Zanim przekwitną wiśnie

Historia Majki i jej matki Hanny od początku wydaje się chłodna, uporządkowana, wręcz ascetyczna. Dwie kobiety żyjące obok siebie, połączone rytuałami, herbatą, książkami i fascynacją Japonią, ale jakby oddzielone niewidzialną szybą. Hanna jest twarda, zasadnicza, zamknięta. Majka cicha, uważna, nauczona nie oczekiwać zbyt wiele. Ten emocjonalny minimalizm początkowo drażni, ale z czasem zaczyna się rozumieć, że to nie brak uczuć, lecz mechanizm obronny.

Moment diagnozy choroby Hanny zmienia wszystko, choć paradoksalnie długo tylko dla czytelnika. To właśnie ta cisza, to ukrywanie prawdy, boli najmocniej. Hanna nie chce współczucia ani szpitalnych ścian. Woli obserwować świat, ludzi dotąd przez siebie ignorowanych, i uczyć się empatii wtedy, gdy czasu jest już tak niewiele. Ta przemiana nie jest spektakularna, nie ma wielkich gestów ale jest za to bardzo ludzka.

Równolegle Majka zaczyna wychodzić poza znany schemat. Księgarnia, kawa, rozmowy, delikatna obecność drugiego człowieka - niby to drobiazgi, a jednak wystarczające, by zachwiać fundamentami życia budowanego na przekonaniu, że „lepiej nic nie czuć”. Bardzo poruszyło mnie to, jak subtelnie pokazano jej wewnętrzne przebudzenie. Bez fajerwerków, bez patosu. Po prostu ciche odkrywanie, że inaczej nie znaczy gorzej.

Ogromnym atutem powieści jest tło, gdzie Kraków i Japonia są splecione w sposób naturalny, nienachalny. Kwitnące wiśnie stają się tu nie tylko estetycznym motywem, ale przede wszystkim metaforą przemijania. Piękna, które trwa krótko. Życia, które nie pyta o gotowość.

To książka o miłości trudnej, nieoczywistej, oszczędnej w słowach, czasem raniącej. O relacjach, które nie są idealne, ale prawdziwe. O chorobie, która nie uszlachetnia automatycznie, lecz zmusza do spojrzenia na siebie i innych bez złudzeń. I wreszcie o tym, że nawet jeśli coś przekwita, to nie znaczy, że było nieważne...

„Zanim przekwitną wiśnie” to jedna z najpiękniejszych powieści, jakie przeczytałam w tym roku. To historia, która poruszyła mnie bardzo mocno, choć w sposób cichy i nienachalny. To książka, przy której trudno było mi powstrzymać łzy, a jednocześnie dała mi poczucie ukojenia i nadziei. Natalia Przeździk opowiada o chorobie, samotności i trudzie mierzenia się z własną słabością, ale też o dojrzewaniu do zmian i otwieraniu się na drugiego człowieka. W tej opowieści wszystko jest ulotne jak płatki wiśni na wietrze, a każda chwila potrafi zmienić więcej, niż mogłoby się wydawać. To smutna, a zarazem piękna książka o życiu, które nie zawsze jest sprawiedliwe, ale potrafi przynieść coś dobrego nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się kończyć.

To książka, która poruszyła mnie jak żadna inna, wycisnęła łzy, by na końcu na mojej twarzy mógł pojawić się uśmiech. To niezwykle smutna historia, a jednocześnie pełna światła. Niosąca w sobie ból i nadzieję, jakby oba te uczucia splatały się w jedno. Czytając, czułam, że to opowieść o pokorze wobec życia i jego kruchości. Zestawienie ciężaru choroby z subtelnym pięknem kwitnących wiśni budziło we mnie pragnienie, by mieć odwagę cieszyć się każdą chwilą, jakby była ostatnia. Pani Natalio, kłaniam się nisko przed Pani talentem pisarskim i dziękuję za tę niesamowicie wzruszającą historię.