Josie Quinn prowadzi śledztwo. Tom 3. Grób matki

„Grób matki” to trzeci tom serii kryminalnej autorstwa Lisy Regan, którą polecałam, polecam i na pewno wciąż będę polecać.

Do drugiej części tego cyklu podeszłam ostrożnie, bo bałam się, że książka nie spełni moich oczekiwań. Swoją drogą okazało się to zupełnie niepotrzebne. Sięgając po trzeci tom, nie miałam tego problemu. Od początku wiedziałam, że powieść będzie fantastyczna i tak też było. Po prostu z każdym kolejnym tomem utwierdzam się w przekonaniu, że jest to moja najukochańsza seria kryminalna. Za każdym razem, oprócz skomplikowanej zagadki i wartkiej akcji, poznaję bliżej główną bohaterkę. Josie Quinn jest jedną z moich ulubionych, książkowych postaci. Uwielbiam to, jak autorka wykreowała policjantkę. Jest ona tak niezwykle złożoną bohaterką, a przy okazji do bólu autentyczną. To największy atut tej serii. Gdybym mogła, chciałabym spotkać ją w prawdziwym życiu.

W „Grobie matki” przedstawiona sprawa była związana z przeszłością Josie. Akcja toczyła się zarówno w teraźniejszości jak i przeszłości, więc rozdziały ze śledztwem przeplatały się z tymi poświęconymi dzieciństwu Quinn. W tej serii podoba mi się, że kolejne tomy stanowią dopełnienie pewnej większej opowieści. Z każdą częścią dowiadujemy się czegoś nowego o Josie, a także możemy zaobserwować, jak na jej życie wpłynęły poprzednie sprawy. Do tego autorka zadbała o atrakcyjność zagadek, ale też o wiarygodność śledztwa ze strony technicznej. Całość uzupełniły obrazowe opisy Pensylwanii. Moim zdaniem jest to idealna seria na rozpoczęcie przygody z kryminałem.

Po przeczytaniu wspaniałego, trzeciego tomu nie pozostaje mi nic innego, jak wyczekiwać na dalsze losy Josie Quinn. Ta seria chyba nigdy mi się nie znudzi!

„Grób matki” Lisy Regan to tom trzeci serii kryminalnej z Josie Quinn. Oczywiście można go czytać w oderwaniu od reszty, napisany jest tak, by można go było uznać za osobną powieść. W tym tomie zawarta jest dosyć osobista historia głównej bohaterki, bo jeszcze mocniej niż w poprzednich („Znikające dziewczyny” i „Bezimienna”) fabuła skupia się na jej osobie. Mamy tu jakby dwie osobne sprawy – jedną związaną z przeszłością i postacią jej matki, pełną retrospekcji, które pomagają czytelnikowi zrozumieć tę postać– skąd u niej taka konieczność pokazywania się światu jako kobieta twarda i samowystarczalna oraz skąd narodziły się jej lęki. To sprawia, że bohaterka staje się czytelnikowi bliższa, bardziej ludzka. Druga historia toczy się Josie dorosłej, która nie tylko musi się mierzyć z prawdopodobieństwem, że to, co uznawała za fundamenty własnej osoby zbudowane zostały na kłamstwie, ale i która powoli zaczyna się czuć osaczona – ktoś od niedawna ją prześladuje, a sytuacja zaczyna się nasilać…. Akcji w powieści jest sporo, intryga zbudowana jest ciekawie, jest zajmująca i pełna fajnych twistów fabularnych. To dobra rozrywka, która nie umniejsza inteligencji czytelnika – dużo się tu dzieje, ale wszystko jest dobrze umotywowane psychologicznie, a co więcej, powoduje, że czytelnik sam zaczyna się zastanawiać nad pewnymi okołorodzinnymi tematami. Polecam tym, którzy mają chęć na zajmujący i dynamiczny kryminał z silną, choć niezbawioną skaz postacią kobiecą!