Z innej gliny

Trzeci tom przygód komisarza Konrada Cicheckiego, zatytułowany „Z innej gliny”, to literacka jazda bez trzymanki, która z impetem przenosi czytelnika prosto w mroczny, wrocławski wir zbrodni i gangsterskich porachunków. Tomasz Duszyński serwuje opowieść, która w porównaniu do poprzednich części nabrała zupełnie nowej, oszałamiającej dynamiki. Jeśli ktoś odczuwał, że wcześniejsze tomy nieco oszczędzały na tempie, to tutaj autor nadrabia to z nawiązką – akcja jest gęsta, brutalna i wciąga od pierwszej strony. Czytelnik wpada w ten wir i, podobnie jak ja, ma nikłe szanse na wynurzenie się przed poznaniem ostatniego słowa.

Zaczyna się mocnym uderzeniem, które od razu ustawia ton dla całej powieści: morderstwo na diabelskim młynie przy Stadionie Wrocław. Policyjny analityk, Staszek Kęsik, staje się ofiarą w miejscu, które powinno kojarzyć się z beztroską. To makabryczne zdarzenie staje się punktem wyjścia dla powracającego do Wrocławia Konrada Cicheckiego, który rzuca się w pogoń za zabójcami kolegi. Szybko okazuje się, że ślady prowadzą do jego dawnych śledztw, udowadniając, że przeszłość ma długą pamięć. Jednak w „Z innej gliny” to teraźniejszość brutalnie rozdaje karty, a intryga jest tak skomplikowana, że zagrożony jest każdy – od szeregowego policjanta po samych bliskich komisarza.

W tomie „Z innej gliny” autor zdecydował się na spektakularną zmianę klimatu. Odszedł od dyskretnego, małomiasteczkowego mroku i skupił się na tętniącej życiem, brutalnej miejskiej dżungli. Sceneria Wrocławia stała się niemal kinowa – tajemnice zastąpiono sensacyjną, twardą akcją. Miasto w tej powieści wykracza poza rolę zwykłego tła. Wrocław jawi się jako niezależny, mroczny byt, bezwzględny i pulsujący przestępczością. Jest areną dla wojen gangów, korupcji, snajperów i brudnych interesów. Duszyński przekonuje nas, że ta metropolia prowadzi swoje własne, niebezpieczne życie, a jej bezlitosne oblicze budzi autentyczny niepokój.

Wśród tego chaosu autor świetnie przeplata wątek klasycznego śledztwa policyjnego z elementami akcji rodem z kina sensacyjnego. Obok Cicheckiego kluczową rolę odgrywa tajemniczy Suchy – policjant wtopiony w struktury gangsterskie, który zdobywa zaufanie lokalnego bossa i przygotowuje się do ostrej konfrontacji z gruzińskim gangiem i... kimś jeszcze. Wątek ten, polegający na przenikaniu w szeregi przestępcze, wprowadza gęstą atmosferę strachu i niepewności. Autor zgrabnie wprowadza zmyłki, utrudniając czytelnikowi szybkie zidentyfikowanie wrogów i sojuszników, oraz pokazując, że motywacje bohaterów rzadko są czarno-białe. Czasem, by przetrwać i osiągnąć wyższy cel, trzeba działać w odcieniach szarości, co stawia bohaterów przed trudnymi, moralnymi dylematami.

A sam Cichecki? Daleko mu do stereotypowego twardziela z kryminału. Pod fasadą profesjonalizmu kryje się człowiek zmęczony, pełen goryczy i rozczarowany systemem, który wydaje się być zepsuty do szpiku kości. To postać uwikłana w konflikt między zawodowym obowiązkiem a lojalnością wobec dawnych znajomych. Jego determinacja, by odkryć prawdę, jest jednocześnie jego największym przekleństwem, bo ta prawda ma moc niszczenia. To bohater, w którego dylematy łatwo uwierzyć.

„Z innej gliny” to lektura dla tych, którzy cenią sobie dynamiczną, wielowątkową intrygę kryminalną z sensacyjnym pazurem, gdzie akcja nie zwalnia ani na chwilę, a mrok czyha na każdej stronie. Tomasz Duszyński zaserwował czytelnikom mocną, wciągającą i zaskakującą powieść, która udowadnia, że we wrocławskim półświatku każdy ma coś do ukrycia.

Ps. Kolejny raz muszę to napisać: lubimy się z powieściami Tomasza Duszyńskiego

Na diabelskim młynie, w wagoniku, na oczach ludzi, ginie zastrzelony policjant. To miał być jego kontakt z informatorem, ale dzień w lunaparku kończy się tragedią, a to nie jedyna osoba, która straciła życie tego dnia w tym miejscu...

Lubię książki Tomasza Duszyńskiego zarówno w odsłonie kryminalnej jak i komediowej. "Z innej gliny" to trzeci tom serii, która zachwyciła mnie swoim małomiasteczkowym klimatem. Jak wypadło trzecie spotkanie?

Nie od razu między mną a tą książką zaiskrzyło. Fabuła od początku wydała mi się chaotyczna – mnogość postaci (dawno nie czytałam książki, która by ich tyle liczyła), ksywek i zdarzeń (szczególnie tych związanych z gruzińskim gangiem) sprawiała, że nieustannie gubiłam się w tym, kto, co, z kim i dlaczego. Ponadto długie, niezwykle szczegółowe opisy scen walk mnie pokonały - zdecydowanie nie należą one do moich ulubionych elementów w książkach.

Zaczęłam się wciągać dopiero wtedy, gdy na scenie pojawił się Konrad Cichecki – znany z poprzednich części bohater, który wniósł do fabuły trochę porządku, emocji i charakterystycznego dla serii rysu psychologicznego.

Najnowszy tom wyraźnie różni się od poprzednich. Zamiast małomiasteczkowego klimatu, tajemnic i subtelnego mroku, mamy tu miejską dżunglę, gangi i sensacyjną akcję. To zupełnie inna energia – bardziej dynamiczna, filmowa, brutalniejsza.

Choć ja sama zdecydowanie wolę tę spokojniejszą, duszną atmosferę znaną z wcześniejszych części, wiem, że dla wielu czytelników właśnie ten zwrot w stronę sensacji okaże się atutem. Mamy tu nie lada rozmach, wartką akcję i nieprzewidywalność fabuły, więc jeśli lubicie te elementy w literaturze i przepadacie za sensacją, warto sięgnąć po książkę.

Najlepsza część trylogii (mam nadzieję, że wkrótce tetralogii) z komisarzem Cicheckim w roli głównej: mocna, o ciekawej i niesamowicie dynamicznej fabule.

Czytając, zastanawiam się czy autor lepiej prezentuje się w kryminałach retro, czy może w tematyce współczesnej Chyba prostej odpowiedzi na to pytanie nie znajdę, gdyż w obu gatunkach jest znakomity.

Panie Tomaszu, z dużą niecierpliwością będę więc czekał zarówno na kolejny, piąty już akt przygód Kleina i Koschelli, jak i kolejną część przygód Cichego, tym bardziej, że nasza codzienna rzeczywistość dostarcza bezmiar tematów godnych niejednego kryminału.

Wrocław miasto zachwycająco turystycznie i skrywające mroczniejsze oblicze półświatka, gdzie zaciera się granica między porządkiem a chaosem. Właśnie w takiej scenerii autor stworzył historię pełną napięcia i brutalnie ukazującą, jak każdy wybór niesie za sobą konsekwencje i może kształtować zarówno życie jak i człowieka.

Historia zaczyna się od mocnego uderzenia, a konkretnie śmierci policyjnego analityka, dramaturgii wydarzeniu nadaje otoczenie, którym jest diabelski młyn w lunaparku. Za sprawą tych wydarzeń książka od startu szokuje i nadaje historii zdecydowanie mroczny ton, przepełniony trudnymi emocjami i mnożącymi się pytaniami. Komisarz Cichecki to postać ze sporym bagażem wspomnień i Cezarem spraw z przeszłości, prowadzi śledztwo, które wchłania go w głąb miasta i jego mrocznych rewirów. Autorowi udało się bardzo zmyślnie ukazać, że często bohater sam w sobie stanowi większe niebezpieczeństwo niż przeciwnik.

Ja tę powieść docenia i największy atut upatruje w wytworzonej przez Duszyńskiego atmosferze i mrocznego klimatu. Wizja Wrocławia ma w sobie coś z Gotham City, gdzie pod fasadą dużego rozwiniętego miasta kipi przemoc i paraliżujący strach.

Autor w tej powieści nie daje prostych rozwiązań czy łatwego i płynnego oczyszczenia. Duszyński pozostawił mnie z pytaniami czy naprawdę można wybierać, kim się jest i czy los i okoliczności są budulcem, który tworzy nas na nowo. To mroczna, wielowymiarowa i zaskakująca opowieść, która wciąga i nie daje o sobie zapomnieć długo po przewróceniu ostatniej strony i co kluczowe zostawia te pytania, trudne, nieco filozoficzne i powodujące podskórny dyskomfort, bo mogą one stanowić o fundamentach ludzkiego życia.