Pojedynek

Świeżo poślubieni i równie świeżo, skłóceni małżonkowie Emilia i Henryk wyruszają w podróż poślubną do Wiednia. Intrygi ojca dziewczyny, ale też niedomówienia i ona, Izabela mająca nadzieję na szczęście przy boku hrabiego - razem nie pomaga w pogodzeniu się i sprawieniu by małżeństwo zawarte na papierze nabrało mocy prawnej.

Knucie za plecami, prawda wykrzyczana prosto w twarz pod wpływem emocji, sprawy honorowe, jakże to wszystko komplikuje życie. To co miało być najpiękniejszym okresem w życiu zamienia się w nieznośny, duszny i pełen nienawiści czas..ale jak to mówią... nienawiść do miłości dzieli cienka granica. Młodość rządzi się własnymi prawami, musi się wyszumieć, by potem nabrać innego spojrzenia na pewne kwestie. Szkoda było mi Emilii nieświadomej intryg w jakie została uwikłana, w jaki sposób w jednej chwili wylano na nią kubeł zimnej wody i to co zdawało się najpiękniejsze stało się okrutnym chichotem losu.

W tej części do bohaterów dołącza Michał, brat Henryka, który może nieźle namieszać.

Kolejna część wciągnęła mnie równie mocno co poprzednia. Tutaj także zostało zachowane świetnie nakreślone tło historyczne, obyczaje, rozterki, problemy z którymi mierzyli się ówcześni ludzie. Czytałam z ogromną przyjemnością i mam nadzieję,że kolejne tomy będą na takim samym poziomie.

Podróż poślubna Emilii i Henryka zapowiada się fatalnie. I choć Wiedeń i jego walory architektoniczne oraz uwolnienie spod kurateli matki mogłyby dać Emilii upragnioną wolność artystyczną, to dziewczyna nie cieszy się nawet tym. Przytłoczona prawdą o powodach jej ślubu popada w marazm i zastanawia się nad powrotem do Polski. W sukurs przychodzi jej starsze małżeństwo z Krakowa, państwo Ziembowiczowie. Natomiast Henryk świetnie bawi się w towarzystwie swojej kochanki Izabeli. Trwoni czas i pieniądze teścia, a wyrzuty sumienia wobec żony zagłusza. Przypadkowe spotkanie całej trójki w operze diametralnie zmieni sytuację…

W tej części obserwujemy przemianę Emilii ze skromnie spuszczającej oczy panienki w kobietę pewną siebie. Dziewczyna stanie przed dylematem; czy pozostać w fikcyjnym małżeństwie czy w hańbie wrócić pod skrzydła rodziców. Z kolei do Henryka zaczyna docierać iż Emilia nie jest mu obojętną, a prawda o intrydze Złotkiewicza oraz roli Kłosowskiego i Izabeli wypłynie na światło dzienne.

Dodatkowym plusem tej części jest poznanie Michała Długopolskiego. Taki miły brat, a trochę namiesza ;)

Czytajcie

Drugi tom serii ,,Intrygi i namiętności" Elżbiety Pytlarz, zatytułowany ,,Pojedynek" przenosi nas do Wiednia z końca XIX wieku - centrum życia towarzyskiego, rozkwitu ówczesnej kultury i sztuki. Towarzyszymy bohaterom ,,Mezaliansu" (Emilii i Henrykowi) w ich podróży poślubnej. Po tym, jak tuż po ślubie Długopolski odarł małżonkę z wszelkich złudzeń co do przyczyn jego zawarcia oraz uczuć, które do niej żywi, podróż ta w niczym nie przypomina bajecznego miesiąca miodowego. Brak jest romantycznych gestów czy porywów namiętności, jest natomiast sporo nieukrywanego bólu, rozczarowania i rozpaczy. Sytuacji nie poprawia fakt, iż Henryk nie zamierza rezygnować z dotychczasowego trybu życia i w trakcie podróży poślubnej powraca do swoich nałogów. Wiarę i nadzieję, że małżeństwo przetrwa, pielęgnują w sobie już tylko przedsiębiorczy ojciec Emilii i senior Długopolski, przy czym pierwszy bynajmniej nie zamierza pozostawić owej sprawy naturalnemu biegowi rzeczy.

To świetna kontynuacja wątków z pierwszej części! Ogromny ładunek emocjonalny, który udziela się czytelnikowi w trakcie lektury sprawia, że współprzeżywamy psychiczną udrękę i cierpienie Emilii, spowodowane odkryciem prawdy o manipulacjach własnego ojca i braku miłości ze strony męża. Jednocześnie rodzi się nieodparta chęć potrząśnięcia Henrykiem, uzmysłowienia mu, że pora dorosnąć i przyjąć odpowiedzialność za swoje czyny, za powierzoną jego opiece małżonkę.

Z przyjemnością śledzimy powolne zmiany w myśleniu i postawach głównej bohaterki, która znajduje w sobie odwagę, by wziąć w swoje dłonie własny los, skorzystać z wrodzonych uzdolnień i talentów, rozwinąć skrzydła. Wewnętrzną przemianę obserwujemy jednak także u jej męża. Toczy swego rodzaju pojedynek z własnymi słabościami, szerzej otwierając oczy na różne możliwości, na prawdę o rzeczywistości i ludziach, którzy go otaczają.

Tytuł powieści możemy też interpretować na inne sposoby. To np. pełna emocji walka pomiędzy małżonkami, między chęcią zachowania status quo, własnej swobody i wolności a pragnieniem odzyskania godności czy po prostu bycia kochaną. Dramatyzmu toczącej się akcji dodaje konieczność stanięcia do prawdziwego, fizycznego pojedynku i przyjęcie nieuchronnych następstw owej konfrontacji.

Czujecie, że to powieść dla was? Lubicie, kiedy emocje sięgają zenitu, kiedy to, co wydaje się mrzonką i pobożnym życzeniem, mimo wszystko się wydarza? W takim razie sięgajcie po tę serię. Ja czekam na tom trzeci.

Jeżeli myślicie, że po pierwszym tomie, czyli "Mezaliansie" już nic was nie może zaskoczyć, to znaczy, że jeszcze nie czytaliście "Pojedynku". To bardzo emocjonujący tom. Nie da się od niego oderwać. Tę książkę czyta się jednym tchem. Dosłownie przez nią się płynie.

Poruszamy się w końcówce XIX wieku. Poznajemy dalsze losy "zakochanej" pary, czyli małżeństwa Henryka i Emilii Długopolskich. Byłam bardzo ciekawa, czy świeżo upieczeni małżonkowie, w końcu dotrą do siebie. Czy raczej życie po raz kolejny ich zawiedzie? Emilia jest zakochana w swoim mężu, jednak jego zachowanie daje wiele do myślenia. Czy Henryk ją naprawdę kocha? Czy raczej jego serce należy do innej? Co się stanie, gdy prawda wyjdzie na jaw? Ich ojcowie, czyli hrabia Alfred Długopolski i bankier Leon Złotkiewicz myślą, że małżeństwo ich dzieci będzie udane. Czyżby nie znali swoich pociech? Pozostali członkowie ich rodzin nie są zadowoleni z tego małżeństwa. Uważają, że to skandaliczne, że Henryk poślubił Emilię i na odwrót. Dlaczego? Odsyłam was do najnowszej powieści Elżbiety Pytlarz.

Autorka w idealny sposób odzwierciedliła tamte czasy. Czytając "Pojedynek" czułam się, jakbym czynnie uczestniczyła w życiu naszych bohaterów. Mocno kibicowałam Emilii. Razem z nią płakałam. Martwiłam się o jej życie.

Henryk powinien zastanowić się, czego tak naprawdę chce od życia. Jest rozpieszczonym młodzieńcem. Uwielbia hazard i robi przy tym ogromne długi. Czy poślubił Emilię dla pieniędzy jej ojca?

Kto tu okaże się prawdziwym przyjacielem, a kto najgorszym wrogiem?

Jestem zachwycona okładką książki. Jestem szczęśliwa, że autorka w posłowiu napisała kilka słów od siebie. Bardzo przydatne jest również drzewo genealogiczne rodziny Długopolskich, które znajdziecie na końcu książki.

"Pojedynek" to przede wszystkim bardzo dobra obyczajówka. Czy ta część kończy się happy endem?

Już się nie mogę doczekać kolejnego tomu i dalszych perypetii Henryka i Emilki oraz ich rodzin, przyjaciół i wrogów.

"Pojedynek" to bardzo dobra fabuła, wartka akcja ze znakomitymi jej zwrotami i problemowi bohaterowie, którzy pragną szczęścia, miłości i oczywiście pieniędzy. Ten, kto ma pieniądze, ma władzę nad innymi i może pociągać za sznurki. Kto tutaj za nie pociąga? Kto rządzi, a kto ulega? Czy nasi nowożeńcy skonsumują swój związek? Czy ojciec Emilki doczeka się męskiego potomka?

Z czystym sercem polecam "Pojedynek". Jeżeli lubicie literaturę obyczajową, której czas akcji to schyłek XIX wieku, to dobrze trafiliście. Nie zawiedziecie się, czytając tę książkę.

Ps.

Czy wiecie, co w tamtym wieku myśleli ludzie o rozwodnikach? Czy kobieta po rozwodzie miała lekko?

Ps. 2

Ten tom jest jeszcze lepszy, niż "Mezalians".

Dla lepszego zrozumienia sytuacji, w której znaleźli się nasi bohaterowie, polecam najpierw przeczytać "Mezalians", a później zabrać się za "Pojedynek". W przygotowaniu jest trzeci tom pod tytułem "Zdrada".

Czy małżeństwo do którego jedna ze stron została zmuszona a druga jest nieświadoma oszustwa i myśli, że w grę wchodzi uczucie, ma szansę przetrwać? Właśnie taki związek przytrafił się bohaterom sagi Intrygi i namiętności Elzbiety Pytlarz". Pojedynek" to druga część tej niezwykle emocjonujące historii.

Jestem bezapelacyjnie kupiona historią przedstawioną przez autorkę.

Już pierwsza część mnie zachwyciła, ta tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że to wyjątkowa saga. Niezwykle klimatyczna, nostalgiczna, taka niedzisiejsza. A losy Emilii i Henryka Długopolskich jawią mi się jak brutalny obraz mariaży XIX wieku, gdzie małżeństwa były kontraktami a kobiety były targowanie tym dżentelmenom, którzy spełniali odpowiednie warunki. A gdzie uczucie, gdzie wzgląd na preferencje młodych, ich marzenia, oczekiwania...

Przez tę historię się wręcz płynie. Autorka oferowała nam opowieść, od której trudno się oderwać a która tak udatnie przedstawia XIX wieczne realia.

Ile tu emocji, ile ognia, pasji ale ile też bólu i zawiedzionych nadziei.

Kibicowałam Emilii z całego serca...trudno żyć będąc świadomą, że wszyscy wokół Cię oszukują. Komu wierzyć wiedząc, że nawet najbliżsi nie mówią prawdy. Polubiłam ją, naprawdę polubiłam. Ale przyznam, że i Henryk zdobył moje serce, choć początkowo nic na to nie wskazywało.

Jestem ciekawa co też autorka szykuje im w kolejnym tomie tej pięknej sagi.

Z całego serca Wam polecam. Jestem pewna, że chętnie przeniesiecie się w czasie i poznacie dalsze losy Emilii i Henryka. Gorąco Was do tego zachęcam.

Jaki jest Wasz ulubiony okres w historii, o którym piszą autorzy różnych książek? Ja ostatnio mam przesyt czytania o II Wojnie Światowej i bardzo chętnie sięgam po książki, które opisują czasy gdy Polski jeszcze nie było na mapach Europy.

„Pojedynek” to drugi tom sagi „Intrygi i namiętności. Sagi, która już pierwszym tomem mnie oczarowała. I zazwyczaj gdy pierwsza część zachwyci, to z kolejnymi bywa różnie. Dla tych, którzy obawiają się rozczarowania kontynuacją zapewniam, że nie mają czego się bać. „Pojedynek” to książka, która wciągnie Was od pierwszych stron do świata arystokracji. Do świata, który jest zupełnie inny niż dzisiaj. Do świata wystawnych bali, intryg, ale również miłości, która nie zawsze jest od pierwszego wejrzenia.

Henryk i Emilia Długopolscy jadą w podróż poślubną do Wiednia. Ich małżeństwo nie zaczęło się dobrze. Mężczyzna szybko wyjaśnił prawdziwe powodu jego oświadczyn czego później żałował. Jego żona po tym wyznaniu długo nie mogła dojść do siebie. Rozpoczyna się ich pojedynek. Pojedynek na słowa i na gesty. Kto w nim zwycięży? Emilia szybko odkrywa wady swojego męża. Toczy walkę samą ze sobą. Czy powinna zostawić męża i wrócić do rodziców, czy może skorzystać z innej możliwości jaką podsuwa jej los. Henryk z kolei walczy ze swoim nałogiem, a także z sumieniem i honorem.

Tytułowy „Pojedynek” to walka między sobą, ale również z samym sobą. Ze swoją dumą, honorem oraz walko o siebie. Muszę przyznać, że do końca nie wiedziałam jak skończy się ta cześć. Czy młodzi znajdą do siebie drogę? Czy będą żyć ze sobą, ale obok siebie? Czy może jednak rozejdą się i będą próbować w inny sposób układać sobie życie.

Oprócz „walki” głównych bohaterów, autorka świetnie oddała klimat dziewiętnastowiecznej Polski i Wiednia. Subtelnie wplotła podejście Polaków do odzyskania Niepodległości. Do tego niezwykle lekkie pióro autorki sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko. Zakończenie drugiego tomu „Intrygi i namiętności” natomiast sprawiło, że już nie mogę doczekać się kolejnej części.

Jeśli lubicie zarówno sagi jak i powieści, którego tłem są czasu gdy Polacy próbowali odzyskać Niepodległość, to bardzo polecam „Intrygi i namiętności”. Nie zabraknie tutaj emocji, barwnych opisów zwyczajów i życia w XIX, jak również subtelnej dawki humoru.