Mezalians

Henryk Długopolski znalazł się w nieciekawej sytuacji. Honor całej rodziny stoi pod znakiem zapytania, a jedynym rozwiązaniem może okazać się propozycja Leona Złotkiewicza. Młody hrabia nie chce się na nią zgodzić, ale czy ma inne wyjście? Małżeństwo z przymusu raczej nigdy nie jest dobrym rozwiązaniem...

Nie spodziewałam się,że tak się wciągnę. Koniec XIX wieku, pięknie i bardzo dokładnie nakreślone tło historyczne - które jak zdążyliście zauważyć, lubię - i ciekawi bohaterowie. Tacy z krwi i kości. Wieloosobowa narracja, co także do mnie przemawia, bo mogę poznać dokładnie myśli i przyczyny zachowań wszystkich ze stron.

Walka z nałogiem, jakim jest hazard, który doprowadza do ruiny, nie tylko jednej osoby,ale całej rodziny...lub stawia delikwenta przez wyborem typu...albo wskoczysz w ogień albo rzucisz się z brzegu wodospadu.

Naiwność, a może dziecięce podejście do spraw damsko-męskich, których nikt nie chce przedstawić młodej kobiecie.

Ile można poświęcić aby zachować dobre imię, lub wybić się na drabinie społecznej? Ale czy na pewno tylko o to chodzi?

Wciąga i pozwala się nieść z prądem...a tu jeszcze trzy części przede mną.

W naszej kulturze i obecnych czasach aranżowane małżeństwa to przeżytek, sytuacja nawet trudna do wyobrażenia. Jednak jeszcze nie tak dawno, takie mariaże funkcjonowały, a kiedy w grę wchodziły wyższe sfery i pieniądze wówczas nie patrzono na uczucia, a zysk.

„Mezalians” to pierwsza część historii rodu Długopolskich oraz Złotnickich. Rodziny te zostały połączone ślubem Henryka, arystokraty, hulaki i karciarza z Emilią, bogatą córką żydowskiego bankiera. Leon Złotnicki podstępem zmusza Henryka Długopolskiego do pracy w swoim banku oraz małżeństwa, które wśród arystokracji stanowi niemały mezalians. Pikanterii dodaje fakt, że Henryk ma romans z aktoreczką lekkich obyczajów i nie wyobraża sobie porzucenia trybu życia jaki prowadzi.

Pani Elżbieta Pytlarz stworzyła intrygującą fabułę, która nie pozwala oderwać się od książki. Obfitująca w obyczaje oraz konwenanse schyłku XIX wieku przybliża czytelnikowi obraz tamtych lat. Czasów, w których panienki były wychowywane w niewinności oraz niewiedzy, ograniczającej ich prawa oraz horyzonty. Gdzie młodzi mężczyżni nie zważając na konsekwencje bawią się, piją i popadają w długi, nie potrafiący wziąć odpowiedzialności za własne życie i postępowania.

Liczę na wiele emocji w kolejnych tomach.

Co powiecie na Warszawę końca XIX wieku?

Tu właśnie osadzona została historia powieści pani Elżbiety Pytlarz "Mezalians". To pierwszy tom sagi " Intrygi i namiętności ".

Trudne to były czasy i dla mnie niezrozumiałe. Majątki, pieniądze, hazard - im jesteś bogatszy, tym więcej znaczysz. Gdzie w tym wszystkim jest człowiek? Taka relfeksja...

Mężczyzna, który żył ponad stan tonie w długach. Kobieta to córka bogatego bankiera pochodzenia żydowskiego. I tak pewnego dnia w głowach rodziców Emilii i Henryka rodzi się plan. Wydać bankruta za bogatą pannę, która przekonana jest o wielkiej miłości ze strony mężczyzny.

Autorka świetnie przedstawiła zasady, które panowały wówczas w Polsce, sytuację ekonomiczną jak i obyczajową. Piękny język, kreacja bohaterów to dodatkowy atut książki. I moje pragnienie tego, żeby Emilia była szczęśliwa, ale czy małżeństwo zaaranżowane może takie być?

I jak wyższe sfery zapatrują się na związek biednego szlachcica i bogatej kobiety? Czy to przystoi?

To przecież tytułowy MEZALIANS.

Jeśli lubicie sagi to zachęcam do tytułowego " Mezaliansu ",mnie osobiście książka wciągnęła na tyle, że zaspana chodziłam dzisiaj cały dzień. A głównie za sprawą Emilii. Myślę, że dziewczyna w kolejnych tomach rozwinie skrzydła, powie stanowcze NIE utartym schematom. Taką właśnie chciałabym ją widzieć.

Uwielbiam sagi rodzinne i obok tej książki nie mogłam przejść obojętnie.

,,Mezalians" to pierwszy tom sagi Intrygi i namiętności od Elżbiety Pytlarz.

Książka w oprawie, która ozdobi każda biblioteczkę mniej lub bardziej zapalonego czytelnika. Język jakim jest napisana jest lekki i bardzo przyjemny dla czytelnika, a do tego historia jest bardzo intrygująca.

Hrabia Alfred Długopolski ma nie lada problem ze swoim synem Henrykiem. Długie oraz częste wizyty w kasynie a także źle ulokowane uczucie do kobiety źle wpływają na młodego Henryka.

Kiedy bankier Leon Złotkiewicz składa propozycje Hrabiemu Długopolskiemu umorzenia zadłużenia syna lecz jednocześnie obmyśla plan, aby Henryk poślubił jego jedyną córkę Emilię. Czy Hrabia zgodzi się na taką propozycję? Zwłaszcza, kiedy owa córka jest niezbyt urodziwa a na dodatek jest żydówką. Czy syn hrabiego zgodzi się na to małżeństwo? W końcu to szansa na uwolnienie się od rodziców.

Koniecznie przeczytajcie i dowiedzcie się czy ślub żydówki i Hrabiego w czasach XIX wieku to będzie niezły "mezalians".

A ja czekam na kolejne tomy sagi i dalsze losy bohaterów.

„Mezalians” to pierwsza część sagi zatytułowanej „Intrygi i namiętności” i dokładnie takie motywy odnajdziemy w tej wciągającej historii osadzonej w końcówce lat 90. XIX wieku. Poznajemy w niej szereg postaci, których sylwetki i sytuację nakreśla autorka po kolei wprowadzając ich w fabułę i stopniowo odsłaniając ich losy, zarówno ukazując to, co działo się u nich w przeszłości, jak i obecnie. Prowadzi narrację trzecioosobową, dzięki której od razu wiemy, co dana osoba myśli, jakie ma zamiary i jak się czuje w danej sytuacji. Z tego względu pierwsze rozdziały zawierają dużo opisów, w których poznajemy poszczególnych bohaterów, ale nie są to nużące partie materiału, gdyż dają one możliwość poczuć atmosferę panującą w dziewiętnastowiecznej Warszawie, jej mieszkańców i ich warunków życia. W tle zaznaczają się społeczne, polityczne i historyczne zdarzenia, chociażby echo minionego powstania styczniowego, czy też nadchodząca koronacja nowego cara Mikołaja II. Ludzie nie są pewni, co przyniosą rządy nowego władcy, w jaki sposób będzie sprawował swoją władzę i jak to odbije się na podległym mu społeczeństwie.

Pani Elżbieta Pytlarz ma za sobą krótkie formy literackie, które publikowała w „Radarze”, oraz artykuły naukowe i album o karniowickim dworze, ale jako pisarka formy beletrystycznej debiutuje sagą „Intrygi i namiętności”, zabierając nas z rozmachem w atmosferę dawniej Warszawy i jej mieszkańców. Stworzyła barwną, różnorodną galerię ludzkich charakterów, kobiecych portretów i wciągającą opowieść o czasach, które wpłynęły na nasze dzieje. Z wnikliwym pietyzmem oddała wielokulturowość ówczesnej Warszawy, wielowarstwowość i różnice społeczne. Udało się jej to doskonale, gdyż mamy wrażenie przeniesienia się w czasie i uczestniczenia w wydarzeniach opisanych w powieści. Daje nam tym samym poczuć rozwarstwienie społeczne opisując życie arystokracji, społeczności żydowskiej, artystycznych kręgów, ale też ówczesnego półświatka. Jestem niezmiernie ciekawa dalszych losów bohaterów, zwłaszcza Henryka i Emilii, mając nadzieję na ich wzajemne odnalezienie się w tej nietypowej dla nich sytuacji. Będę, zatem z niecierpliwością oczekiwać na drugą część tej fascynującej sagi, na jaką zapowiada się wraz z jej pierwszą odsłoną.

Lubicie podróże w czasie? Jeśli tak, to koniecznie musicie wybrać się w nią wraz z bohaterami książki "Mezalians". To pierwszy tom nowej, zapierającej dech w piersi sagi Intrygi i namiętności.

Podróż naszą zaczynamy w Warszawie końca XIX wieku, gdy jesteśmy świadkami wymuszonego związku bogatej córki żydowskiego bankiera, Emilii, z synem hrabiego, utracjuszem Henrykiem.

Okres ten to czas, gdy majątki zdobywali ludzie bez tytułów, gdy na handlu, nauce, bankowości tworzyły się nowe elity a pasożytnicze życie arystokracji stawało się tylko obciążeniem.

Dla kobiet jednakże niewiele się zmieniło, jako panny pozostawały we władzy rodziców, po ślubie w kurateli męża. To czas gdy aranżowane związki były normą a miłość była tylko zbędnym dodatkiem.

Warszawa końca XIX wieku to wielki tygiel, w którym mieszali się bogaci bankierzy, zubożali arystokraci, inteligencja, ziemiaństwo, półświatek, Rosjanie i Żydzi. Tygiel kulturowy, społeczny i religijny. Miejsce, gdzie obok wielkich fortun egzystowały niziny społeczne. Jedni się bogacili, inni marnotrawili resztki rodowych fortun.... C'est la Vie.

Co to za historia. Czytałam ją z zapartym tchem, tak zaciekawiła mnie ta opowieść. Jest nostalgiczna, niczym film w kolorze sepii, stara fotografia czy dawno przebrzmiała melodia. Autorka stworzyła opowieść, od której trudno się oderwać. Oprócz historii Emilki, Henryka i ich rodzin, zachwyciła mnie również historyczna wiedza autorki. Wiadomości dotyczące sztuki, życia codziennego czy warszawskich atrakcji. Elżbieta Pytlarz zrobiła do tej książki doskonały reaserch.

A bohaterowie są wielowymiarowi i wyraziści i tacy prawdziwi. To nie papierowe postacie a ludzie z krwi i kości.

Polubiłam Emilię i jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalej jej losy, czy będzie szczęśliwa, czy zawalczy o siebie.... A i Henryk też dał się lubić, mimo tej jego niegrzecznej strony, może być całkiem w porządku. Będę im kibicować i z niecierpliwością czekam na kolejny tom tej klimatycznej opowieści.

"Mezalians" to pierwszy tom nowej sagi rodzinnej "Intrygi i namiętności" Elżbiety Pytlarz.

Mezalians to historia dwóch rodzin. Rodzina Złotkiewiczów jest bardzo majętna i ma przed sobą wspaniałą przyszłość, ale nie posiada odpowiedniego tytułu, przez to w hierarchii zajmuje niższy status społeczny. Rodzina Długopolskich ma tytuł, zaś ich majątek z dnia na dzień maleje, do czego przyczynia się również syn hrabiego Alfreda, który posiada w banku Złotkiewicza spory dług. Leon Złotkiewicz wpada na genialny pomysł, aby swoją jedyna córkę wydać za mąż za syna hrabiego, tym samym podniesie swój status społeczny i będzie mieć kogoś do pomocy w banku. Czy uda mu się osiągnąć swój plan? Czy dojdzie do ożenku dwójki nieznajomych?

Dowiecie się sięgając po tą wyjątkową książkę. Muszę wam powiedzieć, że ta książka jest tak napisane, że czytelnik przenosi się do końcówki dziewiętnastego wieku i poznaje zasady jakie panowały wtedy wy w Polsce a dokładnie w Warszawie. W tej książce znajdzie się każdy fan książek romantycznych, obyczajowych, książek osadzonych w innych czasach, a także każdy kto docenia lekkość pióra autorów. Muszę to podkreślić, pani Elżbieta, tak pięknie napisał tą książkę, że była ona dla mnie uczta.

Pięknie oddane życia, ciekawa fabuła, niesamowicie rozbudowane postacie to wszystko powoduje, że książka czyta się sama. Także polecam Wam ten wyjątkowy tytuł.

Pieniądze i pozycja społeczna wyznacznikiem człowieczeństwa.

Wiara i obywatelstwo wyznacznikiem wartości człowieka.

Miłość wyliczona w złotówkach, dolarach, rublach..

Szafowanie uczuciami i rzucanie ich do koła ruletki, licząc, że trafią w odpowiednie miejsce.

I tylko o człowieku się zapomina. I o wyższych wartościowych niż zasobność portfela.

Smutno mi było, gdy brałam udział w tym targowisku. Licytacji uczuć, systemu wartości i swobody.

O tym niewolnictwie, mimo, że skazany nie miał rąk zakutych w kajdany.. ale niewidzialny bat smagał go po plecach.

W "Mezaliansie" ciężko jest jednoznacznie wskazać "winnego", złego..

W zależność, z której strony ucho przyłożysz, tam znajdziesz coś innego.

Nie czytuję sag rodzinnych. Sama nie wiem czemu.. Wydawało mi się, że to będzie nie dla mnie. Jednak ta saga skusiła mnie opisem i dała mnóstwo przyjemności. Potrzebowałam takiej historii. Potrzebowałam takich emocji. I potrzebuję kolejnych części.

Jeśli kochacie poznawać burzliwe rodzinne historie, to koniecznie sięgnijcie po książkę Elżbiety Pytlarz. Jeśli przy wyborze lektury, kierujecie się sercem, które spragnione jest sagi, to „Mezalians” jest właśnie dla Was. Napisać, że ta powieść jest wyjątkowa, to tak jakbym nic nie napisał. Przyznać, że historia ta dotyka naszych emocji, to za mało. Ta książka porywa swą historią, unosi nasze emocje do najskrytszych zakamarków naszego czytelniczego serca.

„Mezalians” to pierwsza część sagi „Intrygi i namiętności”. To historia, której początek przypada na koniec XIX wieku. Wówczas w Warszawie lokalna społeczność jest mieszaniną różnych warstw społecznych, ideologii, przekonań oraz statutu. Jedni tracą dobytek swojego życia. Drudzy zaś zwiększają swoją majętność. Różnice klasowe są bardzo widoczne.

To, co warto podkreślić, to fakt, że powieść Elżbiety Pytlarz jest doskonałą lekturą nie tylko dla miłośników historii obyczajowych, lecz również dla czytelników szukających powieści historycznych. Nie ukrywam, że mnie jako socjologa zaintrygowała ta historia ze względu na relacje społeczne, dyktowane sytuacją polityczną czy też warunkami materialnymi bohaterów tej sagi.

„Mezalians” to historia rodziny Długopolskich. Młody i przystojny arystokrata Henryk Długopolski „zmuszony” jest do związku z bogatą córką bankiera żydowskiego pochodzenia – Emilią Złotkiewiczówną. Jej ojciec Leon chce bowiem wraz z ręką córki oddać bank właściwemu następcy. Henryk był jednak utrapieniem dla swojego ojca Alfreda. Częsta obecność w kasynie oraz brak szczęścia w miłości nie wróżyły dobrze przyszłości Henryka. Pewnego dnia ojciec Emilii składa propozycję ojcu Henryka. Bankier umorzy dług syna arystokraty, gdy ten poślubi córkę Leona. Czy zatem Henryk zostanie mężem Emilii i właścicielem banku? Jak potoczą się losy rodziny Długopolskich? Warto się tego dowiedzieć. Dlatego sięgnijcie po pierwszą część sagi „Intrygi i namiętności” pt. „Mezalians”.

Nie ukrywam, że historia stworzona przez Elżbietę Pytlarz bardzo mnie zaciekawiła. Lecz również poruszyła. Dała także wiele do myślenia. Tutaj miłość była kartą przetargową. Siła pieniądza rozdawała karty w sferze uczuć. A przecież powiada się, że miłości nie można kupić za żadne pieniądze – to skarb, najdroższy, bezcenny. Niestety historia zapisana na kartach tej powieści, jest również odzwierciedleniem prawdziwych historii, o których nieraz czytaliśmy, czy oglądaliśmy filmy. Dlatego też historia napisana przez Panią Elżbietę ma pierwiastek prawdziwości, realności, która trafiła do mojego czytelniczego serca.

Zdecydowanie polecam Wam lekturę pierwszej części cyklu „Intrygi i namiętności” pt. „Mezalians” i z niecierpliwością wyczekuję premiery drugiej części pt. „Pojedynek”.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Mezalians autorstwa Elżbiety Pytlarz. Jest to powieść, która otwiera cykl "Intrygi i namiętności". Muszę przyznać, że tytuły zarówno serii, jak i jej pierwszej części są niezwykle adekwatne do treści. Moją ulubioną postacią jest córka bankiera żydowskiego pochodzenia Emilia Złotkiewiczówna. Dziewczyna nie jest urodziwa, ale jest dobrym człowiekiem o gołębim sercu. Ojciec postanowił wydać ją za mąż za hrabiego Henryka Długopolskiego. W XIX wieku, w którym autorka umieściła wydarzenia powieści mariaż arystokraty z Żydówką nie jest często spotykany. Małżeństwo jest dla Emilii nie tylko szansą na awans społeczny, ale także szczęście, miłość i piękną przyszłość. Niestety tylko z jej punktu widzenia. Bardzo szybko okazuje się, że zarówno Leonem Złotkiewiczem, jak i Henrykiem Długopolskim kierowało czyste wyrachowanie. Pierwszy z nich liczy na to, że znalazł sobie godnego następcę, a drugi liczy na majątek, który pozwoli mu wyjść z długów powstałych wskutek hulaszczego życia. Co z tego wyniknie? Odpowiedzi czekają na kartach powieści. Zachęcam do sięgnięcia po nią bo autorka stworzyła niesamowity klimat dla opisywanych przez siebie wydarzeń. Nie brakuje intryg oraz mniejszych i większych dramatów. Ogromnym plusem Mezaliansu są wyraziste i bardzo nietuzinkowe postaci. Nie mogę doczekać się kontynuacji.

„Mezalians” to pierwszy tom świetnie zapowiadającej się sagi rodzinnej. Autorka zabiera nas do XIX wieku, do świata arystokracji. Poznajemy przystojnego Henryka Długopolskiego, który był lekkoduchem. Każda praca go nudziła i bardziej wolał wydawać pieniądze niż je zarabiać. Był synem bogatego Hrabiego z rodu Długopolskich, który w ostatnich latach trochę podupadł finansowo. Musiał opłacić leczenie żony i dobrze wydać córkę, a na dodatek syn miał bardzo duże długi. Jego weksle trafiły do bankiera Leona Złotkiewicza, który był Żydem i jego marzeniem było wydać za mąż córkę i mieć kogoś, kto będzie z nim pracować, a później przejmie po nim bank. Tym kim miał być Henryk Długopolski. Czy jednak udało mu się namówić mężczyznę i do pracy i do ożenienia się z Emilią? Przekonajcie się sami.

Książkę czyta się bardzo szybko. Właściwie strony same się przekładają. Autorka świetnie ukazała nam Warszawę pod koniec XIX wieku, w której nie prawdziwa miłość, korzyści płynące z interesów miały największe znaczenie. Emilia to młoda i głupiutka dziewczyna, która szybko uzmysłowiła sobie, że chociaż pochodzi z dobrego domu, to nie ma żadnych praw i nie wiele może zrobić bez zgody mężczyzn. Hrabia Henryk to z kolei postać przebiegła, ale czy wystarczająco by przechytrzyć starego bankiera? W książce tej nie ma za wiele postaci, ale te, które zostały w niej przedstawione świetnie oddają ducha minionej epoki.

Oprócz świetnie wykreowanymi postaciami i prawami rządzących w XIX- wiecznej Polsce, jestem zachwycona językiem jakim posługuje się pani Elżbieta. Posiada ona na pewno lekkie pióro, a zarazem dba o szczegóły. Zakończenie książki może nie jest zaskakujące, ale na pewno zachęcające do tego, by sięgnąć po kolejny tom sagi o barwnym życiu rodziny Długopolskich.

Komu polecam tę książkę? Na pewno każdemu fanowi sag rodzinnych, zwłaszcza tym, którzy lubią czytać o bohaterach pochodzących z różnych warstw społecznych. Polecam również każdemu, kto lubi powieści obyczajowe z wątkiem miłosnym i chce poczuć klimat XIX-wiecznej Warszawy. Mnie książka porwała od pierwszych stron i już nie mogę doczekać się kolejnych części.

Miłość jest czymś delikatnym. Powinno się o nią dbać, pielęgnować. Najsłodszy smak ma ta pierwsza, która wywołuje delikatny trzepot motylich skrzydeł, uśmiech, na wspomnienie o ukochanej osobie, radość, spowodowaną perspektywą spotkania z nią. Co jednak, kiedy miłość staje się kartą przetargową? „Walutą”, która zostaje wykorzystana do osiągnięcia celu? Czy w świecie, w którym rządzą interesy, jest na nią miejsce…?

„Mezalians” to powieść, która rozpoczyna nową serię „Intrygi i namiętności”. I ten tytuł dokładnie oddaj fabułę, w której miesza się pokusa i beztroska z przebiegłością i sprytem. Autorka osadziła wątek romantyczny na fundamencie wydarzeń historycznych XIX wieku. To, co zachwyciło mnie, to drobiazgowość i rozmach, z jakim nakreśliła ona tło powieści. Poza główną nicią fabuły, to właśnie realia epoki stanowią prawdziwą ucztę dla fanów gatunku. Elżbieta Pytlarz pochyla się nad przedstawieniem wydarzeń kulturalnych, jak i opisami warstwy społeczno-obyczajowej. Bo to właśnie relacje i zależności stanowią tutaj, moim zdaniem, clou całej opowieści, która wyszła spod jej pióra. Społeczeństwo Warszawy, w którym doszło do szybkich przemian po upadku Powstania Styczniowego, próbuje się odnaleźć w nowych realiach. Swój triumf świętują przemysłowcy żydowskiego pochodzenia, do których grona zaliczyć można z pewnością jedną z najbardziej barwnych postaci, czyli Leona Złotkiewicza, który korzysta z pozycji i przywilejów, jakie daje mu bycie bogatym bankierem. Dla kontrastu mamy przedstawicieli znanych szlacheckich rodów, którym ciężko się pogodzić z tą „zamianą ról” na drabinie społecznej, którą determinuje bez wątpienia pieniądz. Jedni próbują przetrwać, nie tracąc twarzy, inni żyją ponad stan, trwoniąc ostatnie pieniądze na hazard i rozpustę. Jednak, jak to w życiu, za beztroskę trzeba będzie zapłacić, o czym przekona się młody arystokrata Henryk Długopolski.

To, co poza opisanym z rozmachem tłem historycznym, zasługuje na uwagę, to fakt, że autorka oddała pole męskim bohaterom. To oni wiodą prym w tej powieści, dając się poznać z każdej, nawet tej najmroczniejszej strony. Panie, choć stanowią równie ciekawe osobowości, w moim odczuciu są jedynie tłem dla panów, których dylematy, rozterki oraz prywatne umowy i powstałe na tym polu niesnaski, wysuwają się na pierwszy plan. Podobało mi się to, że w moim odbiorze, żadna z postaci nie jest jednoznacznie dobra, ani zła. Może być jedynie nijaka. Elżbieta Pytlarz przedstawiła swoich bohaterów z szerokiej perspektywy, co sprawia, że są wręcz namacalnie trójwymiarowi. Nawet jeśli kogoś odbieraliśmy negatywnie, to mając możliwość spojrzenia na tę postać w kontekście wydarzeń z jej przeszłości, lub wszystkich pobudek, jakimi się kierowała, jesteśmy w stanie nawet „rozgrzeszyć” jej potknięcia i niekoniecznie etyczne zachowania. To doświadczenie było dla mnie bardzo ciekawym „dodatkiem” do samej fabuły, która już od pierwszej strony wciągnęła mnie bez reszty.

„Mezalians” to jednak nie tylko porywający i jakże udany, w moim odczuciu, wstęp do sagi, ale także opowieść o aranżowanym związku. I ta konfiguracja uczuć również zasługuje na wyróżnienie. To historia dwojga ludzi, którzy zostali ze sobą niejako połączeni, niekoniecznie za ich zgodą. Opowieść o błędach młodości, za które trzeba zapłacić, ale także o młodzieńczych marzeniach, pragnieniach i ideałach, które zostają zdeptane w imię wyrachowania i intratnych, zdaniem niektórych, interesów. Historia młodych ludzi, którzy jeszcze nie do końca odnaleźli się w świecie dorosłych, których życie zostało z góry zaplanowane. Czy uda im się zbudować wspólną przyszłość?

Podsumowując:

Ogromnie doceniam te powieści, w których autor pochyla się nad wiarygodnym przedstawieniem realiów epoki. I to właśnie w książce Elżbiety Pytlarz mnie zachwyciło, sprawiając, że poza samą fabułą, tak wyraźnie czułam klimat tamtych czasów, co ułatwiło mi odnalezienie się w nich i zrozumienie rozterek wykreowanych przez autorkę bohaterów. „Mezalians” to wielowymiarowa opowieść o bezdusznej rzeczywistości, w której to pieniądz odgrywa decydującą rolę w relacjach międzyludzkich. O miejscu kobiety, która mimo wykształcenia i majątku jest jedynie marionetką w rękach mężczyzny, która nie ma prawa o decydowaniu o własnym losie. Szerokie spojrzenie na społeczeństwo Warszawy końca XIX wieku to fascynująca podróż w czasie, która sprawia, że czyta się ją z dużym zaciekawieniem. Aż wreszcie opowieść o uczuciu, które stało się kartą przetargową. Kto w tej rozgrywce okaże się zwycięzcą, a kto przegranym...? Polecam.

Książka, którą poleciła mi koleżanka. Wczoraj odebrałam i przeczytałam jednym tchem. Czekam niecierpliwie na kolejny tom.

Co się stanie z bohaterką Emilią?

Dlaczego jej mąż, skoro jej nie kocha, w ogóle ją poślubił?

I to wszystko na tle fantastycznie oddanej scenerii Warszawy z końca XIX w. Polecam!

"Mezalians" jest pierwszym tomem serii "Intrygi i namiętności" Elżbiety Pytarz. Jest to bardzo dobra obyczajówka. Autorka swoje dzieło umieściła w XIX wiecznej Warszawie. Tutaj mieszają się różne grupy społeczne. Jesteśmy świadkami mnóstwa intryg. Czasami byłam przerażona, do czego zdolny jest drugi człowiek.

Ta historia jest całkowicie zmyślona, także nie szukajcie w nich prawdziwych wydarzeń. Oczywiście niektórzy bohaterowie przypominają mi współczesnych ludzi, którzy potrafią sprawić, że człowiek wchodzi na minę. Nie lubię takich ludzi. W książce roi się od nich.

Czy różne warstwy społeczne powinny się ze sobą mieszać?

Autorka doskonale opowiedziała nam swoją historię. Wczułam się w nią całym sercem. Kibicowałam pewnej dziewczynie, która nie była świadoma tego, co ją spotka z rąk najbliższych. Razem z nią cierpiałam. Czy w końcu otrzyma to, czego pragnie? Mówię tutaj o Emilii Złotkiewiczównie. Bardzo dobra i delikatna osóbka.

Henryk Długopolski jest arystokratą i trwoni majątek ojca. Popada w długi, z których nie potrafi się sam wydostać. Ktoś kupuje jego weksle i nasz młody bohater popada w tarapaty. Czy jego ukochany papa mu pomoże? Czy niestety zginie marnie? Ten bohater strasznie mnie irytował. Zamiast skończyć studia, wolał hulać i popadać w długi. Mało tego ma swoją utrzymankę, którą kocha. Tylko czy taka miłość ma szansę przetrwać?

Poznacie również pewną panią, która jest łasa na pieniądze. Nie miała łatwego życia, dlatego zachowuje się tak, a nie inaczej. Szkoda mi jej.

Bogaty bankier Leon Złotkiewicz to bardzo barwna postać. Początkowo nie rozumiałam jego zachowania, ale z czasem przybiłabym mu piątkę. Dlaczego? Przekonacie się, czytając powieść "Mezalians".

Ta historia jest bardzo ciekawa. Szybko się ją czyta. Po przeczytaniu ma się ochotę na więcej. Już się nie mogę doczekać kolejnego tomu i kolejnych przygód barwnych bohaterów.

Ciekawa akcja, fabuła i bohaterowie, którzy nie zawsze robią tak, jak należy.

Czy chcielibyście, żeby waszego małżonka/ waszą małżonkę wybrali wam rodzice?

Zobaczcie, co na takie rozwiązanie powiedzą nasi bohaterowie.

Gratuluję autorce tego dzieła. Książka jest godna polecenia.

Jeżeli lubicie obyczajówki i powieści, w których akcja toczy się w XIX wieku, to koniecznie sięgnijcie po "Mezalians". Gwarantuję wam, że nie będziecie się nudzili przy jej czytaniu.

Z całego serca polecam, mommy_and_books.