Wdowa

"Wdowa" to trzeci thriller psychologiczny norweskiej pisarki i psycholożki Helene Flood.

Gdy mąż Evy niespodziewanie umiera, kobieta zostaje sama w pogrążonym w żałobie domu na szczycie wzgórza. Nigdy nie czuła się w nim komfortowo ani bezpiecznie, tym bardziej że po śmierci męża wokół niej zaczynają dziać się coraz dziwniejsze i bardziej niepokojące rzeczy. Czy Eva traci zmysły, czy może ktoś celowo próbuje doprowadzić ją do obłędu? Komu zaufać, kiedy zaczyna zawodzić nawet wiara we własne postrzeganie rzeczywistośc

Niespieszne tempo akcji oraz mocno wyeksponowany aspekt psychologiczny - konstrukcja postaci, ich emocje i sposób postrzegania świata - to elementy, które bardzo doceniam. Autorka buduje napięcie niemal niezauważalnie. Przez całą powieść towarzyszy nam przeczucie zbliżającej się katastrofy, a mrok i niepokój powoli gęstnieją. Drążenie w umyśle bohaterki, przekopywanie się przez wspomnienia, wahania nastroju, plątanina emocji, niepewność, chwilowe zaniki pamięci i ogromna samotność - właśnie z tego wszystkiego utkana jest Eva.

Muszę jednak przyznać, że ogromna liczba analiz, rozkładania wydarzeń i emocji na czynniki pierwsze oraz nieustanne zagłębianie się w myśli bohaterki mogą momentami powodować przesyt i znużenie. To zdecydowanie powieść dla czytelników, którzy lubią niespieszne tempo i bardziej skupiają się na psychologii postaci niż dynamicznej akcji.

Uważam, że "Wdowa" to całkiem dobry thriller psychologiczny, nasycony ciężką, mroczną atmosferą, tajemnicami i niedopowiedzeniami. Jeśli lubicie powolne budowanie napięcia, niepokojącą aurę i pogłębioną psychologię bohaterów, ta powieść może być właśnie dla Was.

Nagła śmier*ć Erlinga sprawia, że Evy nie wie co ma dalej robić. Trwa w stuporze, żyjąc z dnia na dzień właściwie...nie żyjąc. Dom, w którym mieszka nie jest dla niej azylem, co więcej czuje się w nim źle...może zawsze tak było, tylko, że z ukochanym wyglądało to inaczej. Albo, jest jeszcze jedna możliwość. Bardzo duża część jej życia nie zapisała się w pamięci zbyt dobrze, dopiero dociera do niej dlaczego. Wybory jakie dokonywała były złe, i teraz przynoszą "owoce". Sama nie wie już co jest złudzeniem, a co trafnym spostrzeżeniem. Ktoś chętnie by się jej pozbył, tylko pytanie kto i po co ?

Książka trafiła do mnie przypadkowo. I z tego przypadku jestem bardzo zadowolona.

Evie to główna bohaterka i zarazem narratorka całej powieści. Straciła męża, zmarł niespodziewanie zostawiając jej wszystko co miał. To wywołuje niezbyt przychylne spojrzenia jej bliskich, zwłaszcza dzieci. Śledczy dopytują o ostanie dni Erlinga, sugerując,że już od pewnego czasu coś było nie tak. Evie dopiero teraz dowiaduje się wielu rzeczy, o których nie miała pojęcia. Cofa się w czasie by połączyć przeszłość z teraźniejszością. Boi się i ten strach odczuwa też czytelnik podczas lektury. To takie podskórne...coś się wydarzy, zaraz...za moment. Słowa jednej z córek uświadamiają jej przykrą prawdę. Nałóg w jakim tkwi zostaje nazwany. To pierwszy i bardzo ważny krok w wychodzeniu z niego. Szczerość wobec samego siebie. Ciężko jest pogodzić się z tym co umknęło i nie wróci, jeszcze ciężej patrzeć na własne dzieci jak na wrogów. Chciwych, pełnych pretensji, dbających o swoje szczęście. Bardzo dobry, trzymający w napięciu thriller o stronie ludzkiej natury, której widzieć byśmy nie chcieli. Czyta się go szybko i aż do ostatniej strony nie znamy całej prawdy. Polecam.

„Najłatwiej odebrać komuś prawdę, przekonując go, że nie może ufać własnej pamięci”.

Posiadłość monumentalna, chłodna i odcięta od świata staje się niemym świadkiem żałoby. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej przypomina pułapkę, w której ktoś pozamykał drzwi, zgasił światło i pozostawił kobietę samą z pytaniem, czy kiedykolwiek naprawdę znała człowieka, u którego boku spędziła niema całe życie. Dom zaczyna żyć własnym życiem i przypomina o tajemnicach ukrytych pod warstwą rodzinnych wspomnień.

Historia sączy niepokój powoli, niemal niezauważalnie. W pewnym momencie człowiek orientuje się, że patrzy z podejrzliwością na każdy gest bohaterów. Autorka zamyka czytelnika w umyśle Evy – zmęczonym, pogrążonym w żałobie i spowitym mgłą niepamięci i odbiera mu wszystko, czego mógłby się uchwycić. Wspomnienia przestają do siebie pasować, przedmioty znikają, drzwi pozostają otwarte. Granica między rzeczywistością a lękiem powoli przestaje istnieć.

Najmocniej wybrzmiewa tutaj nie sama kryminalna zagadka, lecz samotność kobiety, która dopiero po śmierci męża próbuje odnaleźć siebie poza rolami żony i matki. Książka dotyka rodzinnej manipulacji oraz władzy, jaką można przejąć nad człowiekiem, kiedy podważa się jego wersję rzeczywistości. Właśnie to przeraża najbardziej. Ktoś celowo próbuje ją w tym przekonaniu utwierdzić.

To niespieszny, duszny domestic noir, w którym rodzinny dom zamiast bezpieczeństwa oferuje kolejne zamknięte pokoje i sekrety. Autorka buduje napięcie półsłówkami, niedopowiedzeniami i drobnymi pęknięciami w pozornej rzeczywistości. Książka powoli wciąga w swoją mgłę, zaciska wokół gardła i każe zastanowić się, czy większe zło może spotkać nas z strony najbliższych czy obcych osób.

Jak wiele z tego, co pamiętamy, co odbieramy, jest faktycznie tym, co zdarzyło się naprawdę? Granica pomiędzy rzeczywistością a wytworami wyobraźni potrafi być bardzo cienka, na czym bazuje Helene Flood w swoim trzecim thrillerze psychologicznym pt. “Wdowa”. Punktem zerowym fabuły jest śmierć męża głównej bohaterki, narratorki opowieści. W wieku sześćdziesięciu sześciu lat po raz pierwszy w życiu zostaje sama, po raz pierwszy zależna jest tylko od siebie samej. To znany obraz w aktualnych czasach, nad którym jokoś na co dzień się nie pochylamy, a powinnyśmy - to punkt zwrotny życia wielu kobiet, punkt, który może okazać się początkiem końca lub wręcz przeciwnie. I tak poznajemy losy Evy od razu po śmierci męża, ale też na lata wcześniej, dzięki czemu wraz z upływem lektury obraz jej życia, relacji z mężem i dziećmi staje się pełniejszy. A zarazem zaczynają się mnożyć pytania o to, jakim człowiekiem Evy jest naprawdę. Czy teraz nie zaczyna odpływać w świat swojej wyobraźni? Czy jej pamięć zaczyna szwankować, a może faktycznie wokół niej dzieje się coś złego, może nawet ktoś czyha na jej życie? Może coś działo się już wcześniej, tylko woli tego nie pamiętać? Na tej niepewności zbudowana jest intryga kryminalna, którą podbija wątek niejasnych okoliczności śmierci jej męża. Autorka bardzo oszczędnie rozrzuca tropy i wskazówki utrzymując czytelnika w niepewności aż do ostatnich stron powieści. Podział akcji na trzy czasy jest dobrym zabiegiem, dzięki któremu dostajemy rozrywkę odpowiednią dla thrillera psychologicznego utrzymanego w nurcie domestic noir, ale też pytania o odbiór rzeczywistości, oczekiwania i powinności, nad którymi warto się zastanowić.

Książka, która sprawi, że zwątpisz we własną pamięć 🏚️

„Wdowa” Helene Flood to jedna z tych historii, która wchodzi pod skórę i zostaje w głowie na długo. Autorka bestsellerowej „Psychoterapeutki” zabiera nas w podróż do wielkiego, pogrążonego w cieniu domu na szczycie wzgórza. Miejsca, które od początku wydaje się obce – jakby tylko udawało, że do kogoś należy. Klimat jest gęsty, niepokojący i klaustrofobiczny.

Główna bohaterka Evy po nagłej śmierci męża zaczyna wątpić we wszystko, co widzi i pamięta. Jej umysł spowija mgła, czas się rozmywa, a wspomnienia rozpadają się na fragmenty. Oficjalnie zawał serca. Nieoficjalnie? W organizmie zmarłego nie było śladu leków, które brał codziennie. Coś tu nie gra, a dom zdaje się wysyłać Evy coraz więcej niepokojących sygnałów – znikające przedmioty, uchylone drzwi, ślady czyjejś obecności. Tylko czy Evy może ufać własnym oczom?

Helen Flood jako psycholożka specjalizująca się w zagadnieniach wstydu, przemocy i poczucia winy, mistrzowsko buduje narrację opartą bardziej na przeżyciach i emocjach bohaterki niż na wartkiej akcji. To opowieść o destrukcyjnych emocjach w związku i wpływie rodzinnego dziedzictwa na dorosłe wybory. Evy to postać niejednoznaczna, osamotniona i prowokująca – czytelnik nie do końca wie, czy jej współczuć, czy może raczej jej nie ufać.

Autorka serwuje nam narracyjne puzzle, które składają się z krótkich scen w dwóch przestrzeniach czasowych. Momentami czułam się, jakbym sama błądziła we mgle razem z Evy. Jednak przyznam szczerze – niektóre tropy są dość przewidywalne, a rozwiązanie można dostrzec wcześniej, niżby się chciało. Mimo to styl Helen Flood wciąga, a chęć odkrycia prawdy sprawia, że kartki przewracają się same.

To książka idealna dla fanów skandynawskich thrillerów psychologicznych i osób, które lubią historie o zawodnej pamięci i mechanizmach manipulacji. Jeśli lubicie, gdy autor bawi się z Wami w kotka i myszkę, a Wy sami nie do końca wiecie, komu można wierzyć – „Wdowa” Was nie zawiedzie. Dla tych, którzy szukają wartkiej akcji i zwrotów akcji co kilka stron – może być ciut za wolna.

Moja ocena: 7/10 🌟

Porywająca atmosfera i intrygujący pomysł, choć momentami brakowało mi większego zaskoczenia.

BRUNETTE BOOKS