Zęza

Dlaczego po książki Ewy Przydrygi sięgam w ciemno?

Ponieważ pani Ewa to mistrzyni psychologicznych thrillerów. Nie zawiodłam się i tym razem, ba, nawet śmiem twierdzić, że "Zęza" to najlepsza powieść autorki.

.

Gina, znana piosenkarka, zaginęła. Jej mąż natrafił na dryfujący jacht żony. Na pokładzie są ślady krwi. Rozpoczyna się wyścig z czasem, ruszają poszukiwania zaginionej.

Jakub podąża śladami Giny, odkrywając tajemnice skrywane przez żonę.

Dokąd zaprowadzi go prywatne śledztwo?

Czy Jakub jest gotowy poznać prawdę?

.

Takiego scenariusza się nie spodziewałam.

Pani Ewa potrafi zaskoczyć, a przy tym sprawić, by czytelnik przeżywał razem z bohaterami wszelkie emocje. Nie sposób przejść obojętnie wobec wydarzeń, których świadkiem jest Bałtyckie Wybrzeże.

Ta historia jest fenomenalna. Fascynuje i porywa od pierwszych stron. Autorka dozuje napięcie, wciąga w duszną, psychologiczną grę, spiralę przemocy, która niszczy nie tylko powłokę, ale i duszę. Pani Ewa stworzyła książkę, o której ciężko będzie zapomnieć. Pełno w niej dramaturgii, rodzinnych sekretów, które stopniowo wychodzą na jaw i budują całkiem nową rzeczywistość bohaterów.

Bezapelacyjnie, ta książka to gratka dla miłośników thrillerów psychologicznych. "Zęza" to niejednoznaczni bohaterowie, napięcie i niepewność, ukryte znaczenia i specyficzny, mroczny klimat.

Sięgając po książki autorki wiem, że emocji nie braknie. "Zęza" to genialny thriller, który ciężko odłożyć, który się po prostu pochłania. Jakub Szado podczas połowu ryb zauważa swój dryfujący jacht, niestety na pokładzie nie ma jego żony Giny, która miała nim płynąć. Mężczyzna zgłasza zaginięcie żony, mierząc się nie tylko z podejrzeniami, że coś jej zrobił ale też z mrocznymi sekretami z przeszłości. Co ukrywa Gina? Kto jej zagrażał? Czy jeszcze żyje i kto przyczynił się do jej zaginięcia? "Zęza" wciąga i oblepia niczym gęsta mgła, mamy tu mnóstwo tajemnic, trudnych emocji, miłość, żałobę, przemoc, żal po stracie dziecka. Dzieje się tu na każdej stronie a ja zachęcam do lektury, o której nie da się zapomnieć....

"Zęza" to bardzo emocjonalny thriller podczas którego czytelnik może odczuwać bezsilność. Wynika ona z tego iż doskonale on wie, że pewne zachowania występują w otaczającej nas prozie życia.

Autorka skłania nas do refleksji nad tą najsilniejszą, bezwarunkową miłością do dzieci. Czy można dać jej za dużo? W powieści mamy przykłady różnego rodzaju rodzicielstwa. Autorka prezentuje skrajności, które istnieją, choć nie powinny. Skupiając się na tych modelach tak łatwo zapomnieć o kimś w tym wszystkim najważniejszym: dziecku.

"Zęza" to niezwykle poruszająca podróż literacka poruszająca niewygodne tematy. W moim odczuciu oddaje ona głos tym, którzy są często uciszani a ich zdanie bagatelizowane bo przecież dorośli wiedzą lepiej: najmłodszym.

Jakub Szado, który od urodzenia jest związany z morzem, właśnie tam musi mierzyć się koszmarem. Podczas jednego z rejsów odnajduje dryfujący jacht żony, a na nim ślady które mogą wskazywać, że doszło na nim do zbrodni.

Rozpoczyna się walka z czasem. Służby działają, niestety efektów nie widać. Morze, choć na pierwszy rzut oka uderza błękitem i spokojem, to nocne skrywa w sobie mroczną potęgę. Jego powierzchnia potrafi w jednej chwili zmienić się w kipiący żywioł, a wiejący wiatr nieść zapach grozy.

Dlatego Jakub nie traci czasu i rozpoczyna własne poszukiwania, które doprowadzą go do starej latarni morskiej w Stilo, przy której kilka lat wcześniej doszło do tragedii, w której stracił syna.

Kolejno odkrywane sekrety jego żony Giny uświadomią go, że to co wydarzyło się z jego rodziną nie było nieszczęśliwym wypadkiem. Gdzieś z boku czai się zło i w dalszym ciągu może zagrażać jego bliskim.

Czy uda mu się odnaleźć ukochaną całą i zdrową? A może rozwiązanie tej sprawy nie przyniesie mu ukojenia, lecz stanie się początkiem odkrywania prawdy, która kryła się pod powierzchnią pozorów?

Ewa Przydryga znowu podniosła poprzeczkę. Zaoferowała nam świetny thriller z motywem morza i tajemnicą, którą ze sobą niesie. Czytając właśnie czułem się tak jakbym sam dryfował pośród wzburzonych fal, bez możliwości skutecznego obrania kursu. Fabuła wiodła mnie za nos tak jak w legendach syreni śpiew wiódł marynarzy na zgubę. Z tą tylko różnicą, że ja u kresu tej podróży poznałem finał tej genialnej historii.

Jej zakończenie mnie złamało. Uświadomiło mi jak kruchą psychiką jest psychika człowieka i jak niewiele trzeba aby „przespać” ten właściwy moment, ten który pozwoli pomóc.

Autorka świadomie wskazuje jak wrodzona przemoc może przenikać pokolenia niczym cień, którego nie sposób się pozbyć. Jak można zostać spadkobiercą gniewu i lęku zakorzenionego w rodzinnej historii.

Nie jest to lektura łatwa, ale jej poznanie mocno uświadamia. Polecam

"Geny. Przenosi się w nich to, co dobre. I złe. A kiedy dziedziczy się to, co najgorsze, łatwiej jest przekroczyć ostatnią granicę, za którą może się wydarzyć już absolutnie wszystko..."

Zaginięcie na morzu żony, poszukiwania, znalezienie kobiecego ciała... - mogłoby się wydawać, że taka bomba rzucona już na początku książki będzie emocjonalną eksplozją. Otóż nie. To dopiero początek, bo wraz z kolejnymi odkrywanymi faktami napięcie rośnie, kumuluje się, wrze... ciekawość wzrasta, a ja czuję, że całkowicie zatapiam się w tej historii.

Wśród tajemnic, dramatów i kłamstw wybrzmiewa najgłośniej temat dziedziczenia – nie tylko genów, ale i emocji, traum, lęków, które potrafią zdeterminować dorosłe życie i mocno wpływać na nasze postawy, wybory, zachowania.

To książka o trudnych relacjach rodzinnych, o winie, przebaczeniu, miłości, o ranach z dzieciństwa, które nie chcą się zabliźnić. O tym, jak trudno uciec od tego, co zapisane w naszej historii.

Nie będę ukrywała - jestem prawdziwą fanką Ewy Przydrygi, jej wrażliwości, wyczucia, budowania napięcia i atmosfery przepełnionej emocjami. Sposób, w jaki prowadzi nas przez mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, głęboko zapisuje się w pamięci.

Na KRAJMie padło stwierdzenie, że Ewa nieustannie uczy nas nowych słów, poprzez swoje zaskakujące tytuły. Nie będę z tym polemizować, jednak osobiście uważam, że uczy nas nie tylko słów, ale też emocji, które trudno ubrać w słowa. Emocji, których nie sposób zwerbalizować - je się przeżywa. Rozdzierają serce, rozkładają na łopatki i zostają z czytelnikiem na długi czas.

Takie książki uwielbiam.

Takie książki chcę czytać.

Poruszające do rdzenia, ale nie drastycznymi scenami czy brutalnością, lecz swoją psychologiczną głębią.

"Miłość czasem zaciera rozsądek i wpycha pod śrubę promu. Czasem zatapia, a jeszcze kiedy indziej każe spadać na samo dno.

A innym razem udowadnia, że niemożliwe nie istnieje."

Byliście nad Morzem Bałtyckim?

Powieść, w której każdy akapit pachnie solą, wilgocią i strachem. Autorka zanurza czytelnika w chłodnej toni Bałtyku, gdzie fale szepczą o tragediach, a wiatr niesie echa dawnych grzechów. Latarnia w Stilo staje się milczącym świadkiem ludzkich dramatów. Historia o winie, miłości, spleciona z surowym pięknem morza, które potrafi zarówno oczyszczać, jak i pożerać.

Przeszłość bohaterów powraca niczym przypływ. Nieuchronny i bezlitosny. Gina, Olga, Jakub, Tytus – każde z nich niesie w sobie ranę, która nigdy się nie zagoiła. To wszystko tworzy ciężką mgłę, w której łatwo się zatracić. Autorka doskonale oddaje kruchość ludzkiego umysłu i to, jak trauma potrafi przekształcić miłość w obsesję, a troskę w przekleństwo. W tej historii nic nie jest czarne ani białe.

Autorka nie prowadzi nas prostą ścieżką. „Zęza” to nie klasyczny thriller, choć napięcia nie brakuje. To raczej dramat psychologiczny o odcieniach morskiego błękitu i głębinowej czerni. Akcja rozwija się powoli, jak spokojny dryf łodzi przed sztormem, ale kiedy przychodzi moment załamania, siła uderzenia jest niszcząca. W finale fale unoszą czytelnika wprost w sam środek emocjonalnego kataklizmu.

Powieść, która zostaje w człowieku jak sól na skórze. Boli, piecze, ale także oczyszcza. Zmusza do zadawania pytań o granice miłości i czy prawda jest zawsze wybawieniem. Autorka stworzyła historię, która smakuje jak zimna morska woda. Książka, w której morze nie jest scenerią, lecz zwierciadłem ludzkiej duszy. A w jego odbiciu każdy z nas zobaczy coś, przed czym wolałby zamknąć oczy.

Są takie historie, które ogromnie poruszają, o których myśli się jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony, wreszcie takie, które pozostawiają po sobie trwały ślad. Są również tacy autorzy, na książki których czekam zawsze z ogromną niecierpliwością, bo wiem, że to gwarancja świetnej lektury. "Zęza" to najnowszy thriller Ewy Przydrygi, jednej z moich ulubionych polskich Autorek, który zrobił na mnie ogromne wrażenie i zdecydowanie wyląduje w topce tego roku!

Jakub trafia na dryfujący samotnie jacht swojej żony, Giny. Mężczyzna zaczyna poszukiwania, odkrywając przy tym wiele skrywanych głęboko sekretów...Jaki związek z zaginięciem kobiety ma tragedia, która wydarzyła się w latarni Stilo? Jakie jeszcze tajemnice skrywa Bałtyk?

Powiem krótko, swoją najnowszą książką Ewa po prostu pozamiatała! "Zęza" to thriller, który wciąga od pierwszych stron niczym wzburzona woda Bałtyku. To historia, od której nie sposób się oderwać, a całość prowadzi do zaskakującego finału, po którym dosłownie zbierałam szczękę z podłogi.

Autorka stworzyła kolejny wspaniały thriller psychologiczny dopracowany w każdym calu. Tu wszystko się zgadza i jest dokładnie wyważone. Są momenty refleksji i zadumy, a za chwilę te pełne napięcia i szybkiego tempa. Ważnym elementem są także liczne retrospekcje, dzięki którym poznajemy lepiej bohaterów, a przede wszystkim ukazują ich przeszłość, bardzo trudną i bolesną, która wciąż na nich ciąży. To właśnie one pozwalają spojrzeć nam na całą historię z innej perspektywy i doskonale ją uzupełniają. Dodatkowo Ewa pisze w taki sposób, że obok Jej historii nie sposób przejść obojętnie, bo przeżywa się je całym sobą. Muszę przyznać, że z jednej strony nie mogłam się od niej oderwać, a z drugiej musiałam ją stopniować, bo na każdym kroku byłam czymś zaskakiwana. To zdecydowanie jedna z tych historii, która bardzo na mnie wpłynęła, którą mocno przeżywałam. Tych emocji jest tu tak dużo, że nie sposób wszystkie opisać. Tę historię trzeba po prostu poczuć. Zdecydowanie jest to jedna z tych historii, która rezonuje w nas jeszcze bardzo długo po skończonej lekturze, a także skłania do przemyśleń.

Niewątpliwym atutem powieści jest jej sceneria. Wzburzone morze, szum fal i wiatru, łodzie czy rybackie sieci - to wszystko nadaje niepowtarzalnego, tajemniczego charakteru. A w tym wszystkim latarnia, z jednej strony piękna, wskazująca drogę, a z drugiej milcząca i skrywająca dawne sekrety i tragedie.

Po raz kolejny utwierdziłam się także w przekonaniu, że Ewa jest mistrzynią w tworzeniu fantastycznych thrillerów psychologicznych. Autorka jak zawsze wykreowała swietne postaci, autentyczne, mierzące się z różnymi problemami i wewnętrznymi rozterkami, skrywające wiele sekretów i naznaczonym bolesną traumą.

Czytając "Zęzę" z każdą kolejną stroną czułam, że zaraz coś się wydarzy, że skrywa ona w sobie coś ukrytego głęboko na dnie, co za chwilę wypłynie na powierzchnię. Po przeczytaniu ostatniego zdania powiedziałam tylko: "Wow, Ewa, rozbiłaś bank dziewczyno!". Wiedziałam, że będzie to dobra książka, ale to, co otrzymałam przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

"Zęza" to dla mnie thriller idealny, mroczny, wciągający, przerażający, ze świetnie skonstruowaną historią kryminalną, a jednocześnie bardzo przejmujący i niezwykle emocjonalny. Po prostu rozbił mnie emocjonalnie. Uważam, że to nie tylko świetna lektura dla miłośników thrillerów, ale także dla wszystkich, którzy cenią w książkach prawdę, głębię i emocje. Takie książki jak "Zęza" pozostają w nas na bardzo bardzo długo. Takie książki chcę czytać jak najczęściej. Polecam bardzo mocno!

Jakub natrafia na dryfujący jacht swojej żony Giny, a na pokładzie znajduje krwawe ślady. Kobieta przepada bez śladu. Służby rozpoczynają śledztwo.

„Zęza” to thriller z elementami dramatu rodzinnego i psychologicznego. Atmosfera mroku i niepokoju towarzyszy od samego początku, a w trakcie książki to uczucie narasta i oplata czytelnika nie dając spokoju. Autorka stworzyła magnetyczną i wciągającą w ludzkie zakamarki duszy powieść z tajemnicami, sekretami, trudnymi relacjami rodzinnymi oraz skutkami przeszłości. Akcja dzieje się nad Bałtykiem, a morze skrywa najwięcej tajemnic. Zatoka Gdańska oraz latarnia w Stilo tworzą niesamowite tło wydarzeń tej powieści. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością, a czytelnik wraz z głównym bohaterem Jakubem, odkrywa sekrety Giny. Dociera do jej fanów, stalkerów, pogróżek, a także odkrywa sekrety jej dzieciństwa, które miało duży wpływ na jej dorosłe życie. Sam również zmaga się ze stratą i tragicznymi wydarzeniami w Stilo przed dwoma laty. Prowadząc własne śledztwo dochodzi do zatrważających wniosków. Jest to powieść gęsta i mroczna, autorka z niezwykłą starannością i precyzją buduje klimat powieści przez miejsca i ludzkie tajemnice. Historia pełna bólu, niedomówień, napięcia oraz przeszłości, która rzutuje na teraźniejszość. Matczynej miłości, która wymyka się logice. Zagadka kryminalna oraz zaginięcia poprowadzone solidnie i skrupulatnie. W trakcie lektury nasuwają się pytania komu można ufać, jakie granice można przekroczyć dla ochrony bliskich, jakie są konsekwencje sekretów i co się stanie, kiedy w końcu ujrzą światło dzienne. Niedopowiedzenia i stopniowe ujawnianie tajemnic podtrzymują zainteresowanie przez całą książkę, aż do finału, który rozrywa serce.

„Zęza” wciągnęła mnie w swoje odmęty i na pewno zostanie ze mną na długo

Ten thriller obiecuje nie tylko kryminalną zagadkę, ale i głęboką podróż w świat miłości, tajemnic i… brudów, które każdy z nas ukrywa na swoim "dnie". To opowieść, która z powodzeniem łączy dreszczyk emocji z poruszającą rozprawą o ludzkiej naturze.

Gina Szado, znana piosenkarka i żona Jakuba, znika podczas rejsu jachtem. Kilka dni później z portowego basenu wyłowione zostaje ciało młodej kobiety. Kuba jest wściekły, rozżalony, jednak ostatkiem sił wierzy, że to nie jego żona. To desperackie przekonanie pcha go do walki, mobilizuje do szukania prawdy i łączenia śladów. Miłość prowadzi Jakuba przez meandry śledztwa, zmuszając do konfrontacji z gniewem i tęsknotą.

Autorka sprawnie żongluje dwoma planami czasowymi. Teraźniejsza tragedia przeplata się z wydarzeniami sprzed dwóch lat, ukazującymi inny etap związku Giny i Jakuba oraz ówczesną tragedię. Im głębiej wchodzimy w życie tej pary, tym więcej odkrywamy mrocznych wspomnień, strasznych tajemnic i ciemnych stron bohaterów. Co istotne, zagrożenie przychodzi z zupełnie niespodziewanej strony, co jest jedną z największych zalet thrillera.

Gina jest postacią wyjątkowo intrygującą. Jest odważna, przebojowa, spełniona artystycznie, ale przede wszystkim to dobry człowiek, magnes na wrażliwe jednostki. Pomimo tej pozytywnej aury, spotyka ją mnóstwo przykrych rzeczy, co budzi w czytelniku sprzeciw. Choć w Kubie znajduje szansę na osobiste szczęście, ich związek jest cieniem dawnych problemów – matka synka Jakuba nie zamierza biernie przyglądać się ich nowej relacji.

Wielkim atutem powieści jest doskonale oddany nadmorski klimat. Ewa Przydryga ma rzadki talent do budowania atmosfery. Czytając, niemal słyszysz szum fal, czujesz wilgoć morskiej bryzy i kołysanie pokładu, widzisz kołujące mewy. Ten naturalny, nienachalny pejzaż idealnie kontrastuje z mrokiem psychologicznym historii.

I tu dochodzimy do symboliki tytułu. Zęza to najniższe miejsce w kadłubie jachtu, zbierające wodę, brudy, paliwo i smary. Gina nazywała tę przestrzeń sumieniem lub pokaleczoną duszą. Właśnie tam, w tej symbolicznej "zęzie", gromadzą się ludzkie nikczemności i niesprawiedliwości. To w tym miejscu ukryte są klucze do rozwiązania zagadki.

Autorka mistrzowsko buduje atmosferę zagrożenia i tajemnicy, utrzymując czytelnika w nieustannym napięciu. Odkrywając kolejne karty, zręcznie naprowadza, by za chwilę pomylić tropy. Angażujemy się w perypetie bohaterów, utożsamiamy z ich emocjami, a kilka zwrotów akcji naprawdę przyprawia o dreszcz. Ta powieść jest jednocześnie rozprawą o miłości w jej najróżniejszych, często bolesnych, wymiarach.

Jeśli szukasz trzymającej w napięciu, inteligentnej intrygi z głębokim tłem psychologicznym i idealnie oddanym klimatem – "Zęza" to książka dla Ciebie. Przygotuj się na to, że będziesz drżeć z obawy o bohaterów i przygryzać wargi z rozpaczy czytając o ludzkiej podłości.

"Czasami zło przekracza granicę, za którą wybaczenia już nie ma".

Zatoka Gdańska. Jakub Szado wracając z połowu, widzi dryfującą łódź swojej żony. Ale Giny tam nie ma. Jest tylko krew. Poszukiwania piosenkarki są bezowocne. Kobieta przepadła jak... kamień w wodę... Jakub wie, że sam musi rozwiązać zagadkę zniknięcia kobiety, którą kocha.

Napędzany poczuciem winy i strachem po kawałku odkrywa głęboko skrywane sekrety Giny, dociera do jej przeszłości, co pozwala mu lepiej poznać i zrozumieć żonę. Najważniejsze tropy wiodą go do latarni Stilo, gdzie dwa lata wcześniej rodzinny biwak przerwała tragedia.

Tym razem na pierwszy plan wysuwa się bohater męski, a Ewa udowodniła, że jest mistrzynią w kreowaniu nie tylko kobiecych portretów. Z wejściem w głąb męskiej psychiki, myśli i emocji poradziła sobie równie doskonale. Jakub Szado – gdyński rybak z dziada pradziada – to bohater, jakiego nigdy nie miały powieści autorki. Mężczyzna po przejściach, naznaczony ogromną tragedią, który na zgliszczach przeszłości buduje nowe życie. Niezłomny, wrażliwy, szczery, ufający i wierny. Niepokonany. Jego historię Ewa splotła z dramatycznymi losami Giny i jej siostry Olgi, a dzięki bohaterom drugoplanowym powieść wybrzmiewa pełnią burzliwych emocji, zyskuje tło i kontekst i staje się kompletna.

„Zęza” to mroczna, intensywna i głęboko psychologiczna opowieść wchodząca w najdalsze zakamarki ludzkiej duszy, głęboko poruszająca życiowością, portretami i tragizmem bohaterów. Niczym sztorm zalewa emocjami, wzburza krew, gra na najczulszych strunach naszych uczuć. Wybrzmiewa strachem i traumą dzieciństwa, zalewa żalem, walczy o prawdę, karmi się zemstą i płonie w ogniu lojalności i niegasnącej miłości. „Zęzy” się nie czyta. Ją się przeżywa, bo Ewa buduje napięcie i klaustrofobiczną atmosferę zdaniami, które jak sztylet wbijają się prosto w serce. We mnie wciąż ta historia żyje, szczególnie Tytus – cudowny mały chłopiec, który wyzierał z drugiego planu, a jednak był osią wydarzeń, przyczyną wszystkiego, najważniejszym ogniwem i zarazem spoiwem. Ta postać i historia, jaką napisała mu Ewa, skradły mi serce i duszę.

„Zęza” jest wyjątkowa pod wieloma względami, bo nie jest tylko thrillerem o miłości w cieniu tragedii, o zemście i próbach tuszowania prawdy za cenę życia. Tu rezonuje pokoleniowe dziedzictwo i przeszłość. Zła i okrutna, która rujnuje życie, nie pozwala zbudować przyszłości i poddaje w wątpliwość istotę rodziny. Stawia pytania, jak daleko posunie się matka, by chronić dziecko, gdzie są granice nienawiści i rodzicielskiej miłości i czy w ogóle takie są. Pokazuje, że czasem najgorsze zło jest blisko nas, potrafi się kamuflować i pokazywać twarz, którą kochamy. Jakkolwiek to brzmi, "Zęza" jest właśnie zęzą tej powieści. Tu, na samym dnie fabuły, pod pokładem historii, Ewa umieściła brudne sumienie bohaterów, wszystko, co w człowieku najgorsze i czego się wstydzi. Okrucieństwo, podłość, skrywane lęki, psychopatyczne czyny i brzydkie tajemnice, przykryła to szlamem nienawiści i zazdrości, a potem zalała słoną wodą żalu, poczucia winy i niepewności. Na szczęście, w tym ścieku nie zapomniała schować klucza do prawdy i miłości.

Dodam, że „Zęza” to także piękna epopeja o morzu. O potędze Bałtyku, o tym, co na powierzchni, i co pod wodą. I o ludziach, którzy od pokoleń nim żyją. W symbiozie, w szacunku, z pokorą.

Każda powieść Ewy przemawia do mnie w sposób niezwykły, osacza mnie mocą wydarzeń i otula emocjami. "Zęza", z różnych powodów, jest dla mnie najpiękniejszą z nich... A ja właśnie takie książki chcę czytać.

Wracając z połowu, Jakub natrafia na opuszczony jacht. Gdy tylko podpływa bliżej, wie, do kogo on należy. To jacht należący do jego żony – Giny, która miała na nim spędzić ubiegły wieczór. Jakub wchodzi na jacht i jedyne, co tam zastaje, to ślady krwi. Zaczynają się poszukiwania kobiety, jednak nie przyniosły one oczekiwanych rezultatów. Jakub zaczyna badać sprawę żony i z każdym krokiem odkrywa niepokojące fakty oraz sekrety związane z Giną. To zaprowadziło go pod latarnię w Stilo – miejsce, które wiązało się z inną tragedią sprzed kilku lat.

Co łączy te dwa wydarzenia?

Ewa Przydryga po raz kolejny napisała książkę, która angażuje czytelnika od pierwszych stron. Autorka splotła historię zaginięcia Giny z wypadkiem pod latarnią, prowadząc akcję dwutorowo. Dzięki temu śledzimy oba wydarzenia z perspektywy różnych bohaterów. Fabuła pełna jest zaskoczeń, porusza do głębi i dotyka czytelnika emocjonalnie.

Dodatkowo autorka ukazuje, jak silna potrafi być więź rodzinna i do jakich poświęceń są zdolni bohaterowie, gdy w grę wchodzi dobro najbliższych. Jednak nie jest to książka opisująca wyidealizowanych ludzi, a takich, którzy popełniają błędy. Jedni z nich potrafią wyjść na prostą w obliczu trudnych wydarzeń, inni niestety nie.

Czytając tę książkę byłam zachwycona, a jednocześnie rozbita. Nie potrafię opisać tych emocji. Największe wrażenie zrobiła na mnie końcówka – musicie sami tego doświadczyć.

„Zęza” to thriller porywający niczym fala – niedający o sobie zapomnieć na długo. Poruszający do głębi, niebezpieczny i zachwycający.

Serdecznie polecam!