Północ w Everwood

"Północ w Everwood" M. A. Kuzniar przyciągnęła mnie okładką. No bo kto by mógł się jej oprzeć! I przyznaje się bez bicia, że głównie dlatego wzięłam ją do recenzji. Obawiałam się trochę tego co znajdę w środku. Na szczęście zupełnie niepotrzebnie.

Jedna noc zmienia całkowicie życie Marietty. Ucieka ona do baśniowego świata gdzie pozornie może spełniać swoje marzenia. Jednak zbyt późno spostrzega, że tak naprawdę to jest piękna klatka z której nie sposób się wydostać. A król krainy jest okrutnym tyranem, który krzywdzi swoich poddanych. Na szczęście magia jest wszędzie i dzięki niej można wszystko naprawić. A gdy pojawia się miłość, to co było niemożliwe staje się prawdziwe.

Z początku byłam lekko przerażona historią która zaczyna się w epoce gdy kobiety nie miały praw i nosiły gorsety. To nie za bardzo moja bajka. Ale w miarę czytania, książka nabierała coraz więcej magii. Gdy Marietta trafiła do Everwood ja już byłam kupiona. Te piękne opisy słodkiej, lecz okrutnej krainy mnie zachwyciły. Czułam się jakbym znów była małą dziewczynką i czytała baśnie. Znajdziemy tu miłość, przyjaźń, marzenia które się spełniają oraz bunt przeciwko niesprawiedliwości i oczywiście happy end. Mocno kibicowałam Marietcie. Postąpiła bardzo odważnie walcząc o siebie. Stała się moją inspiracją, bym jeszcze bardziej walczyła o moje marzenia. Ogromnie się cieszę, że tym razem książka która jest piękna na wierzchu okazała się taka również w środku. Dołączy do mojej kolekcji pięknych okładek.

Ta historia wykreowana jest na kanwie "Dziadka do orzechów", autorstwa E.T.A. Hoffmanna. Główna bohaterka Marietta ma wielkie marzenie. Pragnie tańczyć, by zostać primabaleriną. Plany córki nie idą jednak w parze z planami rodziców, którzy zamiast kariery tanecznej, wolą wydać ją odpowiednio za mąż. Wybranek jest człowiekiem, który w swojej przyszłej żonie budzi przede wszystkim grozę. Jednak to za jego sprawą, Marietta przenosi się do jednej z najbardziej baśniowych miejsc - do Everwood.

Wszystko tam jest baśniowe, zbudowane z lukru, piernika i śniegu, który nie topnieje. Ożywione postacie rodem z hoffmannowskiej historii tworzą niesamowity klimat. Cukierkowość przełamana jest z wyczuciem przez mrok. Dziecięca historia zawiera jednak elementy tylko dla dorosłych - na przykład opisy orgii, które mają miejsca w pałacu.

Ta historia to opowieść o dorastaniu, dokonywaniu wyborów, zakochiwaniu się, sprzeciwianiu i podtrzymywaniu własnego zdania. Połączenie dziecięcej bajki, baletowej interpretacji i dorosłej fabuły zdało egzamin, tworząc książkę, której magiczność dorównuje przekazowi.

Ja jestem zaczarowana

Magia w zimowej ciemności.

Świąteczny okres to pora, w której pełne magii, zimowe opowieści nabierają szczególnej mocy. I nie chodzi tylko o ich piękno, czy o czar związanej z nimi chwili, ale także o ich głęboką wymowę, która odwołuje się do naszych pragnień i marzeń - a te w okresie świątecznym wyjątkowo często potrafią dojść do głosu... Krótko mówiąc: jeśli lubicie poddać się świątecznemu, zimowemu nastrojowi, który przepełniony jest tajemną magią, to sięgnijcie koniecznie po odwołującą się do tego wszystkiego książkową perełkę zatytułowaną "Północ w Everwood".

1906 rok, zimowy wieczór gdzieś w Nottingham. Życie Marietty Stelle od dawna koncentruje się wyłącznie na jednym – od lat marzy ona bowiem o zostaniu baletnicą i staniu się słynną primabaleriną. Zbliżające się nieubłagalnie święta Bożego Narodzenia nie napawają jej jednak optymizmem – tuż po Nowym Rok Marietta ma wbrew własnej woli wyjść za mąż i poświęcić się roli matki i żony. Dziewczyna pogrąża się w rozpaczy, a jej głowę zaczynają nawiedzać coraz bardziej ponure myśli – zwłaszcza że presja rodziny na jej szybkie zamążpójście staje się nie do zniesienia.

Wszystko zmienia się w momencie, gdy znajdującą się w pobliżu domu Marietty kamieniczkę kupuje nikomu dotąd nieznany dr Drosselmeier. Niedługo po tym wydarzeniu tajemniczy doktor konstruuje scenografię do ostatniego występu baletowego Marietty. Scenografia ta w niczym nie przypomina jednak tych znanych dotąd baletnicy – jest ona bowiem miejscem zaczarowanym.

Kiedy wybija północ, scenografia niespodziewanie przenosi Mariettę do otoczonego ośnieżonymi jodłami cukrowego pałacu. Dziewczyna staje przed niezwykle trudnym zadaniem – musi bowiem jak najszybciej wydostać się z zamku. W przeciwnym razie będzie zmuszona już na zawsze zamieszkać w murach Everwood. Czy Marietta sprosta temu wyzwaniu? Śnieżne Everwood kryje w sobie przecież tak wiele tajemnic…

W omawianej książkowej historii kryje się coś pięknego i nieuchwytnego, a jednak intuicyjnie przez czytelnika zrozumiałego. Tak to właśnie bywa z magią - i to nie tylko z tą świąteczną, która pełna jest wiary w cuda i w spełnianie marzeń. Magia to bowiem także coś, na czym można budować wspaniałe opowieści. Dokładnie takie, jak ta.

"Północ w Evewrwood" ma w sobie bardzo dużo z klasycznej baśni, co w połączeniu z konwencją fantasy daje naprawdę dobry efekt. To taki trochę uwspółcześniony "Dziadek do orzechów" z elementami "Kopciuszka", w którym chodzi głównie o magię i o marzenia. Trochę być może upraszczam w tym miejscu sprawę - i należałoby mi za to dać po głowie - jednak to, co uproszczone, bardzo często jest także... magiczne :)

Jeśli macie ochotę na fajną, zimową bajkę dla dorosłych, to trafiliście pod właściwy adres. Jeżeli lubicie tego typu klimaty i bliska jest Wam koncepcja pomieszania baśni i fantasy, to będziecie po prostu zachwyceni. A jeśli na dodatek lubicie balet, to będziecie po prostu w siódmym niebie :)

https://cosnapolce.blogspot.com/2022/12/ponoc-w-everwood-ma-kuzniar.html

Początek XX wieku, Nottingham, miasto w środkowej Anglii, drobnomieszczańskie społeczeństwo i wszechpanujący podział powinności przeznaczonych dla kobiet. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim Marietta – niezwykle utalentowana baletnica, która na przekór ogólnie panującym zasadom pragnie realizować swoje marzenie związane z tańcem baletowym …

Iście baśniowy charakter tej opowieści, sprawia, że podczas lektury odnosimy wrażenie, że znajdujemy się w niezwykle magicznym miejscu. Gdzieś, gdzie magia przeplata się z autentyzmem, gdzie niesprawiedliwość miesza się z obiektywizmem, w końcu gdzie marzenia kłócą się z rzeczywistością.

Gwarantuje, że podczas lektury nie zabraknie Wam heterogenicznych emocji, znajdziecie tutaj zwątpienie i ułudę, niesprawiedliwość i obiektywizm, a nade wszystko dość często będzie pojawiała się nadzieja.

„Północ w Everwood” to definitywnie retelling „Dziadka do orzechów”. I choć trudno było mi przekonać się do tej historii od pierwszych stron, tak w miarę kiedy akcja postępowała czułam się jakbym była częścią tej przygody. Do tego kreacje kobiecych postaci, które ukazane zostały jako skłonne do poświęceń i niezwykle zdeterminowane w dążeniu do obranego sobie celu… Historia niezwykle nastrojowa i idealna na zimowe wieczory.

M. A. Kuzniar pracowała jako nauczycielka języka angielskiego w Hiszpanii. Dzięki licznym podróżom nie zabrakło jej inspiracji do napisanie cyklu książek dla młodzieży. Książka pt.: „Północ w Everwood” to jej pierwsza książka przeznaczona dla starszych czytelników.

Marietta Stelle mieszka w Nottingham, a jej największym marzeniem jest zostanie słynną primabaleriną. Zbliżają się święta, jednak dla dziewczyny nie jest to powód do szczęścia. Tuż po nowym roku dziewczyna wbrew własnej woli ma wziąć zaaranżowany przez jej rodziców ślub. Marietta traci jakiekolwiek nadzieje, a w jej głowie pojawia się coraz więcej ponurych myśli. Wszystko zmienia się, gdy pewien dr. Drosselmeier wpuszcza do jej życia odrobinę magii i wywraca wszystko do góry nogami.

Książka jest bardzo ciekawa, jej fabuła nie jest oklepana, a wręcz jest niestandardowa. Detale są dopracowane, a bohaterka jest świetnie wykreowana. Życie tej dziewczyny nie idzie gładko jak można by pomyśleć. Już od początku można zauważyć, że Marietta zdaje sobie sprawę z tego, że bez wysiłku niczego nie zdziała. Z każdą kolejną stroną coraz dobitniej pokazuje nam swoje możliwości.

W trakcie czytania czuć cudowny, zimowo-świąteczny klimat, który sprawia, że chce się czytać dalej. Książkę czyta się dość wolno po to, aby wszystko dokładnie rozumieć, ale jest to bardzo przyjemnie spędzony czas. Polecam ją tym, którzy chcą miło spędzić długi, zimowy wieczór.

E.H.

Szkolny Klub Recenzenta

Uwielbiam, gdy książka, którą czytam, dosłownie przenosi mnie do opisanego w niej świata. Kocham to uczucie, gdy mogę zatracić się w opisywanej przez autora historii i niemalże poczuć się jakbym w niej uczestniczyła. Tak właśnie bylo podczas lektury "Północy w Everwood" - przepięknej baśni dla dorosłych autorstwa M.A. Kuzniar.

Główną bohaterką książki jest Marietta, która od zawsze kochała tańczyć i tylko to w życiu chciała robić. Jej losy potoczyły się niestety inaczej, ale to marzenie pozostało na zawsze w jej sercu. Pewnego dnia okazało się, że w pewnym sensie się ono spełniło, ale nie do końca tak, jak Marietta sobie to wyobrażała. To dobry przykład na to, że trzeba uważać, czego się sobie życzy...

"Północ w Everwood" jest lekturą pełną akcji i ma świetną fabułę, dlatego czyta się ją bardzo dobrze. Autorka idelanie przedstawiła w niej wszystkich bohaterów, a kraina, którą stworzyła, jest zachwycająca. Opisy tego kolorowego i pełnego magii świata sprawiają, że czytelnik przenosi się do niego, mogąc poczuć wszystko własnymi zmysłami.

Klimat książki również zapiera dech w piersiach. Jest iście baśniowy, zimowy, mroźny i świąteczny. Uwielbiam! Cały czas nie jest jednak tak słodko i bajkowo. Ta historia ma również swoją mroczną stronę. Autorka zawarła tu bowiem również elementy okrucieństwa i brutalności oraz poruszyła trudne tematy znane z codziennego życia. Wszystko to sprawia, że książka nabiera nieco realizmu.

"Północ w Everwood" to naprawdę dobrze napisana i dopracowana w każdym szczególe opowieść, która dostarcza wielu emocji, trzyma w napięciu i pozostaje w myślach czytelnika na długo po zakończeniu lektury. No i ta okładka - przepiękna! Gorąco polecam

Ta piękna okładka przyciągnęła od razu jak ją zobaczyłam. Opis obiecywał historię, która mogła mi się podobać. Baśń dla dorosłych, czyli realizm mieszający się z magią. Jednak ta historia nie porwała mnie aż tak, chociaż miała ku temu duże predyspozycje.

Opowieść oparta jest na kanawie Dziadka do orzechów, ja tej historii nie znam, dlatego nie domyślałam się jak to się potoczy. Początek bardzo delikatny, ale ciekawy, szybko przeszedł do konkretniejszej akcji. Czuć było mroczny i niepokojący klimat, a to za sprawą Drosselmeiera. Bo już postać Marietty nie do końca przypadła mi do gustu. Dziewczyna chce podążać za swoimi marzeniami, jednak jest bardzo naiwna w swoich wyborach. Jednak możemy liczyć na przemianę bohaterki, bo przebywanie w magicznym świecie uświadomi jej co jest najważniejsze.

Ciężko powiedzieć, że jest to powieść mroczna czy tajemnicza, ale myślę że przypadnie do gustu osobom lubiącym takie nieśpieszne książki, które mają przesłanie. To idelana powieść na zimowy czas, na czytanie w leniwy wieczór.

Mówi się, że człowiek uczy się na błędach. Cóż, nie tylko. Pewne życiowe doświadczenia wpływają na światopogląd, zmieniają czasem poglądy i działają oczyszczająco. Nie powiedziane jednak, że to muszą być własne problemy. Może to być czyjś życiorys, zawarty w pięknej, baśniowej historii, która i przeraża i otula pięknem jednocześnie. Polecam!