Zrabowane nadzieje

Nie wszyscy Niemcy są katami. Niektórzy tak jak i Polacy znaleźli się tylko w cieniu wojny której nie rozumieli i nigdy nie popierali.

Tylko czasem nie mamy na nic wpływu.

Magda Antoszewska od zawsze marzyła o wyrwaniu się z małej wsi Ocisęki w której przyszła na świat.

Dziewczyna z całego serca pragnęla zostać aktorką , jednak los sprawił, że jej życie potoczyło się zupełnie inaczej.

Gdy wojna nadciągnęła nad maleńką podkielecką mieścinkę młoda kobieta zaangażowała się w działalność konspiracyjną dla której poświęciła bardzo wiele.

Na drodze Antoszewskiej pojawił się Marcel - mężczyzna, który odmienił życie Magdaleny.

Czy bohaterce udało się odnaleźć szczęście?

Niestety.. okazało się, że bohaterstwo ma swoją cenę.

Z rozkazu Himmlera wrogowie porwali z rodzinnych domów dzieci - w różnym wieku o różnym statusie społecznym. Chcieli uczynić wszystko, by wykorzenić z młodych umysłów miłość do ojczyzny.

Wśród uprowadzonych byli siostra Magdy - Adela oraz dwoje jej bratanków Maciek i Zosia.

Czy rodzina zdołała się odnaleźć i pojednać?

Odpowiedzi znajdują się w niezwykłej opartej na prawdziwych wydarzeniach powieści Niny Zawadzkiej.

Twórczość autorki śledzę wiernie od chwili gdy ukazała się jej debiutancka książka " Dziewczyna lotnika" i muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem tego jak Pani Nina rozwinęła swój warsztat literacki.

Historia przedstawiona na kartach Zrabowanych nadziei wzruszyła mnie tak bardzo, że po prostu nie znajduję słów by opisać towarzyszące mi emocje. Płakałam tak bardzo, że momentami odkładałam książkę by się nieco uspokoić. Przeczytałam bowiem o czymś o czym do tej pory nie miałam pojęcia i jestem po prostu oniemiała.

Całość została podzielona na trzy części zwieńczone epilogiem i choć podziwiałam Magdę , po stokroć otwierałam oczy poznając losy młodszej z dziewcząt- Adeli i podziwiając jej charakrer oraz niezłomność.

Pokochałam zarówno ją jak i państwa Dorstów.

Nie zdradzę szczegółów fabuły, nie chcę bowiem nikomu odebrać przyjemności z czytania.

Powiem tylko ,że kocham takie niesamowicie realne i piękne opowieści i tę polecam całym sercem.

Magda Antoszewska wraz z rodzicami oraz rodzeństwem mieszka w niewielkiej miejscowości – Ociesęki, niedaleko Kielc. Gdy wybucha II wojna światowa, bracia, mąż oraz ojciec Magdy, wyruszają, aby walczyć, a ona sama również nie ma zamiaru siedzieć bezczynnie. Wbrew sprzeciwom swojej matki Renaty, kobieta postanawia przenieść się do Kielc, a tam zaczyna czynnie działać w ruchu oporu. Matka Magdy twierdzi, że rolą kobiety podczas wojny, jest doglądanie domowego ogniska i oczekiwanie na powrót męża. Gdy Niemcy zaczynają porywać dzieci i wywozić w nieznanym celu i kierunku, Renata za wszystko obwinia Magdę i jej działanie w konspiracji. Starsza z kobiet nie potrafi poradzić sobie z faktem, iż odebrano jej młodszą córkę Adelę oraz dwójkę malutkich wnucząt, a za ten stan rzeczy winą obciąża tylko i wyłącznie Magdę.

Autorka w swej powieści traktuje o germanizacji polskich dzieci, pokazanej na przykładzie najmłodszej z Antoszewskich – Adeli. Dziewczyna, wchodząca dopiero w dorosłość, miała wygląd Aryjki, dlatego też została odebrana matce, a jej uroda stała się przyczyną, tego iż jej życie zamieniło się w piekło.

Odebranie matce dziecka to jedna z najstraszliwszych rzeczy, jaką można sobie wyobrazić. Jest to tematyka, o której bardzo ciężko się czyta, zwłaszcza że Autorka poruszyła również kwestię znęcania się nad dziećmi w niemieckich obozach. Nie sposób wyobrazić sobie bólu i cierpienia, których musi doświadczać matka po stracie dziecka, nie znając miejsca jego przebywania, albo nawet nie będąc pewną, czy ono nadal żyje. To wprost niepojęte, jakich bestialskich czynów dopuszczali się Niemcy podczas II wojny światowej, a wszystko to w imię chorej ideologii.

Wiele jest powieści traktujących o czasach wojny oraz o tematyce około obozowej, jednak rzadko poruszana jest w nich kwestia obozów dla dzieci. Wydawać by się mogło, iż każdemu z nas dobrze znany jest poziom okrucieństwa związanego z wojną, jednak temat tworzenia obozów dla dzieci, porywanie ich z rodzinnych domów oraz znęcanie się nad nimi, to kwintesencja niemieckiego barbarzyństwa, które ciężko jest objąć umysłem. To historia dzieci siłą odebranych rodzinie, łamiąca serce, bolesna, ale taka, którą warto poznać.

„Zrabowane nadzieje” to chwytająca za serce opowieść o pojednaniu, wybaczeniu oraz o więzach rodzinnych, silniejszych niż najgorsze, najbardziej bolesne wspomnienie z lat wojny. O miłości, która potrafi przezwyciężyć wszelkie podziały i jest w stanie przetrwać nawet najdłuższą rozłąkę. To także opowieść o tym, jak wielki wpływ na życie człowieka może mieć wojna, która zmienia go już na zawsze.

To powieść przepełniona emocjami, strachem, niepewnością, niewyobrażalnym cierpieniem, doprowadzająca do wielu wzruszeń. Styl pióra Autorki jest bardzo przystępny, więc pomimo poruszenia w książce trudnych tematów, czyta się ją błyskawicznie i nie sposób się od niej oderwać. Nina Zawadzka wykazała się wnikliwością oraz ogromem pracy poświęconej na napisanie książki, w której w bardzo autentyczny sposób oddała panujące wówczas realia oraz nastroje wśród ludności polskiej. Ta powieść z pewnością pozostanie ze mną na długo. Polecam ogromnie!

Magda nie umie z założonymi rękami i pod dyktando Niemców czekać na zakończenie wojny. Buntuje się przeciwko sytuacji i aktywnie działa w kieleckim ruchu oporu. Kiedy spod rodzinnego domu na wsi Niemcy porywają jej młodszą siostrę i dzieci brata rozpoczyna poszukiwania.

Zrabowane nadzieje to emocjonująca powieść o wojennej zawierusze, konspiracyjnych działaniach i dzieciach, które wyrywane z ramion rodziców, przechodziły piekło. To opowieść o rodzinie, którą zniszczy i podzieli wojna. Czy kiedy opadnie już wojenny kurz uda się ją na nowo scalić?

Pomimo łamiącego się serca, tli się płomyk nadziei, że może wreszcie ten koszmar dobiegnie końca, a rodzinę Antoszewskich czekają lepsze dni.

Czy ta nadzieja nie jest złudna? Sprawdźcie sami.

Ta powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron. Podoba mi się, że akcja nie kończy się wraz z zakończeniem wojny, a autorka pokazuje jak trudno było wrócić do życia po wojnie i jak ciężko je sobie na nowo ułożyć. Bohaterowie stanęli przed trudnymi wyborami, a nowa rzeczywistość nie jest wcale biała lub czarna, więc i osądy przedstawionych tu postaci nie przychodzą łatwo i nie są jednoznaczne.

Polecam.

„Zrabowane nadzieje” to kolejna książka Pani Niny Zawadzkej, która zostanie ze mną na dłużej. Historia opisana w tej książce jest historią, która wydarzyła się naprawdę. Autorka przybliża nam los polskich rodzin na Ziemi Kieleckiej podczas II Wojny Światowej.

„Zrabowane nadzieje” to mocno poruszająca historia polskich dzieci, które zostały brutalnie odebrane rodziną i zostały zgermanizowane. Wiele tych osób nie pamięta swoich biologicznych rodziców, wiele z nich nie chciała wrócić do domu. Do takich osób należy Adela, która najpierw przeszła przez prawdziwe piekło w obozie, a później została adoptowana przez niemiecką rodziną, która pokochała. Jej siostra Magda, która wychowana była na gospodarce, od zawsze chciała być kimś innym. Wstąpiła do konspiracji pomimo protestów matki, która uważała, że to mężczyźni walczą a kobiety na nich czekają. Gdy pewnego dnia spod domu jej rodziny zostają porwane dzieci przez okupanta wie, że od teraz musi walczyć o losy nie tylko kraju, ale swojej siostry i bratanków.

„Zrabowane nadzieje” to książka, która wywoła wiele emocji. Wojna i krzywda dzieci to dwa tematy obok, których nie da się przejść obojętnie. Jest również lekcja historia. O germanizacji na lekcjach w szkole słyszało się, ale nie było to tak dobitnie przekazane jak to zrobiła pani Nina.

Jeśli lubicie książki oparte na prawdziwych wydarzeniach i nie boicie się emocji jakie wywołuje tego typu lektura to bardzo polecam „Zrabowane nadzieje”.

Jak powiedziała Kamila Kampa "wojnę wygrywają dowódcy, przegrywają rodziny". Jakże trafnie ten cytat obrazuje najnowszą powieść Niny Zawadzkiej "Zrabowane nadzieje". To książka inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, która zostanie na długo w mojej pamięci i zajmie szczególne miejsce w moim sercu.

Poznajemy w niej trzydziestoletnią Magdę Antoszewską, która wbrew sprzeciwom matki postanawia wstąpić do konspiracji. Kiedy pewnego dnia z jej rodzinnego domu zostają porwane dzieci, kobieta stawia na pierwszym miejscu odnalezienie swojej siostry i bratanków. Robi wszystko, aby rodzina znów była razem.

Nina Zawadzka jest jedną z moich ulubionych polskich Autorek. Jej książki to dla mnie lektura obowiązkowa. Są to tak świetnie napisane, a przy tym poruszają bardzo ważne, często nieco zapomniane, tematy historie, że nie sposób przejść obok nich obojętnie.

"Zrabowane nadzieje" to powieść, która złamała mi serce, którą przeżywałam jeszcze długo po zakończonej lekturze. Wojna jest tragicznym wydarzeniem w dziejach ludzkości. Przynosi cierpienie, strach, śmierć. W jednej chwili życie ludzi zamienia się w piekło. Najbardziej cierpią niewinni, w tym dzieci. Właśnie takie książki, jak "Zrabowane nadzieje" pozwalają na ocalenie od zapomnienia i przypomnienie dramatu, z jakimi musiało się mierzyć wiele polskich rodzin w czasie II wojny światowej. Przez bezlitosne nazistowskie prawo wiele dzieci zostało odebranych swoim rodzicom i umieszczonych w obozie. Tam były przetrzymywane w prymitywnych warunkach, bite, torturowane i zmuszone do niewolniczej pracy. Wiele z nich nie przeżyło, część została wywieziona do Niemiec. Ciężko sobie wyobrazić, co mogły czuć bezbronne dzieci odebrane siłą swoim najbliższym. Jak wielki dramat rozgrywał się w wielu rodzinach, które zostały rozdzielone. Co musieli przeżywać rodzice, którym zabrano ich największy skarb. Kiedy chcieli zrobić wszystko, aby chronić swoje dzieci, a nie mogli zrobić tak naprawdę nic. Nawet teraz, pisząc o tym, mam łzy w oczach. Historia polskich rodzin bardzo mnie poruszyła, przeżywałam ją całą sobą. Jednocześnie czułam smutek i byłam wściekła. Jakim trzeba być człowiekiem, żeby odbierać niewinne dzieci rodzicom, jak można zgotować tak wielu ludziom piekło na ziemi. Nie mieści mi się to w głowie.

To niezwykle trudna, bolesna, wywołująca ogromne emocje, a przede wszystkim oparta na faktach, powieść. Te wydarzenia miały miejsce naprawdę. Bardzo dziękuję Autorce, że poruszyła w swojej książce ten trudny, ale jednocześnie niezwykle istotny i nieco zapomniany temat niemieckiego obozu dla dzieci.

Takie historie jak ta ukazują, z czym musieli się mierzyć ludzie kilkadziesiąt lat temu. Jak wiele musieli poświęcić, aby mogli żyć w wolnym kraju. Jak wojna odebrała im wszystko to, co najważniejsze, jaka tragedia ich spotkała. A jednocześnie ukazuje, jak silne są rodzinne więzi, jak jesteśmy w stanie poruszyć niebo i ziemię dla swoich najbliższych. Takie książki skłaniają do chwili refleksji nad własnym życiem i pozwalają na ocalenie od zapomnienia historii z przeszłości.

Dla mnie to niezwykle wartościowa, nieodkładalna, wywołująca ogromne emocje książka. Takie historie zajmują szczególne miejsce w moim sercu. Bardzo polecam!

Wojna jest największą porażką naszej ludzkości. Wojna jest największym dramatem każdego człowieka. Zabiera wszystko, wolność, miłość, marzenia, plany, godność. Sprawia, że w jednej chwili, to wszystko, co miało dla nas znaczenie, zostaje pogrzebane, a wraz z wybuchem armat, rozbija życie każdego człowieka na najmniejsze kawałki, których nie sposób pozbierać w jedną całość. Już nigdy! Dlatego też nigdy nie możemy zapomnieć o ludzkich dramatach dyktowanych wojenną rzeczywistością. A najnowsza książka Niny Zawadzkiej pozwoli nam ocalić od zapomnienia historię, która zapisała się w naszej cywilizacji czarnymi zgłoskami. „Zrabowane nadzieje” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia rodziny rozdzielonej przez wojenną rzeczywistość.

Piąta powieść Niny Zawadzkiej uderza w nasze emocje z największą siłą. Swą mocą, przekazem, przesłaniem porusza nasze struny, sprawiając, że nasze serce drgać będzie z każdą przekładaną stroną. To niewyobrażalna historia ukazująca piekło, jakie zgotowała wojna. Piekło rodzin, rodziców, dzieci. Czytając tę powieść, zastanawiałem się jakie zło musi tkwić w drugim człowieku, który miał w sobie „odwagę” rozdzielać dzieci od ich rodziców. W imię czego – chorej ideologii, germanizacji?!

„Zrabowane nadzieje” to powieść o niezwykłej odwadze i poświeceniu, jakim wykazała się trzydziestoletnia Magda Antoszewska. W czasie wojny, gdy armia niemiecka zdobyła Kielce - kobieta wykazała się ogromną siłą walki. Wstępując do konspiracji, była gotowa walczyć dla dobra swojego kraju, swoich najbliższych. Gdy spod jej rodzinnego domu porwano dzieci, Magda zrozumiała, że jest gotowa zrobić wszystko, aby ocalić swoją siostrę oraz bratanków. Gotowa jest na poświęcenie najwyższej wagi.

Bez wątpienia „Zrabowane nadzieje” to powieść rozdzierająca serce, poruszająca najczulsze włókna naszej emocjonalności. To historia o sile rodzinnych więzi, miłości rodzicielskiej, siostrzanej. To również historia, która może obudzić w nas ducha walki, poświęcenia dla dobra swojego i swoich bliskich. Z tym że dziś nie musimy wykazywać się tym duchem walki w warunkach, w których czyniła to Magda Antoszewska. Dlatego doceńmy ten fakt i każdego dnia starajmy się, aby przeszłość nie zatoczyła koła.

A jeśli jeszcze nie czytaliście najnowszej powieści Nina Zawadzkiej, to niech najbliższa przyszłość upłynie Wam pod znakiem lektury książki „Zrabowane nadzieje”. Zdecydowanie polecam tę jak i wcześniejsze („Dziewczyna lotnika”, „Miłość w czasach wojny”, „Na wschód od Breslau”, „Skandalistki”), w których autorka kreśli porywające historie pisane wojenną zawieruchą.

Powieść „Zrabowane nadzieje” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

Ta książka to hołd oddany najmłodszym ofiarom tej potwornej wojny. To namiastka uczuć, które targały malutkimi duszami, poddawanymi cały czas srogim karom i próbom wykrzewienia z nich polskości. To też dogłębna analiza ludzkich wyborów i ich wpływu na dalsze życie.