Zagubiona

„Zagubiona” Amity Gaige to hipnotyzujący thriller literacki, który od pierwszych stron zachwyca misternie budowanym napięciem i poetyckim, niezwykle sugestywnym językiem. Autorka pełnymi garściami czerpie z literatury pięknej, nie tracąc przy tym nic z tajemnicy i emocji, jakie powinien nieść ze sobą thriller psychologiczny.

Gdy na Szlaku Appalachów znika Valerie Gillis, rozpoczynają się intensywne poszukiwania. Jej historię poznajemy z trzech perspektyw - samej Valerie, prowadzącej akcję poszukiwawczą porucznik Beverly Miller oraz emerytki Leny Kucharski, kobiety o polskich korzeniach, która na własną rękę próbuje rozwikłać zagadkę zaginięcia.

Nie wiem, co urzekło mnie w tej książce bardziej - jej niepowtarzalny klimat czy niezwykła głębia psychologiczna bohaterów. Amity Gaige z równą swobodą kreśli tętniące życiem obrazy górskiego szlaku - miejsca jednocześnie zachwycającego i budzącego niepokój - jak i tworzy wielowymiarowe portrety swoich postaci. Każda z nich jest niejednoznaczna, złożona i wiarygodna, a ich relacje pełne są emocji, sekretów oraz niedopowiedzeń.

„Zagubiona” to połączenie wszystkiego, co najlepsze w thrillerze - narastającego napięcia, tajemnicy i wciągającej fabuły - z literackim kunsztem autorki.

Uwielbiam thrillery i zawsze z przyjemnością po nie sięgam. Do lektury "Zagubionej" zachęcił mnie nie tylko ciekawy i intrygujący opis, ale też to, że to niesamowicie literacka historia, idealna dla fanów "Boga lasu". Dlatego z ogromną przyjemnością i ciekawością przystąpiłam do lektury. Czy jednak zrobił na mnie wrażenie?

Valerie Gillis wyrusza samotnie w Apallachy. Wyprawa zmienia się w koszmar, kiedy kobieta gubi się na szlaku. Zdana tak naprawdę tylko na siebie, z każdym dniem traci nadzieję na ratunek. Na czele poszukiwań staje porucznik Beverly Miller, która, mimo iż wierzy w odnalezienie się kobiety, zdaje sobie sprawę, że każdy kolejny dzień oddala ją od znalezienia kobiety żywej. Historię Valerie śledzi Lena, emerytka z Connecticut, która stara się pomóc w jej odnalezieniu. Perspektywy trzech kobiet coraz bardziej sugerują, że zniknięcie Valerie nie jest nieszczęśliwym wypadkiem...

"Zagubiona" to thriller inny niż te, po które zazwyczaj sięgam. Z jednej strony Autorka oddaje w nasze ręce historię niezwykle oryginalną, która intryguje niemal na każdym kroku i to jest bardzo na plus, a z drugiej wywołującą we mnie ambiwalentne uczucia.

Zdecydowanie nie jest to historia pełna zwrotów akcji i szybkiego tempa. To thriller, który powoli wciąga czytelnika w opowieść przepełnioną niepokojem, nutą niepewności i gęstą atmosferą. Autorka przedstawia historię z trzech perspektyw, co początkowo wprowadziło trochę chaosu, ale z czasem każdy element zaczął wskakiwać na swoje miejsce. Te różne perspektywy pozwalają także spojrzeć na wydarzenia z trzech całkowicie odmiennych stron. Jednak, jak się okazuje, wcale nie dostajemy gotowych odpowiedzi i wskazówek. Pojawia się za to coraz więcej pytań i przemyśleń. Autorka pogrywa nieco z czytelnikiem, nie dając jasnych i gotowych odpowiedzi. W zamian za to daje mu przestrzeń na własne interpretacje.

Choć to historia o zaginięciu, i to jest głównym tematem tej historii, okazuje się, że jej sednem jest człowiek - jego lęki, wspomnienia, poczucie samotności czy osobiste dramaty. To historia o ludzkiej odwadze, skrywanych głęboko uczuciach, przetrwaniu, ukazująca w jaki sposób potrafimy sobie poradzić w trudnych sytuacjach.

Dodatkowym bohaterem stają się także Apallachy, które z jednej strony zachwycają swym pięknem i majestycznością, a z drugiej skrywają wiele, są świadkiem ludzkich dramatów i na każdym kroku przypominają o swej potędze.

Na duży plus zasługuje styl Autorki - niezwykle poetycki, który bardziej przypomina mi literaturę piękną i to kolejna rzecz, która bardzo wyróżnia ten thriller. I to właśnie w stylu i języku tkwi moim zdaniem wielka siła tej powieści.

Przez niemal całą powieść akcja toczy się powoli i myślałam, że zakończenie będzie nieco bardziej dynamiczne, z nagłym zwrotem akcji czy wielkim zaskoczeniem. Zamiast tego mamy po prostu spojrzenie na historię z innej strony. I to mnie trochę zawiodło. Spodziewałam się raczej czegoś w stylu wow, po czym będę zbierać szczękę z podłogi, ale niestety się nie doczekałam. Chyba po prostu miałam inne oczekiwania.

Generalnie nie żałuję czasu spędzonego z "Zagubioną", bo to thriller niezwykle oryginalny, nieszablonowy, dopracowany niemal w każdym calu, skłaniający do refleksji. Być może nie do końca wszystko mi tu pasowało i nie tego momentami się spodziewałam, ale zdecydowanie było to bardzo ciekawe literackie doświadczeń. Polecam uwadze.

„Czasem człowiek nie gubi się w lesie. Gubi się znacznie wcześniej – we własnych wspomnieniach, lękach i samotności.”

Książka od pierwszych stron buduje niepokój, ale nie robi tego w typowy dla thrillerów sposób. Nie zobaczymy zawrotów akcji ani nieustannego poczucia zagrożenia. Jest za to las, który z każdą kolejną stroną staje się niemal osobnym bohaterem historii. Gdy Valerie znika podczas samotnej wędrówki, rozpoczynają się poszukiwania. Strach i samotność są bardziej przerażające niż jakikolwiek morderca.

Największym atutem powieści jest sposób prowadzenia narracji. Historia rozgrywa się z kilku perspektyw. Każda z nich wnosi do opowieści coś innego i stopniowo odsłania kolejne warstwy historii. Szczególnie poruszyły mnie listy Valerie do matki. W nich najmocniej wybrzmiewała walka o przetrwanie, ale również z własnymi wspomnieniami, żalem i poczuciem niespełnienia.

Mimo że książka mnie wciągnęła, były też gorsze momenty. Tempo wyraźnie zwalniało, a niektóre fragmenty sprawiały wrażenie zbyt rozwleczonych. Oczekiwałam mocniejszego narastania napięcia. Nie odebrało mi to przyjemności z lektury, a finał skutecznie przypomniał, dlaczego warto było wytrwać.

Książka dla czytelników, którzy bardziej od dynamicznej akcji cenią atmosferę, emocje i powolne odkrywanie ludzkiej natury. To opowieść o samotności, pamięci i desperackiej walce o przetrwanie – zarówno w dzikiej naturze, jak i we własnym wnętrzu. Nie jest to powieść pozbawiona wad, ale bez wątpienia jest to historia, która osacza czytelnika, zostawiając po sobie cichy, trudny do nazwania niepokój.

Książka, która jest dla czytelnika niczym wnyki, które stopniowo się zaciskają, historia, która świetnie operuje lekiem, bezsilnością i kruchością ludzkiego życia

Zaginiecie Valerie Gillis podczas wędrówki szlakiem Appalachów, to punkt wyjścia tej historii. Pozornie to nic innego niż klasyczna walka o przetrwanie, jednak autorka eksploruje literacko znacznie więcej niż typową akcję ratunkową, ponieważ majestat gór pozostaje niewzruszony na ludzkie dramaty i ten aspekt ma spore znaczenie w budowaniu napięcia.

â¨Powieść toczy się w kilku perspektywach i moim zdaniem to robi jej dobrze, bo z perspektywy czytelniczki pozwala to więcej dostrzec, więcej czuć i zrozumieć. Poznajemy perspektywę zaginionej Valerie, porucznik Beverly Miller w toku desperackich poszukiwań oraz Leny emerytki, która dostrzega szczegóły, które innym umykają. Ten zabieg dostarcza książce sporo świeżości, a prosty thriller zamienia się w wielowarstwową opowieść pełna dramatów, determinacji, a nawet poszukiwaniu sensu, gdy dramat goni dramat.

W tej historii próżno szukać podkręcania fabuły brutalnością, tutaj atmosfera niepokoju jest budowana w inny sposób, a każdy kolejny rozdział jest niczym niepewny krok w moczarach. Tutaj atmosferę podkręca presja czasu i psychologicznych aspektów postaci, które mnie bardzo zaciekawiły.

Nie jest to książka z akcją toczącą się w tempie lawinowym, tu tempo jest spokojne, ale nieustannie budujące napięcie. Finał jest satysfakcjonujący, nie jest on sensacją na miarę komplementu od teściowej, ale bardzo zręcznie domyka wątki.

„Zagubiona”. Jest inteligentna, dojrzała i pokazująca jak niebezpieczny może być ludzki umysł. Wielowarstwowa opowieść o wytrwałości, nadziei, gdzie emocje postaci mogą zupełnie zmieniać odbiór powieści. Thriller znacznie bardziej poruszający niż szokujący i podkreślający jak ludzki umysł może wybawić i pogrążyć.