój i daje nadzieję. I trzeba wiedzieć, że czasem najpiękniejsze rzeczy zaczynają się od jednej, pozornie szalonej decyzji.