Wilczyca

“Wilczyca” Mieczysława Gorzki jest kontynuacją historii i sprawy kryminalnej z “Poszukiwacza Zwłok”, zalecam więc czytanie tych książek w kolejności chronologicznej. W “Wilczycy” oczywiście co nieco jest przypomniane, więc osobno też powinno się dać, choć oczywiście trzeba mieć wtedy świadomość, że trochę frajdy wynikającej z tak rozbudowanej intrygi, się straci. Zresztą sama “Wilczyca” już prezentuje mocno rozbudowaną fabułę, jest to kryminał wielowątkowy, którego czas, nie toczy się w pełni linearnie - mamy sporo przeskoków i to zarówno liczonych w miesiącach, jak i latach. Dzięki temu poznajemy lepiej przeszłość obydwu głównych bohaterów, choć ewidentnie to Laurze Wilk poświęcamy teraz więcej uwagi. Mnie jednak nieustannie bardziej fascynuje Lesiecki, którego psychika jest mocno poplątana, a zatem musimy się w nią solidnie zgłębić, by zacząć coś odplątywać… Postacie zresztą nie są statyczne, ulegają sporym przemianom podczas rozwoju tej fabuły. Intryga kryminalna oparta jest o solidny szkielet gatunkowy kryminału, jest więc kilka znanych szlaków, ale wydarzenia, które do nich prowadzą, są trudne do przewidzenia, zaskakujące. Autor stosuje kilka trików, które odpowiadają za stałe utrzymanie czytelnika w zaciekawieniu, mimo że sama akcja z początku nie toczy się specjalnie zawrotnym tempem, to systematycznie przyspiesza, aż do kilku mocno spektakularnych zdarzeń z końcówki. Finalnie ilość rozpoczętych, a potem zamkniętych wątków budzi wrażenie, a sam koniec znowu sprawia, że chcemy więcej… Na pewno trzeba lubić wielowątkowe historie sięgając po tę powieść - ja lubię, więc bawiłam się naprawdę dobrze!

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA – PREMIERA 27 LISTOPADA

Gorzka otworzył bramy piekła i wypuścił z niego wszystkie bestie.

Seryjny morderca Poltergeist pozostaje nieuchwytny. Laura Wilk dostaje wsparcie w postaci specjalisty do spraw seryjnych morderców Dominika Bielczyka. Komisarz nie ufa jednak nowemu współpracownikowi. Poltergeist zaczyna polować na Laurę.

Ariel Lisiecki powraca do miejsca swego dzieciństwa, aby pokonać męczące go traumy.

Dawno nie spotkałam tak mrocznych, niebezpiecznych i złożonych bohaterów. Każdy z nich ukrywa niepokojący sekret. Gdy przeszłość zaczyna się odzywać robi się duszno, złowieszczo i przerażająco. Ciemność wychodzi z zapomnianych kątów i ogarnia swymi lepkim łapami bohaterów powieści.

Laura szaleje ze strachu o swoją siostrę, nie radzi sobie ze wściekłością powodowaną zastojem w śledztwie. Miota się niczym dziki zwierz w klatce i kąsa boleśnie. Nikomu nie ufa. Musi dokonywać trudnych, nie zawsze moralnych wyborów.

Lisiecki w poszukiwaniu źródła swoich traum trafia w sam środek piekła. Wyciąga sprawy, które mogą się skończyć jedynie śmiercią tego, który je odkryje.

Autor rozsypał na stole mnóstwo puzzli, pozornie do siebie nie pasujących. Obrazki, które powoli wyłaniają się z historii mrożą krew w żyłach, powodują skok adrenaliny, wyrzut bardzo mrocznych emocji. Napięcie sięga zenitu, akcja pędzi niczym tornado, zawijając wszystko po drodze, zwroty akcji wyrywają z ciepłego fotela. Trudno wytrzymać takie tempo, ale książki odłożyć się nie da. Przelatuje się przez te ponad 500 stron lotem błyskawicy.

Jedynym minusem tej książki jest to, że się skończyła. Zarwałam noc, dorobiłam się „worów” pod oczami i na drugi dzień wypiłam hektolitry kawy, ale warto było. Emocje buzowały w moich żyłach jeszcze przez kilka dni. „Wilczyca” to kawał dobrego, rasowego kryminału.

Kim jest Wilczyca?

To Laura Wilk. Prywatnie starsza siostra, przyjaciółka, kobieta, która jest samotna, nie ufa ludziom, która jest czujna. Te dwie ostatnie cechy pasują też do relacji panujących w życiu zawodowym Laury, twardej, stanowczej pani komisarz.

Laura kontynuuje pościg za okrutnym mordercą, za złym duchem zabijającym młode kobiety. Do śledztwa zostaje włączony nowy policjant, Dominik. Ma on wnieść świeże spojrzenie na sprawę, wyciągnąć z akt to, co przeoczył stary zespół. Udaje się, co jednak poza falą ekscytacji i przyspieszeniem śledztwa wzbudza także pewne obawy Laury. Czy młody policjant jest aż tak zdolny, czy jednak coś ukrywa? Dominik odnajduje wiadomość od mordercy, która zmrozi krew w żyłach pani komisarz.

Wilczyca, to nie jest tylko kontynuacja poszukiwań mordercy z pierwszego tomu. Są tu także i inne ekscytujące wątki. Jest sporo postaci, powroty do przeszłości i aktualne wydarzenia. Czasem zastanawiałam się po co autor wprowadza kolejną osobę, jaki to może mieć związek z całością. Ale pan Mieczysław miał dobry plan na wszystko. Fabuła jest dopracowana w każdym szczególe, wszystko tu jest po coś, wszystko ma sens.

Polecam. To jedna z najlepszych przeczytanych przeze mnie książek.