Wróć przed zmrokiem

"Wydaje mi się, że niektóre obietnice muszą zostać złamane."

Baneberry Hall to piękny dom. Rodzice Maggie kupili go za ostatnie swoje pieniądze, bo wiedzieli że to będzie ich miejsce na ziemi. Ale czy naprawdę? Po miesiącu uciekli z niego w środku nocy, a ojciec dziewczyny napisał książkę, która stała się bestsellerem. Czy historia stworzona przez ojca jest prawdziwa? Dorosła już Maggie postanawia wrócić do "strasznego domu" żeby go wyremontować i może... poznać prawdę?

Szczerze Wam mówię, książkę czyta się jednym tchem. Ten niepokój, który rośnie wraz z kolejnym rozdziałem, gdzie zastanawiamy się co jest prawdą a co wymysłem. Cały czas kibicujemy Maggie i chcemy by mogła zamknąć przeszłość.

Ta książka spowodowała, że trzy razy czujniej obserwowałam swój dom. Zastanawiałam się nad elementami które mogą mnie wystraszyć, zastanawiałam się pięć razy czy w tym miejscu odłożyłam daną rzecz.

Na pewno będę miło wspominać moje pierwsze spotkanie z Autorem. To była naprawdę świetna przygoda.

"Każdy dom ma jakąś historię i jaki sekret".

.

Po śmierci ojca Maggie Holt dziedziczy Baneberry Hall, domostwo owiane złą sławą, z którego ona i jej rodzice uciekli 25 lat temu. Feralnej nocy przyrzekli nigdy tam nie wracać. Dorosła Maggie postanawia odrestaurować i sprzedać dom, mimo ostrzeżeń matki i pogłosek jakoby posiadłość była... nawiedzona. A wszystko to ma potwierdzać napisana przez jej ojca książka - "Dom grozy". Maggie nie wierzy w ani jedno słowo, które się tam znalazło i za wszelką cenę pragnie dowiedzieć się prawdy. Jednak w pewnym momencie dziewczyna zaczyna wątpić w swoje osądy, a duchy przeszłości dają o sobie znać. Czy aby na pewno "Dom grozy" to fikcja literacka?

.

Przyznaję, że bardzo byłam ciekawa "Wrócić przed zmrokiem", i decyzję o jej zakupie przypieczętował stos pochlebnych recenzji. Także kiedy wreszcie trzymałam ją w rękach, stwierdziłam z zafascynowanie, że nawet okładka ma w sobie coś intrygującego i przyciągającego. A gdy zasiadłam do lektury, nie miało znaczenia, czy ja wierzę w zjawiska paranormalne, czy jestem raczej sceptyczna, dreszcz emocji był wszechobecny. Wiadomo, że wyobraźnia działała na pełnych obrotach, szczególnie zabierając się za czytanie wieczorem i siedząc w fotelu, zerkałam przez ramię, czy w rogu pokoju nie czai się "Pan Cień". Autor zręcznie nie tylko zaciekawił mnie samą fabułą, ale wkręcił w tą duszną, wiejącą grozą atmosferę. Sprawił, że momentami czułam się nieswojo we własnym domu, we własnym fotelu.