Wszyscy kłamią

"Wszyscy kłamią" , to szwedzki kryminał, który zdecydowanie polecam!

Mamy tu dramat rodziny - gdy zniknęła Yasmin, jej ojciec - Samir, pochodzenia arabskiego, został oskarżony o morderstwo, mimo że ciała nie odnaleziono. Historię poznajemy z perspektywy kilku bohaterów. Każdy z nich ukrywał pewne informacje - czy to jest już kłamstwo? Do sprawy zaginięcia Yasmin policja powraca po 20 latach. Czy wtedy będzie możliwe ustalenie przyczyn jej zniknięcia? Kto ją zamordował? A kto zamordował Samira?

Dla mnie to była interesująca lektura. Jeśli chcesz poznać historię tej rodziny to sięgnij po tę książkę!

Znakomitymi kryminałami Camilli Grebe możemy cieszyć się na naszym rynku już niemal dziesięć lat. Autorka przyzwyczaiła nas, że prócz zagadki kryminalnej porusza zawsze istotne problemy społeczne. Nie inaczej jest w jej najnowszej powieści ?Wszyscy kłamią?, a dramatyczna historia rodzinna, którą opowiada budzi olbrzymie emocje i porusza do głębi.

Patchworkowa rodzina, którą tworzy Maria ze swym synem z zespołem Downa i Samir z nastoletnią córką, mimo bolesnej przeszłości potrafiła odnaleźć szczęście i równowagę. Gdy jednak Yasmin, córka Samira znika już nic nie jest takie samo. Gdy początkowa hipoteza o popełnieniu przez dziewczynę samobójstwa zmienia się w podejrzenie, że zabił ją ojciec obserwujemy dramatyczny rozpad rodziny, w której brak szczerości i zaufania tworzą wyrwę nie do wypełnienia.

Po dwudziestu latach zostaje odnalezione ciało kobiety, a detektyw prowadzący śledztwo nie spocznie nim nie wyjaśni tej zagmatwanej sprawy. Okazuje się, że prawda mogła wyglądać zupełnie inaczej niż to się pierwotnie wydawało, a każda z osób zaangażowanych w sprawę skrywa istotne dla śledztwa informacje.

Autorka nie epatuje przemocą, nie próbuje zaangażować czytelnika gnającą na łeb na szyję akcją, ale potrafi genialnie trafić w jego emocje rozgrywającym się dramatem, budując stopniowo napięcie i wzbudzając chęć poznania prawdy. Związane z zagadką zniknięcia dziewczyny tło społeczne sięgające braku tolerancji wobec imigrantów, rasizmu i wręcz samosądu budzi wiele pytań o stereotypy, którym ulegamy.

Spojrzenie na wydarzenia sprzed lat i te bieżące z kilku różnych perspektyw ukazuje jak różnie postrzegamy rzeczywistość, jak odmienne wnioski wyciągamy z tych samych zdarzeń. A już narracja Vincenta, który urodził się z zespołem Downa i samej Yasmin rozczula niewinnością i przeraża bezmiarem bezsilności, z którą muszą się mierzyć. Szokujące zakończenie, ujawniające prawdę jest jedynie zwieńczeniem tej znakomitej, choć tragicznej historii. Jeśli nie mieliście okazji poznać twórczości autorki, to gorąco Was do tego zachęcam.

Camilla Grebe (ur. 20 marca 1968 w Älvsjö w Sztokholmie) – szwedzka autorka powieści kryminalnych. Ukończyła Wyższą Szkołę Handlową. Wraz z siostrą napisała pięć książek o psycholożce Siri Bergman, z czego dwie zostały nominowane do nagrody „Najlepsza szwedzka powieść kryminalna roku”. Znana także z trylogii „Mroczna Moskwa”, którą pisała z Paulem Leanderem – Engströmem. Po współpracy z innymi pisarzami przyszedł czas na solowy debiut i była nią książka „Stąpając po cienkim lodzie”. Autorka jest dwukrotną laureatką Szklanego Klucza za rok 2018 i 2020.

Maria i Samir tworzą niecodzienną, patchworkową rodzinę. Ona, szwedzka nauczycielka z dzieckiem z zespołem Downa i on, chirurg pochodzenia marokańskiego, urodzony we Francji z córką Yasmin. Jednak żadna rodzina nie jest pozbawiona problemów, a już na pewno nie taka. Każdemu towarzyszy cień przeszłości, który jak brzemię spoczywa na człowieku. Nie wszystkie prawdy pozna każdy i trzeba przyznać, że wszyscy kłamią.

Po zaginięciu Yasmin jej ojciec zostaje oskarżony o jej zamordowanie. W przeciągu chwili życie całej rodziny legnie w gruzach. Bo czy rodzic jest w stanie zabić własne dziecko?

Książka ta jest bardzo niepozorna i co rusz można poznać nowe wskazówki i kolejne części układanki, ale trudno jest tę tajemnicę rozwikłać. Rzadko kiedy powieść kryminalna potrafi mnie naprawdę zaskoczyć. W tym przypadku elementów zaskoczenia było naprawdę wiele.

Gdy byłam w połowie lektury, zasadniczo uważałam, że wszystko jest już jasne i nie rozumiem, po co dalej ją ciągnąć. Uznałam ją za nudną. Jednak gdy czytałam dalej, okazywało się, że popełniłam błąd w mojej ocenie. Im dalej sięgałam, tym mniej wiedziałam. Każdy rozdział niósł ze sobą jakieś nowe fakty, które odkrywały sekrety.

Narracja z perspektywy różnych osób rzucała inne światło na sprawę. Wszyscy uznawali coś innego za prawdę, a co innego mówili, czyli tak jak w tytule – wszyscy kłamali.

Książkę polecam każdemu, bo osobiście nie należę do wielkich wielbicieli powieści kryminalnych, a ta wywarła na mnie ogromne wrażenie.

A.L.

Szkolny Klub Recenzenta