Żona nazisty

Historia miłosna Polki, Anny Łabędź oraz Niemca, Gustawa Guderiana, liczy sobie dwa tomy i warto czytać je po kolei, jeśli ktoś chce w sposób skrupulatny poznać nie tylko głównych bohaterów, ale i postaci drugoplanowe. Zakładałam, że „Żona nazisty” będzie równie interesująca, chwytająca za serce, a cała treść będzie zasługiwać na bardzo wysoką notę. Czy tak właśnie się stało? Według mnie, jest tak tylko częściowo. Owszem, bardzo chciałam się dowiedzieć, kim tak naprawdę jest Gustaw, jaka będzie reakcja jego ukochanej. Tymczasem pisarka nieco mnie zniesmaczyła utworzeniem zakończenia. Było nieco za bardzo wyolbrzymione, mało realne i dobre dla osób lubiących telenowele brazylijskie, a one, jak wiadomo, nie są już modne.

Anna Łabędź doświadcza najgorszego- traci ukochaną rodzinę, nie wie nawet, czy wszyscy przeżyli czas egzekucji. Ona sama nadal żyje, a to wszystko dzięki zakochanemu w niej Gustawowi. Dzięki swoim wpływom, a także mocnemu uczuciu, może on, mówiąc kolokwialnie, przechować Annę. Od tej pory młoda i wystraszona kobieta musi udawać panią Guderman- Niemkę, która wznosi toasty za poczynania Hitlera. Jest to bardzo, bardzo trudne dla prawdziwej patriotki, którą niewątpliwie jest Anna. Czy ktoś jednak odkryje jej sekret i zauważy, że pani Guderman to tak naprawdę Anna Łabędź? Akcja tej powieści jest tak skonstruowana, że liczy się absolutnie każdy szczegół, gest, drobne słowo, dlatego też ja nie zdradzę czytelnikom żadnych istotnych treści. Zapraszam w takim razie do samodzielnego zapoznawania się z poszczególnymi rozdziałami.

Czas mija, a wojna trwa nadal. Okazuje się, że Anna na swej drodze spotka także osoby, które doskonale znamy z części pierwszej. I tym razem nie wyjawię, o kogo chodzi, ale myślę, że dotarcie do połowy książki zdecydowanie pobudzi czytelników. Jeśli jednak o mnie chodzi, najbardziej zapadła mi w pamięci osoba babci Gustawa. Julia Guderman to ciepła, energiczna osoba, która nie bała się nawet własnej śmierci. Myślę, że to ona najbardziej ożywiła tę część, jak też niejednokrotnie wywołała uśmiech na mojej twarzy.

Sylwia Trojanowska bardzo się starała, by perfekcyjnie odtworzyć ówczesne miejsca czy wydarzenia. Długo też trzyma odbiorców w napięciu, gdyż każdy zapewne będzie chciał wiedzieć, czym zajmuje się ukochany Anny. Niestety, końcowe rozdziały są aż nazbyt kolorowe i bardzo psują ogólny zarys fabuły. Pozostała grupa czytelników może oczywiście twierdzić inaczej.

Czy polecam tę powieść? Tak, ale sama z całą pewnością lepiej zapamiętam część pierwszą. Była ciekawsza, bardziej wciągająca.

"Żona nazisty" kontynuacja "Łabędzia". Jakoś tak się złożyło, że pierwszej części nie czytałam, cały czas oczywiście mam ją w planach, ale wiadomo jak to jest u książkoholika, z tą magiczną listą książek do przeczytania.

Są książki, które już po kilku stronach potrafią czytelnika w sobie rozkochać i do tej kategorii na pewno należy książka Sylwii Trojanowskiej.

Rodzinna Anny zostaje rozstrzelana, na jej oczach, dziewczyna dzięki temu, że się ukryła, pozostała wśród żywych. Na szczęście pomaga jej Gustaw, wyrabia fałszywe dokumenty i jako Niemka i jednocześnie jego żona, zamieszkuje w Stettinie, obecny Szczecin. Dobrze gra swoją rolę, jednak tęskni za najbliższymi, za swoim miastem.

Gustaw ma swoje tajemnice, Anna na początku nie docieka, wierzy we wszystko co mówi jej mąż. Jednak prawda okazuje się tak inną od tego, co ma przedstawione. Na szczęście kobieta poznaje aktorkę, salonową divę Michelle LaCour, dzięki niej życie w niemieckim mieście jest znośniejsze, dziewczynie częściej towarzyszy uśmiech i chętnie bawi się na przyjęciach. Tylko czy zawsze Annie będzie dopisywać szczęście?

Powieść tak magnetyczna, wciągająca, którą ciężko jest odłożyć i ciągle wraca się do niej myślami. Trudna historia, miłość w czasie wojny, gdzie żeby przeżyć, trzeba opowiedzieć się po stronie wroga. Książka dopracowana w każdym szczególe, widać, że autorka włożyła w nią sporo pracy, a przede wszystkim serca. Polecam, na pewno będziecie nią oczarowani. Zaskoczyło mnie zakończenie, nawet przez chwilę bym się go nie domyślała.

Nie miałam pojęcia, że jest to kontynuacja powieści Łabędź. Nie zorientowałam się do samego końca i nie miałam najmniejszego problemu z odnalezieniem się w wydarzeniach z życia bohaterów. Można zatem przeczytać Żonę nazisty bez znajomości części pierwszej. Historia powieści toczy się wokół Anny Guderian - wcześniej Anny Łabędź. Kobieta zmieniła nazwisko po ślubie z niemieckim oficerem Gustawem Guderianem, który ocalił ją przed egzekucją. Niestety kobieta straciła wszystkich swoich bliskich. Wraz z Gustawem wyprowadziła się z Bydgoszczy do Szczecina. Była bezpieczna, ale czy szczęśliwa? Nie mogła odnaleźć się wśród Niemców, drażniła ją faszystowska propaganda. Nie mogła patrzeć w jakich warunkach żyją i pracują jej rodacy oraz znieść tego w jaki sposób wyrażają się o nich Niemcy. Dusiła to wszystko w sobie, żeby nie narazić siebie i swojego męża na poważne problemy. Z czasem potrzeba niesienia pomocy stała się silniejsza od zdrowego rozsądku. Mimo, że Anna starała się zachować wszelkie środki ostrożności nie udało jej się ukryć swojej działalności przed wszystkimi ciekawskimi spojrzeniami. Pewnego dnia otrzymała niepokojący list, z którego wynikało, że niejaka Szalotka wie o wszystkich jej posunięciach. Co z tego wyniknie? Kim jest Szalotka i czy realnie zagrozi ona Annie? I w końcu co ukrywa Gustaw, który od początku nie był szczery ze swoją żoną? Wszystkie odpowiedzi czekają na kartach powieści. Czy warto ją przeczytać? Ciężko mi ocenić. Mnie książka nie porwała. Miała lepsze momenty, ale mnie zwyczajnie znudziła. Mimo trudnej sytuacji bohaterów nie potrafiłam z nimi współodczuwać. Nie polubiłam się specjalnie z żadną ważniejszą postacią z powieści. Mimo, że bardzo lubię tematykę związaną z drugą wojną światową na pewno nie sięgnę po Łabędzia. Autorka zasługuje natomiast na wielkie uznanie za zakończenie książki. Kompletnie się tego nie spodziewałam i sposób, w jaki Sylwia Trojanowska rozegrała finał zasługuje na wielkie brawa.

Gdyby ktoś kazał Ci grać w teatrze życia, podjąłbyś się narzuconej roli? Gdybyś musiał uśmiechać się, mimo łez płynących bezgłośnie w Twoim wnętrzu, wytrzymałbyś? Gdyby Twoje serce wciąż było złamane, a ból straty przepełniał Cię po brzegi, czy potrafiłbyś się śmiać? Gdyby wokół panował strach, głód i wszechobecna niepewność jutra, czy mógłbyś brać udział w wystawnych rautach, ubrany w piękne stroje, jakby obok wcale nie rozgrywało się największe piekło? Nie? A ona musiała…

Czekałam na kontynuację „Łabędzia” od momentu, kiedy przewróciłam jego ostatnią stronę. Gdy czyta się powieści, które wzbudzają zachwyt, głód oczekiwania i niecierpliwość poznania dalszych losów bohaterów, jest wyczuwalny z jeszcze większą mocą. Dlatego lektura „Żony nazisty” była przeze mnie celebrowana w wyjątkowy sposób. Spijałam każde zdanie, złakniona zakończenia i kiedy zamknęłam i tę powieść, pomyślałam, że moje oczekiwania zostały zaspokojone w stu procentach. Sylwia Trojanowska postawiła poprzeczkę bardzo wysoko i dziś z całym przekonaniem mogę stwierdzić, że czas spędzony na czekaniu, był tego wart, bowiem oddała ona w ręce czytelników kolejną poruszającą i porywającą opowieść, która traktuje o dylematach z serii tych najtrudniejszych.

Historia Anny Łabędź, którą autorka snuje z dużą wrażliwością, wywołuje skrajne emocje. Z jednej strony staramy się zrozumieć jej decyzje, zachowanie podyktowane sytuacją, w której się znalazła. A nie jest to łatwe, bowiem każde jej zderzenie z „prawdziwym życiem” prowokuje nas do oceniania. Do „dawania” dobrych rad, wymyślania alternatyw, co innego mogłaby zrobić. A z drugiej, nagle przychodzi do nas otrzeźwienie i zamierające w powietrzu pytanie: czy miała wybór? Co dałoby obnażenie prawdziwego pochodzenia? Czy jawnie okazywana nienawiść, podszyta bólem straty tych, których kochała, dałaby jej szansę na to, by przetrwać? Sylwia Trojanowska tak skonstruowała swoją bohaterkę, że mimowolnie przejmujemy jej emocje i wahania; jej wściekłość, poczucie osamotnienia w rzeczywistości, której częścią być nie chciała. Towarzyszymy jej każdego dnia, który próbuje przyjąć bez ciągłej analizy i rosnącej frustracji, kiedy musi oglądać okrutne obrazy, jakie dostarczała jej rzeczywistość w Stettinie. Jej oczami obserwujemy świat zbudowany na kontrastach, w którym królują brutalne rządy i bestialskie traktowanie przedstawicieli innych narodów, upodlonych, odartych z resztek godności. I to zderzenie skrajnej biedy z beztroską i zamożną egzystencją niemieckiej śmietanki towarzyskiej, wywołuje chyba największe emocje. Tuż obok toczyła się wojna, a oni wiedli normalne życie, zupełnie, jakby jej piekło nie dotyczyło każdego...

A mimo wszystko ona trwała... Dla niego. Dla człowieka, który postawił na szali wszystko, byle tylko ją uratować. Mężczyzny, który był dowodem na to, że po każdej stronie barykady są ludzie dobrzy, niezależnie od narodowości. I ten obraz miłości, który kreśli autorka, która chciała rozkwitać na najbardziej nieurodzajnym i niewdzięcznym gruncie, jest niezwykle ujmujący. Zadajemy sobie kolejne pytania – czy dla ukochanej osoby bylibyśmy w stanie zrobić absolutnie wszystko? Zdradzić siebie, poświęcić wartości, które były nam wpajane od dziecka? Sylwia Trojanowska skłania do refleksji, wywołuje narastające w nas wątpliwości, mnoży pytania, na które być może nigdy nie będziemy potrafili odpowiedzieć jednoznacznie…

Myślę, że to, co buduje napięcie, które jest wyczuwalne podczas lektury, to fakt, że autorka osadziła swoją opowieść na fundamencie tajemnic. I tak naprawdę niemal każda z postaci, coś ukrywa. Stopniowe odkrywanie kart, sprawia, że czytelnik jest zaskakiwany na każdym kroku, aż do finału, podczas którego Sylwia Trojanowska wyciąga prawdziwego asa z rękawa, zamykając tym samym wyrazistą klamrą oba tomy. Nie ukrywam, że rozwiązanie ostatniego sekretu było dla mnie niespodzianką, ale jednocześnie spowodowało, że dużo więcej byłam w stanie zrozumieć, że moje postrzeganie zachowania i decyzji podjętych przez niektórych bohaterów, cechowała większa wyrozumiałość. Czy taki finał mnie satysfakcjonuje? Tak! Uważam, że autorka bardzo dobrze skomponowała i wyważyła wszystkie elementy, składające się na opowieść o Annie Łabędź i dobrze, że zakończyła ją w takim, a nie innym momencie. Dla mnie to historia kompletna.

Podsumowując:

„Żona nazisty” to powieść, która wzrusza, wywołuje skrajne emocje, skłania do refleksji, a jednocześnie stanowi nakreślony z dużą wrażliwością obraz człowieczeństwa w tak okrutnych czasach. Opowieść o dylematach, które potrafią zżerać nas od środka, a których nie jesteśmy w stanie wyrazić otwarcie, zamknięci w więzieniu tajemnic i bezpośredniego zagrożenia, które na nas czyha, jeśli wyjdą na światło dzienne. To także historia wyjątkowej przyjaźni dwóch kobiet, których ścieżki los połączył… nie bez powodu. Aż wreszcie to powieść o miłości bez granic. O uczuciu, dla którego jesteśmy w stanie poświęcić absolutnie wszystko. Pełna nieoczywistych sekretów, które odkrywane stopniowo przez autorkę, zaskakują, sprawiając, że czytamy ją z zapartym tchem. Polecam z całego serca!