Bezimienna

Minęły dwa lata odkąd główna bohaterka w burzliwych okolicznościach została komendantką policji w Denton. Tym razem prowadzi sprawę zaginięcia nowonarodzonego dziecka, którego zniknięcie łączy się z kilkoma zabójstwami w hrabstwie. Jedynym świadkiem, który mógłby pomóc w rozwikłaniu zagadki, okazuje się tajemnicza, młoda dziewczyna, która nie wie, jak się nazywa i w jaki sposób znalazła się na miejscu zdarzenia. Tak jak ostatnio Josie Quinn będzie musiała zmierzyć się z zagmatwanym śledztwem oraz z zawirowaniami w jej życiu prywatnym.

Po znakomitych „Znikających dziewczynach” Lisa Regan ponownie zabiera nas do Denton.

Ucieszyłam się, gdy w końcu mogłam sięgnąć po tę książkę, bo bardzo dobrze wspominałam pierwszy tom. Miałam dość duże oczekiwania względem „Bezimiennej” i nie zawiodłam się. Kolejny raz do moich rąk trafił kryminał, w którym akcja ani na moment nie zwalnia i pełno jest zaskakujących zwrotów akcji. Podoba mi się też to, w jaki sposób autorka łączy sprawy kryminalne z życiem głównej bohaterki. To dzięki temu Josie Quinn wydaje się postacią z krwi i kości. Kibicuję pani komendant i jestem niezmiernie ciekawa, jak potoczy się jej historia w kolejnych odsłonach serii. Choć książka ma znikomą warstwę obyczajową, to została ona napisana tak, że z przyjemnością śledzi się losy poszczególnych bohaterów. Przy tym nie odstaje oczywiście intryga kryminalna, która gra pierwsze skrzypce. W śledztwie cały czas pojawiają się nowe informacje i kolejni podejrzani, którzy skutecznie mylą tropy i przeszkadzają w rozwikłaniu sprawy nie tylko policjantom, ale także nam — czytelnikom. I tym razem zostałam zaskoczona rozwiązaniem zagadki i poprowadzeniem całej intrygi. Być może nie będzie to lektura dla każdego, głównie przez szybkie tempo, w jakim następują kolejne wydarzenia, ale ja bawiłam się przy niej świetnie. Z czystym sercem polecam Wam serię z Josie Quinn jeśli lubicie kryminały, lub też dopiero zaczynacie swoją przygodę z tym gatunkiem.

Lisa Regan i jej "Znikające dziewczyny" zbierała naprawdę świetne opinie więc gdy pojawił się w zapowiedziach tom drugi, ja zaczęłam przebierać nóżkami z niecierpliwością, bo chciałam ją mieć u siebie jak najszybciej. Jak już złapałam w swoje ręce, to akurat miałam taki moment, że czytałam dużo, wszystko i niewiele odzywałam się w social mediach. Były inne priorytety... czyli właśnie czytanie. Bo też akurat pokochałam audiobooki, co myślałam, że nie zdarzy się absolutnie nigdy, a jednak. Słuchawki mi towarzyszą na co dzień, po kilka godzin dziennie i automatycznie z przeczytanych 8-10 książek miesięcznie zrobiło się... 20!

Wśród tych ostatnio przeczytanych była właśnie "Bezimienna". Czy autorka mnie nie zawiodła i drugi tom trzyma poziom pierwszego? A może jest lepsza?

Zacznijmy od fabuły, która jest kontynuacją poprzedniej części. W końcu to drugi tom, a osobiście uważam, że czytać trzeba w odpowiedniej kolejności, co automatycznie może spowodować, że mogę zdradzić zbyt wiele. Dlatego uprzedzam, zanim w ogóle zacznę o fabule opowiadać. Jeśli jednak chcecie wiedzieć tylko czy warto przeczytać, to przeskoczcie do ostatniego akapitu.

Wracając do tego, o czym jest ta książka, ponownie spotykamy się z główną bohaterką, czyli Josie Quinn. Zostaje ona wezwana do domku w maleńkiej mieścinie, gdzie zastaje widok przerażający. Znajduje tam matkę noworodka, która walczy o życie. Co gorsza, dziecko zniknęło. Ale pojawia się dodatkowa osoba, nasza tytułowa bezimienna kobieta. Czemu bezimienna? Ponieważ sama nie wie jak się nazywa, nic nie pamięta, a żeby było ciekawiej, jest śmiertelnie przerażona tylko sama nie wie czego i dlaczego się boi. Quinn tym samym nie jest w stanie stwierdzić czy to ona mogła skrzywdzić kobietę i co ukrywa. A może wcale nie jest tak, że nic nie pamięta tylko to ukrywa? Wszystko to komplikuje się jeszcze bardziej w momencie gdy okazuje się, że zabójstw w kraju było już wiele i w zasadzie to ściga seryjnego zabójcę, a wyścig z czasem aby go powstrzymać nie jest jej jedynym zmartwieniem, o musi stanąć też przed moralnym dylematem czy można narazić na krzywdę lub śmierć jedno dziecko aby uratować wiele innych.

To taki thriller psychologiczny, który pewnie wiele osób bardzo przeżyje lub w ogóle nie będzie chciało czytać ze względu na tematykę. Często matki i kobiety w ciąży starają się pomijać książki gdzie dzieciom dzieje się krzywda. Natomiast, osobiście uważam, że to fikcja, ale rozumiem, że później może objawiać się to lękami.

W "Bezimiennej" poruszane zostają tematy bardzo aktualne czyli niepłodność i zostały wplecione w dreszczowiec pomieszany z kryminałem. Dla mnie to ogromny plus, bo bardzo nie lubię książek, w których autorzy skupiają się jedynie na problemach i cierpieniu ludzi poprzez właśnie niemożność posiadania dziecka. Tutaj nie jest to umniejszane, ale jednak zgrabnie umieszczone w większej całości.

Jak na thriller przystało, faktycznie trzyma w napięciu od pierwszych stron i momentami wstrzymuje się oddech w oczekiwaniu na kolejne zdania i akapity, bo całość napisana jest tak, że faktycznie ciężko się czegoś domyślić i czeka się na kolejny szok.

Główna bohaterka została dopracowana przez autorkę i teraz stała się postacią, którą bardzo się lubi, kibicuje się jej w schwytaniu mordercy. To taka osoba, którą ma się wrażenie, że się zna, ale nie osobiście, a jedynie ze słyszenia, a mimo to darzy się ją ogromną sympatią.

Podsumowując, to kolejna powieść z pod pióra Lisy Regan, która okazała się, przynajmniej dla mnie, rewelacyjna. I uważam, że warto ją przeczytać, choć będę powtarzać aby zaczynać przygodę od tomu pierwszego, bo aż szkoda odbierać sobie przyjemność i nie czytać od początku historii.

Cóż to był za kryminał! Po przeczytaniu pierwszego tomu serii z Josie Quinn, sięgałam po ,,Bezimienną" z wielkimi oczekiwaniami. Oczywiście autorka znów stanęła na wysokości zadania i zaprezentowała coś, czego poziom może przewyższać pierwszą część. Dynamizm, napięcie i intryga są niezwykle dobrze poprowadzone. Akcja wciąga czytelnika, a zagadka sprawia, że książki nie można odłożyć choćby na moment.

Emocje buzowały we mnie jak szalone - ciekawość, napięcie i próba rozwiązania zbrodni sprawiały, że nie mogłam zasnąć, dopóki nie rozgryzłam sprawy. Fabuła jest dokładnie przemyślana i dopracowana. Brak w powieści nieścisłości, a rozstrzygnięcie zbrodni zasługuje na aplauz.

Polecam ,,Bezimienną" dla entuzjastów kryminałów. Przy lekturze nie będziecie się nudzić. Osobiście, już nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

Z amerykańskimi kryminałami często mam problem, nacisk na szybką akcję jest dla mnie za duży - jednak lubię mieć chwilę na przemyślenie własnych hipotez i zastanowienie się nad emocjami bohaterów. Ale na szczęście Lisa Regan daje mi taką chwilę w "Bezimiennej", drugim tomie serii o Josie Quinn! Tom pierwszy to "Znikające dziewczyny", lecz książki spokojnie można czytać niezależnie od siebie. Historia tomu drugiego pełna jest niespodzianek i tropów, które ciężko ze sobą połączyć. Mamy pobicie striptizerki i porwanie noworodka, zaginięcie narzeczonego Josie, dziewczynę, która nie pamięta nic, nawet swojego imienia, a przecież jakoś musiała znaleźć się na miejscu zbrodni? I jeszcze fragmenty artykułów o niespodziewanych, ale przypadkowych śmierciach. Jak to połączyć w całość? Bo przecież w kryminale, w którym przede wszystkim liczy się zagadka, wszystko musi być po coś... Fabuła toczy się dynamicznie, jest pełna zwrotów akcji i zaskoczeń, ale nie brak też czasu na przyjrzenie i zrozumienie emocji Josie, która zostaje postawiona pomiędzy młotem a kowadłem. Nie dosyć, że znowu dopada ją przeszłość, to jeszcze przyszłość też jest zagrożona. Muszę przyznać, że podobało mi się prowadzenie intrygi w "Bezimiennej" - jest szybko, ale bez przesady, i jest realnie, co nie zawsze mogę powiedzieć o amerykańskim kryminale. Cykl o Josie jest na pewno mocno rozrywkowy, ale to fajna lektura, a główna bohaterka wzbudza sympatię - już teraz czekam na jej kolejne przygody!