Perseidy

Czy lubisz spoglądać na niebo podczas nocy spadających gwiazd?

Ślady krwi znalezione na miejscu zbrodni dają Justynie nadzieję na to, że Milena, jej siostra, wciąż żyje. Okazuje się, że w noc Perseidów, na kilka miesięcy przed swoją śmiercią, Milena wraz z grupą znajomych jedzie do odludnego neolitycznego obserwatorium, gdzie poddaje się tajemniczemu rytuałowi. Justyna z uporem podąża za tajemnicami siostry, choć wie, że może to sprowadzić niebezpieczeństwo na jej rodzinę.

Opowieść, która zaczyna się jak szept minionego lata, ale szybko zmienia się w krzyk przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Kontynuacja „Równonocy” nie jest tylko powrotem do znanych bohaterów, lecz głębszym zejściem w otchłań ludzkiego cierpienia, traumy i winy. Bohaterka porusza się po mrocznej ścieżce wspomnień i koszmarów, które wracają do niej jak komety w noc Perseidów – nagle, gwałtownie i bez ostrzeżenia.

Autorka z mistrzowską precyzją łączy teraźniejszość z przeszłością, budując opowieść pełną tajemnic, psychologicznej głębi i dusznego napięcia. Nic nie jest jednoznaczne, każda postać skrywa swój cień. Autorka nie idzie drogą łatwych rozwiązań. Zamiast brutalnej fizyczności, serwuje czytelnikowi subtelne, emocjonalne okrucieństwo. To cichy ból, tęsknota i wyparcie są tu największymi oprawcami.

Perseidy to nie tylko thriller psychologiczny. To requiem dla tych, których już nie ma i tych, którzy przetrwali, ale nie potrafią żyć naprawdę. Każdy bohater nosi w sobie ranę – niewidzialną, ale głęboką. To opowieść o więziach rodzinnych tak mocnych, że nawet śmierć nie potrafi ich zerwać. O nocy, w której spadające gwiazdy nie spełniały życzeń, lecz przypominały, że niebo może również płakać.

"Krzyczę, choć mam zamknięte usta.

Krzyczę tu, bo tylko tak mogę."

Milena kilka miesięcy przed Równonocą bierze udział w nietypowym rytuale w noc perseid, który w mocny sposób nakreśla jej życie. Sama ma wiele tajemnic, jednak pragnie chronić je całą sobą. Justyna, jej siostra chce wierzyć że Milena żyje. Idzie więc jej śladem, który doprowadza ją do szpitala psychiatrycznego... czy to możliwe że Milena wciąż żyje? Jakie tajemnice dziewczyna skrywała przed swoimi najbliższymi?

Autorka nas kieruje w tajemniczy świat sióstr Mileny i Justyny, w którym ta ostatnia pragnie zrozumieć wszystko co zdarzyło się w przeszłości. Cała mroczna strona z życia Mileny powoduje że czytelnik nie może się oderwać i ma nadzieję, że wszystkie wydarzenia które nam są znane nie wydarzyły się, lub były jedynie wymysłem Justyny. Dodatkowo, tajemnice Mileny mają niesamowity wpływ na postacie wokół.

Dostajemy mocną historię, z wieloma wątkami oraz dużą ilością postaci. Co ciekawe mimo że wszystko wydaje się oczywiste to jednak nie jest.

Dla mnie był to bardzo dobry thriller, a mocno zatoczone koło powoduje, że wszystko czyta się z zapartym tchem. Polecam!

Nie czytałam „Równonocy” ale „Perseidy” zawładnęły mną totalnie. Ewa Przydryga napisała książkę, którą nie sposób odłożyć. Długo myślałam o Milenie, bo to wokół niej toczy się cała historia. Milena jest postacią kompletną. Nie ma w niej niczego, co mogłabym zmienić. Trudno się czyta o jej życiu, bo wiemy, że zginęła (chociaż czy na pewno?), ale z drugiej strony ta wiedza potęguje w Was zrozumienie jej uczuć, decyzji, poczucia winy czy nadziei na lepsze jutro.

Justyna, jej młodsza siostra, dowiaduje się, że ktoś z jej rodziny brał udział w zabójstwie. Badanie DNA wskazało na kobietę w pierwszej linii. Nie była to ani jej matka ani ona, więc kto inny? Milena? Ale przecież ona zginęła na oczach małej Justyny. Justyna sama przeprowadza śledztwo i zaczyna odkrywać sekrety, które na zawsze powinny być pogrzebane pod ziemią. Do czego ją to zaprowadzi? Czy dowie się jakie tajemnice miała jej ukochana siostra? Czy będzie potrafiła żyć z tym czego się dowie?

Dziwne a zarazem piękne jest to, że „Perseidy” czyta się jednym tchem, mimo że poruszają tyle trudnych tematów. Nieporadność matki, siostrzana miłość, tajemnice schowane przed całym światem, walka o uczucie, w które nikt nie wierzył i o przetrwanie pomimo niesprawiedliwości.

Zakończenie złamało mi serce, ale tylko do takich książek wraca się myślami nawet po latach, prawda? Ewa Przydryga stworzyła powieść doskonałą. To thriller psychologiczny, który ma świetną fabułę, jeszcze lepszych bohaterów i jest napisany pięknym językiem. Czytajcie, bo warto.

Perseidy" to powieść przepełniona wrażliwością, siostrzaną miłością oraz głębokim smutkiem nad życiową niesprawiedliwością...

"Perseidy" to kontynuacja powieści "Równonoc". Ponownie spotkamy się z Florką/Justyną, Bartoszem oraz Mileną...Tym razem jednak nasza uwaga skupi się na drugiej z sióstr, tej starszej, której los nie jest nam całkowicie nieznany.

Siłą tej książki jest kreacja postaci Mileny. Milena jest tą książką. Jej postać jest kompletna ? Poznajemy jej rodzinę, przyjaciół, chłopaka i współpracowników. Wiemy jakie sytuacje wpłynęły na jej losy i najważniejsze co Milena czuła. Autorka pozwala nam przeżyć życie Mileny jeszcze raz, choć doskonale wiemy jaki będzie tego finał... Ten zabieg sprawia, że emocje Mileny odczuwamy bardziej, mocniej i głębiej.

Kontynuacja "Równonocy" przeszła moje najśmielsze oczekiwania. . Losy sióstr są bardzo przejmujące, a miłość, która leży u ich podstawy poruszy niejednego czytelnika. I choć Milena jest symbolem tragicznej przeszłości, a Florka niepewnej przyszłości, to opowiadana historia kojarzy się na odwrót: Mileny z przyszłością a Florki z przeszłością... Ten kontrast po środku którego czytelnik znajduje krzywdę oraz cierpienie wywołuje żal, smutek i poczucie niesprawiedliwości... A z nią trudno się pogodzić. Boli, uwiera i nic nie można zrobić...

Już myślałam, że koszmar z przeszłości nie wróci. Że będę mogła budować tu i teraz. A jednak. Zbrodnia, która miała miejsce w poznańskiej kawiarni, ujawnia niepokojący fakt. Na miejscu zbrodni znaleziono ślady krwi osoby, spokrewnionej ze mną w linii żeńskiej. Czy to możliwe, że Milena, moja siostra, żyje? Nie mam innego wyjścia, muszę dowiedzieć się prawdy.

.

"Perseidy " to kontynuacja świetnej "Równonocy", w której została zarysowa historia Mileny, tragicznie zmarłej siostry Justyny. W "Perseidach" możemy bliżej przyjrzeć się wydarzeniom z przeszłości, które naznaczyły los Mileny. A Justyna, zawzięcie będzie próbowała zrekonstruować obraz z czasów dzieciństwa. Wiedziona również zapiskami i rysunkami siostry, będzie podążać za tajemnicami skrywanymi przez jej najbliższych. Tylko czy na pewno chce je poznać? "Perseidy " to thriller przesiąknięty wątkami psychologicznymi, które nie tylko doskonale uzupełniają fabułę, ale śmiało mogę rzec, że tworzą trzon tej historii. Tak wiele emocji odnajdziecie na kartach tej powieści. Pochłonie Was ta historia, choć to nie będzie łatwa podróż, ale zapewniam, warta waszej uwagi. Bo tam, gdzie emocje, jest też zaangażowanie i potrzeba towarzyszenia bohaterom do końca.

Totalny odjazd literacki! Najlepszy thriller psychologiczny, jaki ostatnio czytałam!

Jedna noc może wszystko zmienić. Albo zakończyć na zawsze.

Na miejscu zbrodni odnaleziono ślady krwi – dla Justyny to znak, że jej siostra Milena może wciąż żyć. Próbując poskładać fragmenty przeszłości sprzed ponad dwudziestu lat, odkrywa niepokojącą prawdę.

W noc spadających Perseidów Milena i jej znajomi udali się do starożytnego obserwatorium, by uczestniczyć w tajemniczym rytuale. Nie wszyscy opuścili ten las żywi…

Justyna, podążając tropem siostry, zbliża się do mrocznych sekretów, które mogą zagrozić jej rodzinie. Ślady prowadzą do opuszczonego szpitala psychiatrycznego w Obrzycach, miejsca pełnego cieni przeszłości. Gdy przekracza jego próg, uświadamia sobie, że są tajemnice, które lepiej zostawić pogrzebane. Na zawsze.

Ta książka to prawdziwa petarda! Autorka po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią dobrej fabuły, ale tym razem przeszła samą siebie. To jej najlepsza powieść – dopracowana w każdym detalu, mroczna, hipnotyzująca i pełna napięcia, które nie pozwala oderwać się ani na chwilę.

Fabuła wciąga od pierwszej strony, a klimat tajemnicy i grozy narasta z każdą kolejną stroną. Wątki z przeszłości splatają się z teraźniejszością w sposób absolutnie perfekcyjny, a bohaterowie – zwłaszcza Justyna – są wiarygodni i wielowymiarowi. Autorka zabiera czytelnika w niesamowitą podróż w głąb ludzkiej psychiki, odkrywając przed nim najmroczniejsze zakamarki umysłu.

Zakończenie? Wstrząsające! To książka, którą się przeżywa i która długo nie daje o sobie zapomnieć. Jeśli szukacie thrillera, który wbije Was w fotel – właśnie go znaleźliście. Polecam z całego serca!

"Perseidy" są niejako kontynuacją, równimocześnie sequelem i prequelem w jednym, a właściwiej poprzedzeniem wydarzeń z "Równonocy", w której główna bohaterka Jystyna ponownie podąży śladem zmarłej siostry. Czy Milena żyje...? Przecież widziała jej upadek przed dwudziestu laty, więc czy ślady krwi znalezione na miejscu zbrodni i wynik badania DNA wskazujący na pokrewieństwo dają nadzieję? Z pewnością Justyna nie odpuści, z determinacją i odwagą zrobi wszystko, by poznać prawdę. A troszkę już ją znając, kibicowałam jej w poszukiwaniach i jednocześnie współodczuwałam wszystko to, co jej dotyczyło. Przy determinacji nie raz była to również bezsilność, poczucie beznadziei i niepokoju.

Już sam początek powieści wciągnął mnie w rozgrywające się wydarzenia i świat bohaterów, a im dalej, tym jeszcze bardziej byłam ciekawa, jak to wszystko się potoczy i jaki będzie ostateczny finał. A ten okazał się łamiącym serce. Dwie linie czasowe, zaskakujące zwroty akcji i niedopowiedzenia powodowały sinusoidę skrajnych emocji.

Ewa Przydryga potrafi stworzyć duszny, przesiąknięty mrokiem i niepokojem klimat, co udowodniła w swoich poprzednich książkach. Nie inaczej jest i tym razem. Pojawiają się tajemnice i sekrety, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. W tym miejscu duże wrażenie zrobił na mnie bohater drugoplanowy, jakim jest Szpital dla Psychicznie i Nerwowo Chorych w Obrzycach (wątek oparty na prawdziwych wydarzeniach, gdzie dochodziło do niewyobrażalnych rzeczy!). Mamy tu także aspekt popełnionych błędów, których czasem nie sposób naprawić. Widzimy, jak cienka jest granica między dobrem a złem. Znajdziemy tu elementy symboliki, jak chociażby wątek z rytuałem ayahuaski. I motyw egoizmu, pod wpływem którego człowiek jest zdolny do wszystkiego...

Powiedzieć, że ta historia mną wstrząsnęła to za mało. Ona wywróciła moją duszę na drugą stronę! Wywołała pewną konsternację oraz zmusiła do zadania sobie ważnych pytań. Dowiedziałam się o sobie kilku prawd. I to nie zawsze tych pozytywnych. Były też i te niewygodne.

"Perseidy" to pełen złożonych emocji, niepokoju, bólu i intryg thriller psychologiczny o siostrzanej więzi, teudnej relacji na lini matka-córka, niewłaściwych wyborach i ich konsekwencjach, tajemnicach, odkrywaniu prawdy, tragediach, krzywdach, poczuciu winy, lękach, tęsknotach i samotności. Jakie znaczenie ma noc spadających gwiazd, od której wszystko się zaczęło? Sprawdźcie!

„A każda pokusa ma to do siebie, że zaciera czujność i tłumi rozsądek”.

Justyna ma męża i dziecko. Nieco skomplikowaną teraźniejszość i nadzieję na lepszą przyszłość. Młoda kobieta ma również przeszłość, która jest częścią jej trudnej historii… Jej starsza siostra Milena ponad dwadzieścia lat temu zginęła w nie do końca jasnych dla Justyny okolicznościach. Dziewczyna, która miała plany i marzenia, scenariusz na szczęśliwe życie, wpadła w sidła strachu i stała się więźniem cienia..

Co wydarzyło się w noc Perseidów, na kilka miesięcy przed śmiercią Mileny?

Nieoczekiwany splot zdarzeń sprawia, że w Justynie po wielu latach budzi się na nowo „potrzeba zapełnienia luk”, bombardują ją „resztki niedogaszonego piekła”, niezdarnie przez lata układane „puzzle domysłów i faktów” nagle wskazują na właściwe miejsca odsłaniając mroczną tajemnicę, „rozdrapane wspomnienie”, wiele dróg „prowadzących donikąd”, kłującą w uszy ciszę „straszniejszą niż dźwięki”, emocjonalne zadry i niewypowiedziane słowa.. Ukryta pod zasłoną milczenia prawda o przeszłości okazuje się kłamstwem ściągającym na jego demaskatorów gniew i zemstę..

Może jednak „przeszłość lepiej zachować w milczeniu”, a „piekło trzeba zostawić tam, gdzie jego miejsce”..?

„Perseidy” to thriller psychologiczny który, pochłania czytelnika. Absorbuje zmysły, wzbudza zainteresowanie. Oczarowuje klimatem i dotyka czułych strun ludzkiej natury. To pouczająca historia o dalekiej drodze i niepewnym celu, trudnych, toksycznych relacjach i próbach ucieczki od przeznaczenia. O sytuacjach „z pogranicza życia i śmierci”, które „prowadzą do zupełnie nowych odkryć” i o prawdzie, która pod osłoną nocy wygląda zupełnie inaczej, niż gdy ujrzy światło dzienne..

Polecam.

„Perseidy” zakończyłam wczoraj, ale jestem pod tak dużym wrażeniem, że trudno zebrać mi myśli i emocje, jakie odczuwałam podczas czytania przełożyć na słowa, które powinny Was zachęcić do sięgnięcia po lekturę. Bo nie ulega wątpliwości, że tę historię naprawdę warto poznać.

Jeśli nie znacie jeszcze „Równonocy”, polecam Wam sięgnąć po nią przed czytaniem „Perseidów”, które stanowią jej prequel i są ściśle powiązane.

Autorka kolejny raz całkowicie mnie porwała, wciągając w pełną pytań, tajemnic, zawiłości opowieść, w której królują emocje, ból, strata, ale przede wszystkim upór w dążeniu do prawdy. Czy jednak prawda zawsze jest wyzwalająca?

Doskonale skonstruowana fabuła, dwie linie czasowe, które element po elemencie odsłaniają nam obraz tragicznych zdarzeń, których momentem kulminacyjnym staje się śmierć Mileny, opisana na początku „Równonocy”. Ewa Przydryga z niesamowitym wyczuciem, głębią i subtelnością potrafi pisać o skomplikowanych uczuciach. Ukazanie trudnych relacji na linii matka-córka, siostrzanej więzi, złożonych portretów bohaterów wywołało u mnie wiele intensywnych przeżyć. Trudno wyobrazić mi sobie jak wielki ciężar na swoich barkach musiała dźwigać Milena, z jak trudnymi doświadczeniami musiała się zmierzyć, jeśli ja zwykły, szary czytelnik, czuję się do głębi poruszona jej historią i udziela mi się jej ból. Niech to będzie dowodem jak głębokie struny w ludzkiej duszy autorka potrafi poruszać słowem.

Jeśli nie znacie jeszcze książek Ewy, z całego serca polecam Wam sprawdzić jej twórczość. „Równonoc” oraz „Perseidy” są od teraz moimi ulubionymi jej powieściami.

„Perseidy”, historia naznaczona bólem, stratą i poczuciem winy. Powracamy do historii Mileny, tragicznie zmarłej siostry Justyny. Autorka po raz kolejny zabiera nas w podróż naznaczoną cierpieniem, siostrzaną miłością, ogromem emocji atakujących czytelnika. Historia toczy się w dwóch liniach czasowych, ale każda z nich niesie ze sobą ogromy ładunek emocjonalny. W przeszłości podążamy śladami Mileny i jej tragiczną historią, mimo iż wiemy z poprzedniej książki jak potoczą się losy dziewczyny, to czytelnik nie spodziewa się ile ta młoda kobieta, wkraczająca w dorosłość musiała przejść i z iloma przeciwnościami losu dać sobie radę. Razem z Mileną przeżywamy jej troski i podziwiamy za determinację i odwagę, bez wsparcia bliskich walczy o siebie. Jednocześnie ma mroczny sekret, powodujący wyrzuty sumienia, Milena staje przed poważnym dylematem. W czasie teraźniejszym akcja jest pełna napięcia i dramatycznych zwrotów, kiedy to Justyna co rusz odkrywa tajemnice swojej siostry i dochodzi do nowych wstrząsających faktów. Tym samym sprowadza na siebie i rodzinę niebezpieczeństwo, pewne sprawy nie powinny nigdy ujrzeć światła dziennego. Końcówka jest jednocześnie dramatyczna i wzruszająca. Postać matki dziewczyn, nie jest jednoznaczna, choć wywołuje negatywne emocje to, nie do końca była zła, nie którzy po prostu nie nadają się do bycia matką, ale jednym czynem myślę, że odkupiła część winy, a przynajmniej próbowała..

Z przyjemnością wracam do książek autorów, których wnętrze totalnie do mnie trafia. Ewa Przydryga jest mistrzynią gatunku, w którym pisze, a ja zachwycam się za każdym razem historią, którą nam opowiada. Tym bardziej cieszę się, że "Perseidy" zostały wydane, ponieważ dopełniają obraz sytuacji z "Równonocy".

Historia Mileny, siostry Justyny znanej z poprzedniego tomu, była na tyle tajemnicza, że chciało się więcej. Mrok, który płynął ze strzępków informacji podsycał głód czytelnika. Nie miałam obaw co do rozwinięcia wątku Mileny i jestem w pełni usatysfakcjonowana lekturą.

Noc Perseidów. Jedna noc, a potrafi zniszczyć tak wiele. Oczywiście ta niszczycielska siła ciągnie się za bohaterami, ale jest punktem od którego ten większy wymiar nieszczęścia się zaczął.

Milena to dziewczyna posiadająca marzenia, chcąca polepszyć życie sobie i swojej młodszej siostrze. Myśli o przyszłości i mimo młodego wieku wykazuje się nie lada odpowiedzialnością za los osób jej najbliższych, ale nie tylko.

Ewa Przydryga przedstawiła pełniejszy obraz rodziny Mileny i Justyny, który pogłębia współczucie wobec młodych bohaterek, ale także porusza więzią jaka je łączy. Matka, która nie wykazuje się specjalnie w roli rodzica, dba o rośliny bardziej niż o własne dzieci, nie daje im przykładu. W dodatku sama Milena uwikłała się w sytuacje, które sprowadzają mrok na jej osobę, a utrzymywanie tajemnicy wydrąża w niej coraz większą pustkę.

Nietrudno odczuwać silne emocje czytając tę historię. Jest ona jak najbardziej bliska czytelnikowi, tak po prostu ludzka. Ewa Przydryga zagłębia się w psychologiczną sferę, która ma mocny wydźwięk względem bohaterów. Zwraca uwagę na to jak silna więź i chęć posiadania lepszego życia motywuje człowieka. Jak wiele trudności może napotkać na obranej drodze, jak wiele musi poświęcić, jak wiele stracić.

Uwielbiam wrażliwość Ewy. To jak swoimi historiami dotyka czułych strun u czytelnika. Mam wrażenie, że z każdą kolejną książką ta wrażliwość wchodzi na wyższy level, a to świadczy o kunszcie autorki. Bardzo Wam polecam. Niech noc Perseidów zawładnie Waszym sercem.

Już od pierwszych stron dostajemy to czego zawsze czytelnikom autorka dostarcza, czyli świat pełen tajemnic, niedomówień i niebezpieczeństw zakorzenionych w przeszłości. Przydryga kolejny raz serwuje miks gatunkowy w postaci historii z pogranicza kryminały, thrillera, horrory i bardzo, ale to bardzo emocjonalnego dramatu psychologicznego.

Główna bohaterka i zarazem naszą towarzyszką podróży jest Justyna, kobieta pełna determinacji w dążeniu do obranego celu. Towarzysząc bohaterce miałam poczucie, że każdy kolejny krok, każda kolejna poszlaka czy trop mogą stanowić przełom i właśnie dzięki temu podczas lektury towarzyszyło mi napięcie i podniecenie co do kolejnych wydarzeń.

Nieprzerwanie doceniam, gdy autorzy nie boją się doświadczać w często ekstremalnych sytuacjach swoich bohaterów i przyznaje, że Przydryga Justyny nie oszczędzała, zmuszając ją do konfrontacji z własnymi demonami. Powieść też stawia trudne pytania jak chociażby o cenę dążenia do prawdy i czy każda prawda powinna zostać ujawniona.?Cała „walka” między chęcią poznania prawdy, a strachem przed konsekwencjami zdecydowanie uatrakcyjniły warstwę psychologiczną tej powieści.

Bardzo doceniam to jak autora obrała scenerię do swojej powieści, ponieważ wykorzystanie szpitala psychiatrycznego, zagadkowych rytuałów i brutalnych morderstw sprawiło, że zarówno ciekawość i napięcie ciągle rosły, a zwroty akcji jeszcze te emocje potęgowały.

„Perseidy” to była dla mnie emocjonalna przeprawa, przez mroczną i pełna intryg historię, która dała mi mnóstwo satysfakcji. Fanów autorki nie muszę zachęcać, bo to Przygrywa w najlepszym wydaniu, a czytelników, którzy pisarki jeszcze nie poznali zachęcam, bo sporo tracicie.

Justyna, główna bohaterka wraca do normalnego życia, po wydarzeniach które miały miejsce jakiś czas temu i wywróciły jej życie do góry nogami. Jednak spokój przerywa policjant pukający do drzwi. Policjant zadaje Justynie dziwne pytania, a bohaterka nie wie do czego zmierza. Okazuje się, że właśnie znaleziono DNA należące do spokrewnionej z nią kobiety na miejscu zbrodni. Jednak zarówno Justyna, jak jej matka, jedyna żyjąca spokrewniona z nią kobieta mają alibi na czas, w którym dokonano morderstwa. Skąd jednak to DNA i czy ma ono coś wspólnego z nieżyjącą siostrą Justyny, Mileną?

Ta książka to absolutna petarda. „Perseidy” to thriller psychologiczny, w którym emocje towarzyszą od początku do końca. Autorka poprowadziła akcje w dwóch liniach czasowych, opisując teraźniejszość z perspektywy Justyny i przeszłość z perspektywy Mileny. Poznajemy dużo szczegółów z życia Mileny, które rzucają światło również na wydarzenia z poprzedniego tomu. Jednak tutaj to nie dzień równonocy gra pierwsze skrzypce, a tragiczna Noc Perseidów. To wtedy życie Mileny wywróciło się do góry nogami i nic nie było takie, jak dawniej.

Autorka stworzyła trzymającą w napięciu i poruszającą historię o tym, jak zaskakujące jest życie, a niektóre wydarzenia, nawet zapomniane mogą po latach ujrzeć światło dzienne. Opowieść pełna poczucia winy i lęku bohaterów, zabierająca czytelnika w podróż przez mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, pełna sekretów i zwrotów akcji.

„Perseidy” są jednocześnie prequelem i sequelem „Równonocy” Jakkolwiek bez sensu by to nie brzmiało, tak właśnie jest.

Justyna dowiaduje się, że na miejscu zbrodni zidentyfikowano DNA, z którego wynika, że jej zmarła wiele lat temu siostra Milena, jednak żyje. Z kawałków wspomnień kobieta próbuje ułożyć układankę przeszłości, jednak znalezienie zagubionych elementów nie jest łatwe. Stopniowo Justyna odkrywa, co wydarzyło się w Śnieżycowym Jarze w noc spadających gwiazd w lipcu 1999 roku i jak tragiczne konsekwencje to miało.

„Zła przeszłość to taka, która pali pod skórą. Z biegiem czasu nauczyłam się, że nie zbywa się jej milczeniem”.

To bardzo poruszająca historia o sile siostrzanej miłości, która nie umiera i nie słabnie mimo okoliczności, o przeszłości, która jest gorzka jak piołun, zatruwa umysł i mąci spokój, a jednocześnie nie sposób zostawić jej w tyle, o budzącej się na nowo nadziei, że może jeszcze nie wszystko stracone, o nienawiści i zazdrości, które mącą zmysły, o zaniechaniu i zaniedbaniu, zrozumieniu i wybaczeniu. Podążając za Justyną, oglądając flashbacki historii Mileny, stajemy się niemal cieniem tych kobiet, wtapiamy się w ich opowieść, stajemy się jej milczącą częścią i odsłaniając motywacje wszystkich bohaterów, w napięciu oczekujemy na kolejny rozbłysk zdarzeń.

„Perseidy muszą przebyć daleką drogę, wiele lat, żeby w końcu dać światło”.

Powieść jest przesycona ogromnym smutkiem, poruszająca najdalsze zakamarki duszy, pełna mocnych wrażeń, traumatycznych przeżyć i dramatów. To thriller psychologiczny w dosłownym znaczeniu. Znajdziemy tu bogatą analizę psychologiczną bohaterów, szczegółowe studium ich uczuć, emocji i zachowań, a wszystko to zapisane estetycznym, wyważonym i pełnym czułości i harmonii językiem, który również jest bardzo charakterystyczny dla twórczości autorki. Ewa jest czarodziejką słów, kryjących w sobie niedopowiedzenie i drugie dno. Jak nikt inny potrafi przypisywać znaczenia najmniejszym gestom, błahym odczuciom, nieważnym drobiazgom, banalnym zdaniom, i zmuszać do czytania między wierszami. Do wnikania we wszystko bardziej. Do odczuwania mocniej.

W książkach przede wszystkim poszukuję emocji. Tak naprawdę właśnie dla nich czytam. Powieści Ewy zawsze są gwarantem, że razem ze świetną historią otrzymam je w pakiecie. Te, które towarzyszyły mi podczas czytania „Perseidów” są nieporównywalne z niczym. Jestem oczarowana i poruszona tą historią. Ona zapiera dech, chwyta za serce, pozostawia z niedosytem i słodko-gorzkim zakończeniem. Po każdej powieści Ewy próbuję strząsnąć z siebie to coś dziwnego, co przylepia się do mnie po lekturze jej książek, uwolnić się od historii, ale to mi się nie udaje, bo nie sposób wyrwać się spod tego ciężkiego kokonu wyrazistych przeżyć.

Prawdziwa maestria.