Honezeński dziwak

Muszę Was ostrzec, jeśli planujecie po nią sięgnąć, przygotujcie sobie chusteczki. Autorka zafundowała mi zapłakaną noc i ból głowy następnego dnia.

Już od pierwszych stron poznajemy Candace, dziewczynę, która czuje się niezrozumiana przez własnych rodziców. Bardzo poruszył mnie sposób, w jaki została pokazana ich relacja. Miałam wrażenie, że rodzice zauważają swoje dziecko dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś złego. Zamiast spróbować zrozumieć, co doprowadziło do takiego zachowania, łatwiej jest odsunąć problem od siebie.

Drugą postacią, która złapała mnie za serce, jest Larry. Samotny chłopak, odrzucony przez otoczenie tylko dlatego, że jest trochę inny. To kolejny raz przypomniało mi, jak łatwo ludzie oceniają innych. Czasem jedno przykre słowo, głupi żart czy wyśmianie wydają się dla sprawcy nic nieznaczącym momentem, a dla drugiej osoby mogą stać się raną, którą będzie nosić przez całe życie.

Bardzo doceniam, że autorka nie bała się poruszyć trudnych tematów. Samotność, brak akceptacji, odrzucenie, problemy rodzinne czy potrzeba bycia zauważonym zostały pokazane w bardzo emocjonalny, ale jednocześnie prawdziwy sposób. To historia, która zmusza do refleksji nad tym, jak traktujemy innych i jak wielki wpływ mogą mieć nasze słowa oraz zachowanie.

Przez większość książki miałam ogromną nadzieję, że los w końcu uśmiechnie się do bohaterów. Kiedy już uwierzyłam, że wszystko zaczyna zmierzać w dobrą stronę... autorka wbiła mi nóż w serce i jeszcze go przekręciła. Dawno już nie płakałam, pisząc recenzję, ale tu łzy same lecą.

To jedna z tych historii, które przypominają, że czasami największą walkę toczą osoby, po których zupełnie tego nie widać. Dlatego warto być dla innych trochę bardziej uważnym i życzliwym.