Cierniowa ścieżka

Asher Todd jest kobietą pełną tajemnic, skrywającą sekrety, posiadającą umiejętności, za które mogłaby trafić na stos, dlatego musi jej ukrywać. Co prawda nie za bardzo zna się na wychowaniu dzieci, jednak nie przeszkadza jej to w zdobyciu pracy jako guwernantka u rodziny Morwood. Miejsce to wydaje się spokojne, a jego mieszkańcy mają nienaganną reputację. Niedaleko znajduje się miasteczko Morwood Tarn oraz las, który skrywa w sobie tajemnicę. W niektóre noce dobiega wycie wilków.

Praca idzie kobiecie dość dobrze, łapie kontakt z dziećmi, które zaczynają ją naprawdę lubić. Na dodatek starsza pani Leonora coraz częściej zaprasza ją do swojej komnaty, a dozorca coraz częściej pojawia się tam gdzie ona. Również Asher zaczyna wszystkich darzyć sympatią, a życie, jakie prowadzi, jej się podoba. Jednak ma swoje plany, zemstę, którą planowała od dawna. Na dodatek zaczynają wychodzić na jaw różne sekrety i tajemnice, a w jej życiu pojawia się ktoś jeszcze. Czy w takich okolicznościach zemsta będzie aktualna? Jakie sekrety skrywa Asher? Kto pojawi się w jej życiu? Co odkryje w dom Morwoodów?

Historia, jaką znalazłam w książce, jest ciekawa, wciągająca, pełna magii, sekretów i tajemnic. To wszystko sprawiło, że nie nudziłam się ani trochę, a książka zdecydowanie mi się podobała. Akcja była sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje.

Główną bohaterką jest Asher. To kobieta pełna tajemnic i sekretów, mająca swój plan, pragnąca zemsty. Moim zdaniem jest postacią ciekawą, dającą się lubić.

„Cierniowa ścieżka” to ciekawa, wciągająca, pełna magi historia, która mnie się podobała. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Cierniowa ścieżka” to moje pierwsze spotkanie z twórczością A. G. Slatter, a zarazem mroczna gotycka powieść fantastyczna z folklorystycznym klimatem. Myślę, że chciałabym przeczytać więcej, to dobrze wykreowana historia przepełniona niesamowitym klimatem. Zapowiedz wydawcy sprawiła, że zaintrygowała mnie ta historia, chciałam przeczytać tą książkę i dać szansę autorce, której wcześniej nie znałam. To baśń dla dorosłych, która przesycona rodzinnymi tajemnicami, magią i pragnieniem zemsty ciekawi czytelnika. Chciałam zobaczyć miasteczko Morwood Tarn, przekonać się, jak wspaniały jest tam las, a może nawet usłyszeć wycie wilków. Moja wyobraźnia zaczęła szaleć, ucieszyłam się, kiedy powieść trafiła w moje dłonie. Okładka jest cudowna i sprzyjająca klimatowi tej opowieści.

Główną bohaterka książki autorstwa A. G. Slatter pod tyułem „Cierniowa ścieżka” jest Asher Todd zostaje zatrudniona przez rodzinę Morwood jako guwernantka. Kobieta ma w swojej torbie coś, co za żadne skarby nie powinno ujrzeć światła dziennego i wpaść w niepowołane ręce. Asher przeraża sama myśl, że ktoś mógłby odkryć tą tajemnicę. Nie wie zbyt wiele na temat wychowywania dzieci, ale zna się na czymś innym. Jest biegłą zielarką, zna się na botanice i ma coś w sobie, posiadłość w której ma zamieszkać jest spokojna, tylko czy to aby nie pozory? Asher jest miła osobą, a dzieci, którymi się zajmuje bardzo się z nią zżywają, starsza pani często zaprasza ją do swojej komnaty. Dziewczynie zaczyna się podobać życie, jakie zaczęła prowadzić. Jaki jest jej plan? Kim naprawdę jest ta dziewczyna? Dlaczego naprawdę jest w posiadłości Morwood? Jakie są jej cele? Coraz częściej czuje, że została pozbawiona wyboru, w końcu wszyscy skrywają jakieś mroczne sekrety. Czy Asher będzie w stanie zrealizować jej cele?

„Cierniowa ścieżka” to interesująca książka, która potrafi przykuć uwagę czytelnika. Autorka ma cudowną umiejętność tworzenia pięknych gotyckich opowieści przypominających baśnie z dużą dawką zaskakujących zwrotów akcji. Ta historia jest mroczna i uzależniająca, Asher nigdy nie żyła dla siebie, jej matka zadbała o to, żeby każdy jej oddech był pełen poczucia winy i obowiązku. Fabuła trzyma się wielu cech charakterystycznych literatury gotyckiej, mgliste wrzosowiska były tym, co chciałam widzieć. Ta książka była o wiele mroczniejsza, niż się spodziewałam. Byłam zaskoczona tym, jak daleko Asher była gotowa się posunąć w dążeniu do sprawiedliwości. Asher Todd jest ofiarą własnych prób trzymania się małych okruchów uczucia, które chciała zatrzymać, potrafi współczuć tym, którzy cierpią pod tym samym patriarchalnym systemem. „Cierniowa ścieżka” to historia, której czytanie sprawiało mi przyjemność, potrafiłam zjednać się z bohaterką i chcieć dla niej wszystkiego, co najlepsze. A. G. Slatter poruszyła takie motywy jak, trauma, socjalizacja, patriarchalne społeczeństwo, które tworzymy. Wkroczyłam w ciemne lasy, w których nocą grasują niebezpieczne stworzenia, wchodziłam na ciemne strychy, na których uśpione były krzywdy. Oprócz wszystkich mrocznych sekretów skrywanych w murach domu, Slatter tworzy baśniowy świat, w którym wędrują wilkołaki, duchy, a czarownice milczą na temat swoich zdolności.

Lubicie mroczne historie?

Takie, gdzie magia przeplata się z intrygami, sekretami, tajemniczą posiadłością i...

Nie będę spojlerować co tam jeszcze znajdziecie ale powiem szczerze, że bardzo dobrze mi się czytało tę propozycję.

Stale towarzyszyło mi napięcie, sekrety skryte w posiadłości Morwoodów, okolicy a także tajemnica samej naszej głównej bohaterki, Asher, sprawiły, że nie mogłam się oderwać od jej czytania.

Mroczna magia, zemsta i rodzinne tajemnice.

Niebezpieczeństwo, szczypta romansu i przede wszystkim groza i groteska.

Ciężko mi ubrać w słowa, dawno nie czytałam takich historii z dreszczykiem a po Cierniowej ścieżce przypomniałam sobie o korzeniach i o tym, od czego zaczęła się moja przygoda z czytaniem.

Podobało mi się połączenie wątków czarownic i wilkołaków, przewijające się krótkie opowiadania o zmiennokształtnych a także prawdziwy osobnik tej rasy wzbogaciły fabułę.

I przyznam, że całość była bardzo, bardzo dobra ale mam jedno zastrzeżenie.

Czasy sprzed elektryczności, gdzie kobiety mądrzejsze od innych palono na stosie a tam nagle pani notariusz, która miała... żonę.

Coś mi się wydaje, że w tamtych latach nie było to powszechne i legalne ale poprawcie mnie jeśli się mylę.

Bardziej ta sytuacja pasuje do obecnych czasów, gdzie niemal w każdą treść wplatane są związki jednej płci.

O ile takie zawsze istniały o tyle małżeństwo raczej nie było wtedy możliwe w takim wypadku.

Poza tym chyba nie ma minusów aczkolwiek zakończenie sprawiło mi zawód, spodziewałam się czegoś innego mimo iż historia jest już kompletna to jednak autorka zostawiła sobie otwartą furtkę do kolejnego tomu.

I z wielką chęcią bym sięgnęła po kontynuację losów naszej Asher, bo tu jeszcze wiele można zdziałać.

Nie obraziła bym się także o rozszerzenie wątku wilkołaków, tego nigdy dosyć!

Czary Asher były osobliwe i momentami obrzydliwe, przez co kocham jeszcze bardziej tę książkę.

Dla miłośników paranormalnych historii też jest tu miejsce, pojawiają się takie wąstki niejednokrotnie.

Z pewnością jest to lektura dla pełnoletnich czytelników, dosyć mocna a jednocześnie bardzo łatwo przyswajalna.

"Cierniowa ścieżka" to z jednej strony opowieść o niesprawiedliwie potraktowanych guwernantkach, okrutnych zarządcach, znającej sekrety swoich panów służbie, ale z drugiej strony... to książka wypełniona wiedźmami, magią krwi, wilkołakami, ludowym bajaniem. Jak udało się to zrobić? Nie wiem, ale udało się fenomenalnie.

Jestem zakochana w tym pomyśle, misternie splecionej intrydze, w niesamowitych bohaterach z ich wszystkimi słabościami i mocnymi stronami. Nie ma tutaj słabych punktów, głupotek, jest za to misternie realizowany mroczny plan. Akcja z początku może wydawać się powolna, ale to jak z rozwijaniem włóczki, mniejsza kuleczka szybciej nam się obróci. Czytelnik zrozumie wszystko dopiero, kiedy przeczyta całość od początku do końca.

Jestem pod wrażeniem głównej bohaterki Asher, jej powściągliwości, opanowania, siły, umiejętności. Fascynujące było śledzenie jej działań, przemyśleń, zrozumienie jej motywacji. "Cierniowa..." to w dużej mierze opowieść o kobietach, manipulacji, syndromie Śnieżki. Nie spodziewałam się tak dobrego przerobienia tych motywów, pokazania ich w tak fantastycznej odsłonie.

Urzekające również były przewijające się baśnie. Różni bohaterowie opowiadają sobie różne wersje znanych także nam historii. Zastanawiałam się, czy to tylko wymysły, czy one naprawdę wydarzyły się w tym świecie? Wszystko jest możliwe. Najlepsza była ta o czerwonym kapturku, w której babcia z wnuczką oznajmiają "dziękujemy za ratunek, ale nie był potrzebny", po czym rozszarpują myśliwego. Wow.

Podsumowując, świetnie mi się ją czytało, dużo o niej myślałam, dawkowałam sobie tę przyjemność. Było w tej książce coś takiego... eleganckiego, co wyjątkowo trafiło w mój gust. Autorka stwierdziła, że zaczęła ją pisać od zadania sobie pytania, co by było, gdyby połączyć Jane Eyre i doktora Frankensteina. Yay, dawno nie dałam tak wysokiej oceny! Polecam.

Niby baśń ale zdecydowanie w mrocznym gotyckim klimacie. Napisana w taki sposób jakby opowiadał ci ją dziadek, fascynująca i z dużą ilością tajemnic. Ma w sobie coś hipnotyzującego do tego stopnia, że śniło mi się, że rozszarpują mnie wilki.

Mamy tu Asher, która zostaje zatrudniona jako guwernantka w posiadłości Morwoodów. Od razu wiemy, że nasza bohaterka coś ukrywa. Asher ma unikatowe umiejętności zdecydowanie wykraczające poza umiejętności guwernantki, a w miarę jak odkrywa historię rodziny Morwoodów napięcie narasta.

To co podoba mi się w tej książce to złożoność głównej bohaterki, z jednej strony stara się pomóc komu może, z drugiej wiedziona jest obietnicą zrobienia czegoś złego.

Jaką ścieżkę wybierze? Tego dowiesz się z książki.

Jeśli lubisz klimat ciemnych dworów skrywających nie jeden sekret, mrocznych lasów w których można spotkać wilkołaki, duchów szepczących do ucha to będzie idealna książka dla ciebie. Opisałabym ją jako niepokojącą ale i wciągającą.

CIERNIOWA ŚCIEŻKA to książka, której głównym atutem jest mroczny, niepokojący klimat czarnej magii. Momentami jest ponuro, mętnie i nigdy nie wiadomo, co może czaić się w ciemnościach. W tej historii każdy bohater ma coś na sumieniu i zdecydowanie nikomu nie można ufać. I przez to jest tak ciężko oderwać się od lektury!

Gdy poznajemy Asher, od początku wiemy, że coś kombinuje. Jednak autorka nie wykłada nam wszystkiego jak na tacy - delektuje się dawkowanymi informacjami i dopiero z biegiem stron poznajemy prawdziwe intencje guwernantki. Przyznam, że nie polubiłam tej bohaterki i momentami denerwowało mnie jej zachowanie, ale nie można odmówić jej tego, że bardzo mnie intrygowała. Rodzina Morwood również nie pozwalała się nudzić - ileż tam było zawiłości! Poza motywem problematycznej rodziny i pragnienia zemsty, historię ubarwia wątek czarnej magii, mrocznych baśni o ludziach-wilkach oraz duchach. Dostajemy fragmenty opowiadanych baśni, a także obszerne opisy wykonywania magicznych mikstur, co tylko potęgowało mroczny klimat. Momentami bywało też brutalnie, więc nie będzie to książka dla każdego.

Co mi zgrzytało? Wątek romantyczny, bo mimo że nie był jakoś szczególnie rozbudowany, to wydawał się totalnie zbędny i nie potrafiłam poczuć żadnej chemii między bohaterami.

"Cierniowa ścieżka" nie jest książką po jakie zwykle sięgam, ale jednak doceniam genialnie zbudowany nastrój i poprowadzenie historii, a także niesamowity obraz kilku pokoleń kobiet z rodziny Morwood. Czuję się usatysfakcjonowana lekturą i cieszę się, że po nią sięgnęłam. Jeśli poszukujecie powieści fantasy z nutką mroku i brutalności oraz czarnej magii, to ta książka powinna Was zadowolić.

Zaciekawieni?