Kampinoskie szepty

Sięgając po „Kampinoskie szepty”, spodziewałam się kameralnej opowieści o nowym początku i o próbie odnalezienia wewnętrznego spokoju. Tymczasem otrzymałam historię pełną sekretów, niedopowiedzianych wydarzeń i emocji.

Alicja, samotna mama i instruktorka jogi, szuka ukojenia w starej willi położonej w samym środku Puszczy Kampinoskiej. W miejscu, które miało dać jej ukojenie, a jak się okazuje, skrywa historię dwóch kobiet, które szukały tam schronienia. Ich losy stopniowo splatają się z historią Alicji, a odkrywane tajemnice pokazują, że przeszłość potrafi upominać się o swoje nawet po wielu latach.

Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie, nie stawia wszystkiego na mocne zwroty akcji, lecz stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki, sprawiając, że z każdą kolejną stroną chciałam coraz bardziej poznać prawdę…

Największym atutem tej powieści był dla mnie klimat. Stara willa, otaczający ją las, cisza, która zamiast uspokajać zaczyna niepokoić, oraz tajemnice ukryte w murach. To wszystko sprawiło, że trudno było mi się oderwać od lektury.

„Kampinoskie szepty” to historia o traumach, stracie, sile kobiet i o tym, że czasem, aby zamknąć jeden rozdział, trzeba odważyć się spojrzeć w przeszłość.

To jedna z tych książek, które czyta się nie tylko dla rozwiązania zagadki, ale przede wszystkim dla emocji i atmosfery, jaka towarzyszy każdej kolejnej stronie.

Sandra Podlewska to autorka, która zawsze oczaruje mnie słowem. Tym razem poznałam Alicję, która pragnie odzyskać spokój po burzliwym rozstaniu. Ucieka do willi ukrytej w samym sercu Puszczy Kampinoskiej. W murach budynku jednak znajduje ślady po poprzednich lokatorkach. A spokój wśród drzew jest złudnym spokojem.

Książka wciąga od pierwszych stron. I chociaż jest ona powieścią obyczajową, to posiada liczne tajemnice, których nie da się tak łatwo rozszyfrować. Natomiast zakończenie bardzo zaskakuje i pokazuje, jak łatwo można pomylić się w ocenie innych.

Książka napisana jest lekkim i przyjemnym stylem, ale dostarcza niemałych emocji. Jest tutaj dużo trudnych emocji, bólu i samotności.

Książka posiada również charakterystyczny klimat. Z jednej strony opisy przyrody, a z drugiej atmosferę tajemnic, które nie od razu są ujawnione, lecz stopniowo. Taki zabieg wzbudza w czytelniku ciekawość i sprawia, że nie jest tak łatwo odłożyć książkę.

Jeśli lubicie pełne tajemnic i emocji książki, to bardzo polecam „Kampinoskie szepty”.

Sięgając po „Kampinoskie szepty” spodziewałam się kameralnej opowieści o nowym początku i o próbie odnalezienia wewnętrznego spokoju. Tymczasem otrzymałam historię pełną sekretów, niedopowiedzianych wydarzeń i emocji.

Alicja, samotna mama i instruktorka jogi, szuka ukojenia w starej willi położonej w samym środku Puszczy Kampinoskiej. W miejscu, które miało dać jej ukojenie, a jak się okazuje, skrywa historię dwóch kobiet, które szukały tam schronienia. Ich losy stopniowo splatają się z historią Alicji, a odkrywane tajemnice pokazują, że przeszłość potrafi upominać się o swoje nawet po wielu latach.

Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie, nie stawia wszystkiego na mocne zwroty akcji, lecz stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki, sprawiając, że z każdą kolejną stroną chciałam coraz bardziej poznać prawdę...

Największym atutem tej powieści był dla mnie klimat. Stara willa, otaczający ją las, cisza, która zamiast uspokajać zaczyna niepokoić, oraz tajemnice ukryte w murach. To wszystko sprawiło, że trudno było mi się oderwać od lektury.

„Kampinoskie szepty” to historia o traumach, stracie, sile kobiet i o tym, że czasem, aby zamknąć jeden rozdział, trzeba odważyć się spojrzeć w przeszłość.

To jedna z tych książek, które czyta się nie tylko dla rozwiązania zagadki, ale przede wszystkim dla emocji i atmosfery, jaka towarzyszy każdej kolejnej stronie.