Kwiaty belladonny

Załapałam bakcyla. No tak. Już się chyba tego nie da nazwać inaczej. Widzę imię i nazwisko: Weronika Wierzchowska i sięgam po książkę. Oby to się tylko w nałóg nie przerodziło???

Ostatnim łupem padła powieść „Kwiaty belladonny” tej autorki.

Kolejny dobry i zaskakujący pomysł na historię. Autorka jest bardzo kreatywna, a jej książki bardzo różnorodne.

Czytając, pomyślałam sobie, że te powieści są jak lek, do łyknięcia od razu i naraz. A to powoduje natychmiastową poprawę nastroju.

1868 rok. Kobiety mają niewiele do powiedzenia, nie mogą iść na studia, zostać naukowczyniami, prowadzić badania, pisać artykułów. Tak naprawdę niewiele mogą. W takiej sytuacji Adrianna ucieka od przemocowego, bardzo bogatego męża. Rodzi dzieci i przez wiele lat się ukrywa. Pracuje naukowo. Cały czas się boi, że zostanie odnaleziona. Jednak dla dzieci jest w stanie przełamać strach. Jak zakończy się historia Adrianny i Witolda, a także Flory i Florka – musicie przeczytać sami.

Dużo się dzieje. Pojawiają się zaskakujące wątki, akcja się zmienia jak w kalejdoskopie. Dobrzy nie zawsze tacy są, nie zawsze są lojalni, mili, a czas zaciera dramaty i złe wspomnienia.

Z główną bohaterką na początku powieści trudno jest się zaprzyjaźnić, bo porzuca dzieci i nie chce ich znać. Jej mąż jest jeszcze gorszy: zły, agresywny, bicie i mordowanie to dla niego chleb powszedni. Wraz z mijającymi stronami i latami następuje ich przemiana. Czas i okoliczności łagodzą charaktery. Jednak, czy w takiej sytuacji jest jeszcze możliwa miłość i zbudowanie więzów rodzinnych. Do tego dochodzi jeszcze mroczna historia Polski, w którą są wplątani.

Trzeba tylko uważać z czytaniem, bo jak się już zacznie to trudno się oderwać i zawala się noc.

„Może i te kwiatuszki wyglądają niepozornie, na bezbronne i słabe, ale to silnie toksyczne bestie”.

Ona – blond piękność. Orzechowe oczy i nogi do samej podłogi. Do tego szalenie inteligentna warszawianka, mądra i oczytana córka profesora. Mimo niewdzięcznych dla kobiet czasów, w których przyszło jej żyć – mająca ambicje być kimś więcej niż kurą domową.

On – zamożny ziemianin. Pan na włościach. Zakochany w niej po uszy i mający poważne plany na przyszłość potężny mężczyzna nieznoszący sprzeciwu, nieprzebierający w środkach, ślepo dążący do celu, nawet za cenę spalonych mostów.. szacunku, zaufania, przyzwoitości..

Oboje – dzieci swojej epoki, pokolenia cierpienia, „czasów romantycznego zrywu narodowego, kiedy kraj spłynął przelaną krwią”. Doświadczeni krzywdą i przemocą.. Znający smak okrucieństwa, walki i prawdziwych dramatów. „Zahartowani w krwi i boleśnie psychicznie okaleczeni przez przemoc”..

To się naprawdę mogło udać. A jednak..

Brutalność, władczość i okrucieństwo Witolda latem 1868 roku zmusiły ciężarną Adriannę, by pewnego dnia uciekła przed mężem i schowała się przed światem. Urodzone chwilę potem bliźnięta, Florę i Florka – kobieta porzuciła u akuszerki. A sama przez lata żyła w stanie ciągłej gotowości do ucieczki przed owładniętym nienawiścią i żądnym zemsty mężem i nie tylko..

Po wielu latach niełatwe drogi członków tej nieszczęśliwej rodziny niespodziewanie się krzyżują. Czy przed nimi szansa na przebaczenie..?

„Kwiaty belladonny” to świetnie napisana, witalna i niezwykle absorbująca uwagę powieść obyczajowa. Autorka przenosi nas w świat rządzący się twardymi regułami – tak daleki i tak bliski jednocześnie. Przedstawia z pozoru czarno- białych bohaterów i stopniowo odkrywa ich wielobarwne „płatki” zawiłych charakterów, ogrody tajemnic, rabaty wspomnień, gąszcz skomplikowanych relacji, trujące właściwości, korzenie krzywd, łodygi emocji i doświadczeń. Pogody i niepogody przewrotnego losu..

Piękna to była historia. Polecam.