Zaklęta w łabędzia

Powieść M.A. Kuzniar przyciągnęła mnie do siebie swoją przepiękną okładką (jestem okładkową sroką, sorcia), ale i opisem, który okazał się na tyle intrygujący, że aż zapragnęłam poznać tę historię bliżej. Tak też się stało, lektura tego tytułu już za mną, a ja... jestem w absolutnej miłości. Więcej jednak o niej w recenzji poniżej.

Wyobraźcie sobie, że każdej zimy, każdego roku, wraz z pierwszym śniegiem wyprawiany jest bal — pełen przepychu, pięknych strojów i prawdziwej, choć ukrytej magii. Jest również porzucona rezydencja, w której mieszka kobieta, która jako dziecko podobno zginęła w katastrofie Titanica... Co łączy te wszystkie elementy? Możliwe, że są to: tajemnica, mrok, obsesyjna wręcz miłość oraz nadzieja — że da się uniknąć nieuniknionego. Jednak czy tylko na pewno?

Rozpoczynając lekturę, nie chciałam nastawiać się na nic konkretnego. Jedyne, co pragnęłam, to tego, by ta powieść po prostu mi się spodobała. Brzmi dość prosto, ale tak właśnie było. Z każdą kolejną stroną jednak odkrywałam, że to będzie coś więcej, niż zwyczajne “podoba mi się”. No cóż, ostatecznie książka bardzo mocno trafiła w moje czytelnicze serce i sprawiła, że drugą połowę książki pochłonęłam w jeden wieczór.

Głównym bohaterem jest tutaj Forster. Jest on malarzem, który wciąż poszukuje swojej muzy, która natchnęłaby go do tworzenia większej ilości obrazów. Kiedy trafia na zimowy bal organizowany przez tajemniczą kobietę, z miejsca czuje ciekawość i chce dowiedzieć się, kimże ta istota jest. Przyznaję, że jest to naprawdę dobrze wykreowana postać, którą da się lubić i której zachowanie z jednej strony wzbudziło we mnie taki niepokój (głównie ze względu na wręcz chorobliwą potrzebę odkrycia tożsamości tej kobiety), ale z drugiej — rozumiałam jego zachowanie, po prostu. Forster to zdecydowanie ciekawy bohater, którego muszę docenić.

Odetta to główna bohaterka powieści, która przede wszystkim wzbudziła moją ogromną ciekawość. Autorka zadbała o to, by była ona jednocześnie jedną z głównych postaci, ale też pozostawała w cieniu i sprawiała, że czytelnik jeszcze bardziej pragnie ją poznać. To postać, która została stworzona równie dobrze i równie interesująco i szczerze? Nie wyobrażam sobie, że jej postać miałaby wyglądać inaczej. W mojej wyobraźni Odetta ożywała za każdym razem, gdy tylko pojawiała się na kartach tej powieści, a to coś, co absolutnie uwielbiam w czytaniu.

To historia o miłości, która może wzbudzać różne odczucia u innych, a zrozumieją ją tylko i wyłącznie osoby, które są w nią zamieszane, inaczej nie potrafię tego określić. To historia, która sprawiła, że nie potrafię przestać o niej myśleć od momentu, kiedy przeczytałam ostatnią stronę i zamknęłam swój egzemplarz. Historia Forstera i Odetty tak mocno zapisała się w moim sercu, że chyba odnalazłam jedną z lepszych powieści tego roku – a mamy dopiero połowę stycznia, że tak przypomnę uczynnie.

M.A. Kuzniar ma świetne pióro i lektura tej powieści była dla mnie najczystszą przyjemnością. Autorka zadbała o odpowiednie proporcje romansu, literatury pięknej, elementów bardziej fantastycznych oraz elementów dreszczowca. Być może brzmi to, jak mieszanka absolutnie do siebie niepasująca, ale uwierzcie, całość jest warta całej uwagi.

Zaklęta w łabędzia to pozycja, która mnie w sobie rozkochała. Być może nie jestem najbardziej obiektywna jej względem, ale nie potrafię inaczej. Ten tytuł podbił moje serce i zagościł w moich myślach na dłużej. To historia, która dawała nadzieję, a jednocześnie poruszała mnie za każdym razem. Zakończenie... Nie, nie będę nic mówić — musicie sami sprawdzić. Jeżeli poszukujecie powieści idealnej na zimowy, długi wieczór, to ten tytuł może sprawdzić się idealnie.

Co roku, w pełnej przepychu posiadłości w Wichrowych Klifach, organizowany jest wielki bal. Nikt nie wie, kto jest właścicielem tajemniczej rezydencji. Wiadomo tylko, że na wielkie przyjęcia zapraszani są nieliczni, a wśród tegorocznych „wybrańców” znajdują się malarz Forster Sylvan i dziennikarz Marvin. Goście dają się uwieść klimatowi i magii tego niezwykłego miejsca, urzeczeni muzyką i zachwycającym występem tancerki, zapragną zgłębić tajemnicę luksusowej posiadłości, dowiedzieć się, kto jest jej właścicielem i jaką zagadkę skrywa w sobie odnaleziony przypadkowo dwór.

Czy im się to uda? Kim jest tajemnicza tancerka, która zawładnęła myślami Forstera i dlaczego ktoś rzucił na nią czar? Jaki związek ma ta historia z katastrofą Titanica? Przekonajcie się sami.

„Zaklęta w łabędzia” to pełna baśniowej magii, ciepła i tajemniczości opowieść o wielkiej miłości, obsesji i namiętności; niezwykłej pasji i klątwie, którą trudno odwrócić…

To historia o tym, że za marzenia czasem przychodzi nam słono zapłacić, że zło nie zawsze bywa pomszczone, i że czasem dotyka nas niesprawiedliwość i niezawinione cierpienie.

Treść książki cudownie komponuje się z bajecznie zimową scenerią, która momentami przypominała mi Narnię.

Śnieg i jego tajemna moc, od której wszystko się tutaj zaczyna, miała dla mnie magiczny wymiar. To właśnie pierwsze płatki śniegu zwiastują początek bajecznych przyjęć w rezydencji w Wichrowych Klifach; sprawiają też, że ofiary pewnego właściciela Teatru Zaklęć, zamienione w łabędzie, mogą choć na chwilę odzyskać swoją ludzką postać…

Powieść „Zaklęta w łabędzia” pobudza wyobraźnię, wzrusza i intryguje.

Sporo tu nawiązań do klasyki literatury, a także wydarzeń pozwalających poczuć atmosferę roztańczonych lat 20. XX w.

Odnajdziemy tu także inspirację baletem „Jezioro Łabędzie” i powieścią „Wielki Gatsby”.

Mnie najbardziej spodobały się barwne opisy widowisk teatralnych i rautów, pełne blasku, niesamowitych postaci, z urzekającą scenerią, która przywodzi na myśl najwspanialsze baśniowe obrazy?.

Powieść M.A.Kuzniar jest przepełniona emocjami, napisana została pięknym, niezwykle plastycznym i poetyckim językiem, który wielokrotnie mnie zachwycił?!

Jestem oczarowana tą książką i śmiało mogę powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych książek, jakie w tym roku miałam okazję przeczytać.

Pierwszy śnieg zawsze budzi mój zachwyt i nostalgię za dzieciństwem, ale mieszkańcy Londynu wyczekują go ze szczególną ekscytacją, bo przynosi on zaproszenia na pełen przepychu bal w tajemniczej rezydencji na klifie. Bal, o którym mówi się przez cały rok, aż do kolejnego oprószonego śniegiem bajkowego wydarzenia. Podobną fascynację budzi ich gospodyni, niezwykła i skryta Odetta Lakely. Nikt nie wie, że to miejsce, które ożywa raz w roku w blasku śniegu, kryje w sobie mroczne sekrety, samotność i strach.

Wraz z bohaterami powieści, niespełnionym artystą Forsterem i początkującym dziennikarzem Marvinem wkraczamy w erę pełną przepychu, dekadencji i artystycznych poszukiwań lat dwudziestych ubiegłego wieku. Spotkanie Forstera z Odettą podczas jednego z balów odmienia ich życie na zawsze. Ich uczucie odmierzane magią padającego śniegu jest niekończącą się tęsknotą, gdy ten topnieje.

Bieżące wydarzenia przeplatane historią Odetty pozwalają odkryć jej baletową przeszłość w Teatrze Zaklęć Rotbarta, w której mroczne oblicze sławy wysuwa się na pierwszy plan i jest jak trucizna zatruwająca pomału duszę.

Autorka tworzy świat wypełniony melancholijną baśniową aurą, dramatyzmem i gotycką grozą balansując pomiędzy rzeczywistością a magią. Z ogromnym wyczuciem oddaje ducha epoki, a wykorzystując symbolikę śniegu, zjawiska tak ulotnego i niepewnego ukazuje przemijalność i kruchość szczęścia w łapiącej za serce metaforze. Bo to tragiczna miłość Forstera i Odetty jest sercem tej powieści i rezonuje w sercu czytelnika długo po jej odłożeniu.

Autorka urzekła mnie pięknym, poetyckim stylem, wyczuwalną pasją do baletu i ogromną fantazją, z jaką kreśli pełne blichtru i emocji obrazy w tej nostalgicznej, urokliwej, ale i dramatycznej opowieści o magii, miłości i sztuce. W klimacie minionej epoki można się zatracić, podobnie jak w podążaniu za marzeniami. Wszystko ma niestety swoją cenę, którą przyjdzie nam zapłacić.

Ta cudowna słodko-gorzka opowieść o starciu dobra ze złem i miłości akceptującej nieuchronne ograniczenia losu pozwoliła mi zanurzyć się w atmosferze niesamowitości i oderwać od jesiennej rzeczywistości na kilka godzin. Zapewniam, że porwie i Was.

„Zaklęta w łabędzia” to kolejna książka wchodząca w skład wcześniej wspomnianej serii.

Autorka zabiera nas do lat 20 XX wieku. Jest zima i jak co roku organizowani jest bal przez tajemniczych gospodarzy. Pewnego dnia początkujący malarz, Forster Sylvan i młody dziennikarz, Marvin, znajdują zaproszenie na taki bal. Forster szybko ulega czarowi nie tylko wieczoru, ale również pewnej kobiety. Z czasem tej czar zamienia się w obsesję. Okazuje się, że to Odetta Lakely organizuje bale. Kobieta jest przeklęta. Gdy sypie śnieg przybiera ludzką postać. Natomiast w pozostałe miesiące staje się łabędziem. Kim tak naprawdę jest Odetta Lakely i co takiego się stało przed laty w Teatrze Zaklęć Rotbarta? Przekonajcie się sami.

Książka urzekła mnie nie tylko piękną okładką, ale również magicznym, wręcz baśniowym klimatem. Niemal czułam zimny śnieg na skórze, słyszałam muzykę jazzową, i czułam zapach dymu papierosowego.

Historia tu opisana napisana jest pięknym, poetyckim językiem. Są tutaj elementy romantyczne, ale przeplatają się one z chwilami niepokoju i grozy. Tragiczna miłość, złowroga klątwa i sekrety: to wszystko znajdziemy w tej powieści, której nie zabraknie również nawiązań do znanemu każdemu „Jeziora Łabędziego”.

Bohaterowie. To oni obok klimatu są mocną stroną tej powieści. Potrafią dostarczyć wielu emocji. Każda z postaci jest inna i posiada głębię. Na pewno nie są to postacie proste i nudne. A wręcz przeciwnie. Wielowymiarowe.

„Zaklęta w łabędzia” to powieść, którą jest warta uwagi zwłaszcza teraz, w jesienno-zimowe wieczory.

"Jezioro łabędzie" i "Wielki Gatsby"? M.A.Kuzniar powraca z nowym retellingiem – powieścią inspirowaną słynnym baletem i literackim klasykiem. Historia kobiety zaklętej w łabędzia została przyprószona śniegiem, gotycką grozą oraz dekadenckim blichtrem lat 20. ubiegłego wieku. Książka Kuzniar przypomina kunsztownie utkaną baśń dla dorosłych, w której splatają się ze sobą tragiczna miłość, sekrety i złowroga klątwa – zakochany mężczyzna podejmuje desperacką próbę uratowania ukochanej kobiety. Kuzniar po raz kolejny oczarowała mnie piękną prozą i literacką wyobraźnią. Zachwyca sceneria, barwne opisy z elementami baśniowości i magicznego realizmu (cóż za fantazja!), wątki dotyczące baletu i malarstwa, znane elementy "Jeziora Łabędziego" w nowej odsłonie. Powieść utrzymana jest w mrocznym, słodko-gorzkim klimacie – ma w sobie wiele uroczych, romantycznych momentów, a także chwil grozy, smutku i niepokoju. Opowiada o namiętności, artystycznej pasji, sile miłości i przyjaźni, samotności, bólu straty, ludzkim dramacie oraz zderzeniu dobra ze złem. Romans i mroczna tajemnica niespiesznie niosą historię aż do dramatycznego finału.

Powieść M.A.Kuzniar pobudza wyobraźnię, porusza serce, otula zimową i magiczną aurą. I jako retelling zachowuje romantyczny i niepokojący charakter oryginalnej historii (czuć w niej miłość Kuzniar do baletu – opisy tańca są wyjątkowo piękne). Lubię i doceniam, przede wszystkim za wyobraźnię i umiejętność budowania książkowego świata. Urzekająca historia (idealna na zimowy czas).