Uśmiech Shoko

Sierpień w pełni, kochani. Pogoda jednak bywa już nieco kapryśna. Było dużo deszczu, jak i wiatru, ale na szczęście w końcu widać coraz więcej słońca. Mimo wszystko, czy wy też czujecie lekki oddech jesieni na karku? Ta pogoda jest idealna, aby uciec do kolejnej tajfunowej perełki. Tym razem porozmawiamy przez chwilę o Uśmiechu Shoko od niesamowicie zdolnej Choi Eun-young.

Uśmiech Shoko Choi Eun-young to zbiór opowiadań, który w subtelny, ale niezwykle przenikliwy sposób portretuje życie młodych kobiet w Korei Południowej. Autorka rezygnuje z literackiego przepychu, stawiając na oszczędny język i precyzyjne obrazy emocji. Każda historia to drobny fragment większej mozaiki – wspomnienie, rozmowa, spotkanie, które w ciszy potrafi odmienić życie. W tle przewijają się ważne wydarzenia historyczne, od katastrofy promu Sewol po napięcia międzynarodowe, jednak nigdy nie dominują one nad osobistymi przeżyciami bohaterów – raczej delikatnie wplatają się w ich codzienność, przypominając, że prywatne i polityczne są nierozerwalnie splecione.

Tym, co najbardziej zachwyca, jest sposób, w jaki Choi Eun-young pokazuje relacje między ludźmi – pełne niedopowiedzeń, czasem kruche, czasem bolesne, ale zawsze prawdziwe. Autorka oddaje głos kobietom, które na różnych etapach życia doświadczają przyjaźni, fascynacji czy rozczarowania. To nie są historie o wielkich gestach – to opowieści o chwilach, które z pozoru wydają się błahe, a jednak zostają w pamięci na lata. Właśnie ta czułość w obserwacji sprawia, że czytelnik czuje się tak, jakby przysłuchiwał się rozmowie przy kuchennym stole, w miejscu, gdzie można być w pełni sobą.

Choć styl autorki jest powściągliwy, nie brakuje w nim emocji. W niektórych opowiadaniach melancholia sączy się powoli, w innych pojawia się nagle, niczym szorstki podmuch wiatru. To literatura, która wymaga od czytelnika uważności i zgody na ciszę – na to, że nie wszystko zostanie wyjaśnione, a niektóre pytania pozostaną bez odpowiedzi. Dla jednych może to być źródłem głębokiego wzruszenia, dla innych – poczuciem dystansu. Jednak właśnie w tej prostocie kryje się siła książki: opowiadania nie starają się za wszelką cenę poruszyć, a jednak potrafią dotknąć w miejscach, których się nie spodziewamy.

Uśmiech Shoko to zbiór, który najlepiej smakuje w wolnym tempie, czytany w cichym pokoju z kubkiem herbaty w dłoni. Choi Eun-young udowadnia, że nie trzeba wielkich słów, by opowiedzieć o miłości, stracie, pamięci i pojednaniu. To książka, która otula, ale też przypomina, że bliskość bywa ulotna, a relacje – tak jak historia – nigdy nie są wolne od zranień. Nie każdemu przypadnie do gustu jej spokojne tempo, jednak dla tych, którzy lubią literaturę pełną wrażliwości i ukrytego piękna, będzie to lektura, do której chce się wracać – choćby po to, by znów poczuć ten delikatny, tytułowy uśmiech.

Opowiadania czytałam, gdy wstałam przed budzikiem, gdy piłam herbatę w kawiarni, gdy podróżowałam z miejsca na miejsce, gdy grzałam się pod kołdrą po powrocie do domu. Odkąd zaczęłam pierwsze z nich — nie mogłam książki już wypuścić z rąk. Starałam się zachować umiar, nie czytać ich wszystkich ciągiem, ale momentami było to zadaniem zbyt trudnym. Dawkowałam jak mogłam, kosztowałam jak najwolniej, a jednak na koniec i tak odczułam ogromny zawód, że to już. Że nic więcej do poznania mi nie zostało. Że pierwsze spotkanie z Choi Eunyoung dobiegło już końca.

Na kartach książki odmalowane zostały relacje pełne emocji. Więź między ludźmi znajdowała się w centrum, a jednostki umiejscowiono w istotnym miejscu historii. Wspomniane były wojny i przewroty państwowe, kryzysy i katastrofy. Działo się to głównie w tle, ale nie pozostało jedynie ozdobnikiem, bo determinowało życie ludzi. Każde opowiadanie stanowi więc wielowymiarowe przeżycie, a traktuje o tematach trudnych, dla niejednego będących tabu. Bywa więc niewygodnie, oczy otwierają się na niektóre nieznane nam obszary dziejów, ale przede wszystkim jest pięknie dzięki szczerości uczuć. Dzięki brakowi pośpiechu, powolnemu kreśleniu sylwetek. Wszystko jest wyważone, a ciężar opowieści rozłożony jest na całą treść, nie jedynie jej fragment.

Choi Eunyoung w posłowiu napisała: „Chcę zostać pisarką, która będzie patrzyła na świat i ludzi z perspektywy osób pogardzanych i nienawidzonych tylko dlatego, że są sobą. Mam nadzieję, że i ja, podążając tą drogą, stanę się w pełni sobą“. To zapowiedź niesamowitej artystki. Artystki, która już po jednym zbiorze opowiadań ląduje na mojej liście ulubieńców.

przekł. Marta Niewiadomska

Pięknie i wzruszająco napisany zbiór ale trzeba przygotować chusteczki, bo wyciska łzy w dużych ilościach...