Dzień Kobiet

Głównymi bohaterkami są trzy kobiety, które łączą więzy krwi. Babka, matka i wnuczka co roku 8 marca spotykają się w kawiarni, aby porozmawiać o swojej kobiecości, błędach, wzlotach i upadkach. Poznajemy Cecylię – seniorkę rodu i byłą tancerkę, Agnieszkę, która rozwiodła się z mężem, i Izabellę, która jest pogubiona i samotna. Kiedy poznaje przystojnego lekarza, jej świat wywraca się do góry nogami.

W książce opisane są trzy pokolenia kobiet. Chociaż spotkania odbywają się konkretnego dnia w roku, narracja obejmuje szeroki wachlarz wspomnień sięgających wiele lat wstecz. Fabuła w dużej mierze skupia się na przemyśleniach i refleksjach bohaterek na temat życia, codzienności, popełnionych błędów, relacji międzyludzkich, miłości, szczęścia, marzeń, wolności, zdrady i strachu przed śmiercią.

To nie tylko opowieść o kobietach, to także lustro, w którym każda może odnaleźć cząstkę siebie. Historia o sile przyjaźni wzrusza, inspiruje i zmusza do przemyśleń. Autorka z delikatnością i empatią prowadzi czytelnika przez labirynt ludzkich uczuć, udowadniając, że prawdziwe szczęście wymaga czasem odwagi do zmierzenia się z przeszłością. Książka idealna dla miłośników historii skupionych na intymnych relacjach międzyludzkich i skomplikowanych więzów rodzinnych.

Są książki, które czyta się jednym tchem i takie, które zostają w człowieku na dłużej. „Dzień Kobiet” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To powieść, która otula jak ciepły koc w chłodny wieczór, a jednocześnie zostawia delikatny ślad tęsknoty za czymś, co trudno nazwać.

Fabuła skupia się wokół trzech kobiet, Cecylii, Agnieszki i Izabeli, które co roku 8 marca spotykają się w kawiarni „U Róży”. To ich prywatny rytuał: dzień zwierzeń, wspólnego przeżywania smutków i radości, opowieści o błędach i sukcesach. Nie zdradzę Wam, co dokładnie je łączy ani jakie sekrety skrywają, bo właśnie w tym tkwi magia tej książki: odkrywanie kolejnych warstw powoli, jakby się odsłaniało stare listy.

Bohaterki są bardzo różne, ale każda z nich zmaga się z czymś, co zna wiele z nas: z poczuciem winy, niespełnieniem, tęsknotą za bliskością albo z trudną relacją z matką lub córką. Cecylia, niegdyś tancerka, dziś seniorka rodu, patrzy na świat z mądrością i nostalgią. Agnieszka, jej córka, próbuje poskładać życie po rozwodzie i odbudować więź z córką. Izabela, najmłodsza, pod maską spełnionej trzydziestolatki ukrywa bałagan emocjonalny i smutek. Ich historie wzruszają, ale nie są przesycone lukrem. To raczej gorzko-słodka refleksja nad tym, co w życiu naprawdę ważne.

Styl Gabrieli Gargaś jest charakterystyczny: pisze o uczuciach w sposób bezpośredni, ale nie nachalny. Momentami narracja bywa chaotyczna, jakby autorka chciała zmieścić w jednej książce wszystkie swoje przemyślenia o kobiecości, miłości i stracie. Mnie osobiście to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie, dodało książce autentyczności. Tempo jest spokojne, miejscami refleksyjne, więc jeśli szukacie wartkiej akcji, to nie ten adres. Jeśli lubicie powieści, w których można się zanurzyć i pomyśleć o własnym życiu, to będziecie usatysfakcjonowani.

Dla kogo jest ta książka? Dla każdej kobiety, która czasem czuje się zagubiona w codzienności. Dla tych, które lubią historie o relacjach rodzinnych, o sile przyjaźni i o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można znaleźć nadzieję. Myślę, że spodoba się również czytelniczkom ceniącym powieści obyczajowe z głębszym przesłaniem, takim, które zostaje z nami na dłużej.

Moja ocena: 7/10 ⭐

To nie jest książka idealna, momentami chciałoby się ją „posprzątać”, ale jej emocjonalna szczerość i ciepło rekompensują wszystko. Jeśli szukacie lektury na wiosenne popołudnie, która wzruszy i skłoni do refleksji — warto dać jej szansę.

BRUNETTE BOOKS

Trzy kobiety - babka, matka i wnuczka co roku, 8 marca, spotykają się w kawiarni, aby porozmawiać o swojej kobiecości, błędach, wzlotach i upadkach. Poznajemy Cecylię, seniorkę rodu, dawną tancerkę, która występowała na deskach największych teatrów Europy. Z kolei Agnieszka rozwiodła się z mężem, kiedy Izabella, jej córka, była małą dziewczynką. Czerpała z życia pełnymi garściami, jednak to, o czym marzyła, wcale nie było tak piękne, jak początkowo jej się wydawało. Próbuje naprawić stosunki z córką. Kiedy pojawia się jej były mąż, zaczyna wierzyć, że stara miłość nie rdzewieje. I jest jeszcze Izabella, kobieta po trzydziestce, na pozór szczęśliwa, ale tak naprawdę pogubiona i samotna. Kiedy na jej drodze pojawia się przystojny lekarz, jej świat wywraca się do góry nogami. Czy sekret, który skrywa kobieta, nie przekreśli szansy na miłość?

Podobało mi się zestawienie trzech pokoleń kobiet. Tak różnych, a jednak tak do siebie podobnych. Różni je wiek, doświadczenie życiowe i pozycja społeczna. Natomiast łączą je nie tylko więzy krwi, ale i pewne zdarzenia. Są nieidealne, ale przez to autentyczne. Wyjawiają nam swoje pragnienia, lęki, sekrety i rozczarowania. Mierzą się z kryzysem w małżeństwie, samotnością w tłumie, szukaniem własnej tożsamości. Uczą się także stawiać pewne granice.

Fabuła w dużej mierze skupia się na przemyśleniach i refleksjach bohaterek na temat życia, codzienności, popełnionych błędach, relacjach międzyludzkich, miłości i jej odmianach, szczęściu, marzeniach, wolności, zdradzie, strachu przed śmiercią. Trudno się z nimi nie zgodzić. Sporo tego, może nawet za dużo, aż chciałoby się, żeby niektóre z problemów zostały bardziej rozwinięte. Dla mnie jako czytelnika niezwykłą wartością okazały się zawarte w książce liczne trafne mądrości i wskazówki życiowe. Mogłabym brać cytaty i przytaczać bez liku. Jest również miejsce na odrobinę humoru.

Jednym z ważnych przekazów jest to, że wcale nie musimy mieć, nie wiadomo jakiej ilości przyjaciół czy znajomych. Wystarczy jeden, ale taki, który będzie przy nas, kiedy będziemy potrzebować jego pomocy czy wsparcia. Równie istotna jest kobieca solidarność. Proste gesty, zrozumienie, nieocenianie drugiej osoby - znaczą więcej niż wszystko inne. Widzimy też, że nigdy nie jest za późno na zmianę czy odnalezienie szczęścia. A niepowodzenia? Nie warto zbyt długo się nimi karmić. Trzeba dostrzegać jasne strony życia, dobre momenty, które przecież każdemu z nas się zdarzają. I nie bać się czasem ryzykować.

"Dzień kobiet" to życiowa, utrzymana w słodko-gorzkim tonie powieść o kobiecości we spółczesnym świecie, tęsknocie za prawdziwym uczuciem, sile przyjaźni. To książka zarówno refleksyjna, jak i emocjonalna. Czy okazała się receptą na szczęście i miłość? Tego Wam nie zdradzę...

„Dzień Kobiet” to celebrowanie życia kobiet i bohaterek, które 8 marca spotykają się w kawiarni u Róży, by porozmawiać, zwierzyć się oraz wysłuchać siebie nawzajem. Każda inna, o innym doświadczeniu, z trudnymi momentami życiowymi oraz chwilami raniącymi serce.

Sięgając po tę książkę, myślałam, że niczym mnie nie zaskoczy. Ogromnie się pomyliłam! Historia zabrała mnie w świat kobiet zmagających się z decyzjami życiowymi oraz kobiet na różnym etapie życia. Łączące ich więzy krwi — i nie tylko — pokazują, że są mimo wszystko bardzo bliskie sobie. Każda z nich przez swoje podejmowane decyzje ponosi konsekwencje. To ich także łączy, choć głośno o tym nie mówią.

Historie bohaterek poruszają wiele istotnych i ważnych spraw z ich codziennego życia. Zarówno lęk przed zaufaniem, przyznaniem się do złych zachowań, jak i ucieczka w pracę przyćmiewały ich samotność i chęć kochania. Emocje wypływają z każdym poznanym szczegółem z ich życia, a powrót bólu sprzed lat łamie doszczętnie serce. Tego się nie spodziewałam i bardzo mnie to poruszyło.

„Dzień Kobiet” to historia o kobietach dla kobiet, by nie uciekać przed miłością i by pozwolić sobie na chwilę szczęścia. Poruszająca, emocjonująca i bardzo wzruszająca opowieść, która przypomina, że warto dać miłości czas i szansę. Czytajcie — polecam ❤️🤌🏻