Lepsza strona życia

Główna bohaterka Agnieszka prowadzi pensjonat, wychowuje samotnie nastoletniego syna i ma swój dom. Takie życie to spełnienie marzeń. Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy pojawia się w jej życiu tajemniczy mężczyzna w kowbojskim kapeluszu.

To ciepła, mądra i pełna nadziei książka. To historia kobiety, która przez lata stawiała innych na pierwszym miejscu i dopiero na końcu przypomina sobie o własnych marzeniach. Poruszone zostały w niej tematy samoakceptacji, poszukiwania własnego szczęścia i trudnych relacji z dorastającym synem.

Jest to pełna humoru, lekka i przyjemna powieść o dojrzałej miłości, nowych szansach i odnajdywaniu szczęścia. Pokazuje nam, że warto poczekać i pozwolić życiu nas zaskoczyć oraz to, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą stać się początkiem czegoś nowego i że czasem wystarczy odrobina odwagi, by dostrzec tę lepszą stronę życia.

„Lepsza strona życia” Anny Janiak to ciepła i pełna emocji opowieść o tym, że nawet wtedy, gdy wydaje się, że osiągnęliśmy życiową stabilizację, wszystko może zmienić się w jednej chwili. Autorka pokazuje, że nie zawsze mamy wpływ na wydarzenia, które stają na naszej drodze, ale zawsze możemy zdecydować, jak na nie odpowiemy. To historia o odnajdywaniu siebie, odwadze do zmian i otwieraniu serca na to, co nowe. Bardzo spodobała mi się główna bohaterka, Agnieszka. To dojrzała kobieta, która na pierwszy rzut oka ma wszystko, czego można pragnąć: przyjaciół, własny pensjonat i spokojne życie blisko natury. Jednak kolejne wydarzenia sprawiają, że jej codzienność zaczyna się rozsypywać. Pojawiają się nieoczekiwane wyzwania, rodzinne zawirowania, intrygi i osoba, która wnosi do jej świata powiew świeżości. Wszystko to sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Ogromnym atutem tej powieści są również bohaterowie drugoplanowi. Zdzisiek i Katarzyna wielokrotnie wywoływali uśmiech na mojej twarzy, a ich obecność dodawała historii lekkości i ciepła. Autorka umiejętnie przeplata wzruszające momenty z humorem, dzięki czemu książkę czyta się niezwykle przyjemnie. To jedna z tych historii, które przypominają, że życie potrafi zaskakiwać wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy, a nowe początki mogą okazać się piękniejsze, niż przypuszczaliśmy. „Lepsza strona życia” to idealna propozycja dla miłośników powieści obyczajowych, którzy szukają historii pełnej emocji, życiowych refleksji i bohaterów, którym naprawdę chce się kibicować. Jeśli lubicie książki pokazujące, że na miłość, szczęście i spełnianie marzeń nigdy nie jest za późno, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Autorka podjęła się napisania bardzo ciekawej książki, torowanej nieco prawdziwym życiem ludzkim. Po pierwsze postać sołtysa. Kiedyś faktycznie zostawali nimi starsi mieszkańcy wioski, gdyż z przekonania brało się, że ktoś im starszy, tym ma większe doświadczenie i wszystko wie. Takie też jest tutaj przekonanie. Po drugie również w momencie, kiedy małżonka sołtysa odeszła do lepszego świata, on sam swój dom zaniedbał. To też prawda. U wielu starszych osób widać stratę tej drugiej połówki przeważnie po tym, że nie ma komu sprzątać, więc się tego zbytnio nie robi. Tutaj jednak nasz sołtys marzył o wielkiej władzy, o pieniądzach, które nawet mu się nie śniły, dlatego ktoś postanowił tę naiwność wykorzystać i przedstawić mu układ idealny. Rozumu tam było mniej, ale zyski miały przemawiać same za siebie:-)

Naszego sołtysa odwiedza mieszkanka, która ma sprawę typowo sołecką, gdzie ubolewa nad tym, że nic się u niej nie dzieje. Już na początku opisuje nam swoje obawy odnośnie nagle wyprostowanej sylwetki sołtysa i głębszego oddechu, który proponuje jej dosyć nieklarowną sytuację z obopólną korzyścią. My później widzimy, że kobieta jest rozwiedziona, poszukuje miłości, ale na pewno ma swoją godność i nie zamierza dać się omamić, tym bardziej, że pewien bystry mężczyzna w kowbojskim kapeluszu nie tylko ładnie pachnie, ma drogie auto, ale posiada również inteligencję, za którą tęskniła. Zdecydowanie jest nim zainteresowana i to działa również na kowboja, który widzi nie tylko urok osobisty tej damy, ale i wielkie plany związane ze swoją pracą, gdzie może mieć również obopólne korzyści. W toku przypadku ona zapoznaje kowboja ze swoim synem, który marzy tylko o tym, aby nikt go nie widział i nikt na niego nie patrzył. Jest dumny ze swojej mamy, bo wybrała jego zamiast innego faceta, a dodatkowo sam jest lekko oszołomiony, bo dziewczyna, która wpadła mu w oko, ma podobny problem co on. Oboje nie mają pełnej rodziny. I tak cała opowieść zaczyna się łączyć i przeplatać z tym, że każdy jest na tyle zapatrzony w siebie, że nie myślą o czyichś uczuciach oraz szkodzie, jaką mogą wyrządzić. To naprawdę historia normalnie prawie prawdziwa, zapewniam o tym, bo znam ten światek. Ja jednak zamiast powieści obyczajowej czy też romansu, widziałam ją jako komedię, gdzie bawiły mnie dwuznaczności, jakie tutaj padały. Postacie miały tu swoje kompleksy, ale zostały ukazane w zabawny sposób, choć jest możliwość, że kiedy czytelnik będzie miał jeden z nich, może inaczej ją odebrać. Może poczuć wstyd, że ktoś wie, co go trapi, jakby poznał jego sekret. W sumie kiedyś może i też poczułabym się nieswojo, ale jak to mówią, im ktoś starszy, tym większego doświadczenia nabywa:-)

Mi naprawdę się podobała, zwłaszcza że lekko wchodzi do głowy i wszystko można sobie wyobrazić, również chwile zakłopotania i zawstydzenia. Ja po prostu muszę ją polecić, bo tak czuję:-)

Agnieszka sama wychowuje nastoletniego syna, prowadząc pensjonat. Pewnego dnia u znajomego mechanika Zdziśka poznaje tajemniczego mężczyznę. Kowbojski kapelusz i mustang. Od razu widać,że mężczyzna to nie zwykły Kowalski, a samochód robi furorę w spokojnym miasteczku. Kobiecie zaczyna szybciej bić serce, tylko nie wiadomo czy to efekt nadchodzącej menopauzy, czy jednak strach przed czymś nowym. Jakie plany snuje przebiegły sołtys? Czy warto z pobłażaniem traktować czyjeś złe czyny, tak dla świętego spokoju? Gdzie jest granica wieku, tego co wypada, a co nie? Kiedy mamy przestać myśleć tylko o sobie, albo może, kiedy mamy zacząć myśleć tylko o swoich potrzebach stawiając je ponad innych?

Pierwsze co przyciągnęło moją uwagę to okładka. Jest piękna i inna niż wszystkie.

Historia Agnieszki to opowieść o stawianiu innych na pierwszym miejscu. Braku asertywności, strachu przed nowym i konsekwencjach braku zainteresowaniem sygnałów alarmowych wysyłanych przez nasze ciało. To też opowieść o nastoletnim zauroczeniu i buncie. Chociaż nie w jakiejś drastycznej formie.

Bardzo wzniecił moje emocje temat tuszowania przestępstw. Atak na kobietę po pijaku i to poczucie bezkarności w osobie agresora. Bo on ma haki, bo nikt kobiecie nie uwierzy, bo sama chciała, bo....dużo tego bo, by się znalazło. Tylko co z ofiarą? Ta pewnie ulegnie prośbom innych żeby zostawiła sprawę w spokoju. Jednak zostaje skazana na traumę, nieustanną podskórną obawę przed mężczyznami. Powstaje pytanie, jak bardzo zdeformowany mamy system sprawiedliwości,że boimy się wyznać prawdę? Jak bardzo spaczone moralnie społeczeństwo nas otacza, że najczęściej linczuje się ofiarę, a nie sprawcę?

Za to spodobał się mi sposób Katarzyny na swojego męża. Tak powinna zrobić każda kobieta, aby otworzyć oczy męskiej części globu i nie tylko im.

Książkę czyta się szybko, to dzięki krótkim rozdziałom i ciekawej fabule, pozbawionej zbędnych opisów. Kolejna bardzo dobra powieść obyczajowa i autorka, której pióro przypadło mi do gustu. Polecam.

„Lepsza strona życia” to bardzo życiowa, a przy tym ciepła, momentami z humorem opowieść o zmianach, które potrafią wywrócić życie codzienne do góry nogami, ale jednocześnie otworzyć drzwi do czegoś nowego.

Agnieszka wydaje się wieść spokojne, poukładane po swojemu życie. Ma własny pensjonat, nastoletniego syna i życie w otoczeniu natury. Jednak pojawienie się tajemniczego mężczyzny w kowbojskim kapeluszu wprowadza pierwsze zmiany. Do tego dochodzą polityczne intrygi lokalnego sołtysa oraz problemy i pierwsze miłosne uniesienia syna. To wszystko sprawia, że świat Agnieszki zaczyna się zmieniać. Tylko czy będą to zmiany na lepsze? Czy bohaterka jest na nie w ogóle gotowa?

Autorka stworzyła historię niezwykle lekką i przyjemną, która jednocześnie porusza ważne tematy związane z dojrzałością, poszukiwaniem własnego szczęścia oraz odwagą do zburzenia spokoju. Bohaterowie są barwni, ale przy tym autentyczni. Na szczególną uwagę według mnie zasługuje Zdzisiek i jego żona Katarzyna. Wnoszą oni do książki mnóstwo humoru i pozytywnej energii.

Ta historia pokazuje, że życie potrafi zaskakiwać w każdym wieku, a miłość nie pyta o wiek. Udowadnia też, że nawet po największych życiowych zawirowaniach może nadejść coś dobrego.

Jeśli lubicie obyczajowe historie pełne emocji, rodzinnych relacji, sympatycznych bohaterów i odrobiny romantyzmu, ta książka z pewnością umili Wam niejeden wieczór.