Niebezpieczna obsesja

Bardzo szybko ją przeczytałam. Lekkie pióro i historia, którą można przewidzieć już po kilku pierwszych stronach. Jest jednak ta ciekawość, czy faktycznie wszystko pójdzie po naszej myśli i w jakim momencie osoba obsesyjnie chora zaatakuje. Z pewnością nie ma tutaj ciągłego napięcia, bo zaczyna się dosyć spokojnie, gdzie nie widziałam większego zainteresowania treścią i nagle bum. Pojawiało się coś, co sprawiło, że byłam pobudzona. Później ponownie odejście od danego bohatera, przejście do innego, spokojna treść i bum. Wieści takie, które wywoływały podekscytowanie, bo były odklejone od rzeczywistości. I tak jest do końca książki, upadek i wzlot, upadek i wzlot. To też miało wpływ na to, że spodziewałam się później tego momentu ekscytacji i niczym według przepisu babci na sernika, który zawsze mi wychodzi, ten element następował.

Tematem książki jest obsesja i tyczy się ona miłości tak silnej, tak wytrwałej i nieopisanej, aż widzi się ją w miejscu, czy też w rzeczy, która w ogóle do postaci nie należy. Zatarte niegdyś obrazy powracają, jakby wyjęto je żywcem z przeszłości i usadzono obecnie. Chęć posiadania jest tak wielka, że nie można spocząć, dopóki nie osiągnie się wymarzonego celu. To nie jest zwykły kryminał. Praktycznie od początku do końca mamy silne powiązanie ze sztuką o której w drobniejszych szczegółach będzie można przeczytać. Niby sztuka jest wątkiem kluczowym, jednak te emocje i przemożna chęć posiadania jednego z dzieł sztuki najbardziej utkwiła mi w pamięci. Później zostanie przeprowadzone śledztwo, bo muszą odkryć kto, dlaczego i po co zrobił to, co zrobił, ale ja i tak widziałam myśli tego, którego ścigano. Bo niby popełnił czym zły, ale dla niego był zupełna odwrotnością, co też mogłam zrozumieć. Jedynie starał się dojść do niego po jak najprostszej linii, a ta wiadomo, że bywa krucha.

Ta książka uświadomiła mi, że każdy z nas może mieć swoje obsesje, jedni małe, drudzy duże i choć w pierwszej kolejności każda z nich może być zła, to jednak nie znając motywu jaki kieruje osobą obsesyjną, nie można wydawać osądów, bo nie zawsze mogą być sprawiedliwe. Wspaniała, polecam:-)

Każda książka Małgorzaty Rogali jednakowo mnie zachwyca wyjątkowym i pięknym językiem, doskonale napisanymi dialogami, nieszablonową fabułą i oryginalnym rozwiązaniem intrygi. Urzeka kreacją postaci śledczych, którzy bez wyjątku są mi tak samo bliscy i chcę wraz z nimi, podążać po śladach przestępcy. W „Niebezpiecznej obsesji” prym wiedzie para Czaplińska i Maciejka. Sympatyczne, dociekliwe, błyskotliwe i pełne empatii policjantki, których nie sposób nie polubić i nie kibicować im w śledztwie. Duetowi nadkomisarz Michalinie Czaplińskiej i sierżant Zofii Maciejce z każdym kolejnym śledztwem współpracuje się coraz lepiej, bo wspaniale się uzupełniają i wciąż zadziwiają niekonwencjonalnym myśleniem.

Stawscy to ludzie zakochani w sztuce i gdy nadarza się okazja, kupują stary dom i zamieniają go w galerię, spełniając tym samym swoje marzenie. Przy galerii Stawscy założyli pracownię konserwatorską, w której pracuje ich córka Ada i jej wieloletnia przyjaciółka Natalia, dziewczyny oddane całym sercem swojej pracy.

Dom Stawskich był niesamowitym miejscem przemienionym w coś niezwykłego. Każde pomieszczenie wyposażone w taki sposób w przedmioty użytkowe, że panowała w nich idealna harmonia. Skarabeusz bardzo szybko stał się jedną z najmodniejszych galerii sztuki. W połowie grudnia małżonkowie organizują pierwszą wystawę, której najważniejszym i najcenniejszym eksponatem ma być obraz słynnego malarza wypożyczony z prywatnej kolekcji. Niestety tuż po wernisażu Florentyna Stawska stwierdza, że ktoś specjalnie uszkodził dzieło. Postanowiła więc przenieść je do pracowni konserwacji malarstwa i powierzyć jego renowację córce. Kilka dni później, gdy wszyscy świętują nadejście nowego roku, ktoś włamuje się do pracowni i kradnie cenne dzieło.

Śledztwo zostaje powierzone nadkomisarz Michalinie Czaplińskiej i sierżant Zofii Maciejce. Policjantki muszą rozwiązać nie tylko zagadkę kradzieży słynnego obrazu Gustave’a Courberta – Kobieta z orchideą, ale ująć sprawcę zabójstwa. Tropów i podejrzanych jest kilkoro, ale nie będzie śledczym łatwo trafić na właściwy ślad, bo szybko zdają sobie sprawę, że ludzie, by zdobyć upragnioną rzecz, są gotowi dosłownie na wszystko. Fascynacja łatwo może przerodzić się w niebezpieczną obsesję. Jednym wydaje się, że dzieło, które kiedyś zostało skradzione im przez nazistów, powinno wrócić do dawnego właściciela, innym, że kobieta z obrazu przypomina kogoś bliskiego i chcą mieć obraz za wszelką cenę u siebie, jeszcze innym, by spieniężyć kapitał i wejść w posiadanie obrazu niekoniecznie w legalny sposób.

Śledztwo zostaje powierzone nadkomisarz Michalinie Czaplińskiej i sierżant Zofii Maciejce. Policjantki muszą rozwiązać nie tylko zagadkę kradzieży słynnego obrazu Gustave’a Courberta – Kobieta z orchideą, ale ująć sprawcę zabójstwa. Tropów i podejrzanych jest kilkoro, ale nie będzie śledczym łatwo trafić na właściwy ślad, bo szybko zdają sobie sprawę, że ludzie, by zdobyć upragnioną rzecz, są gotowi dosłownie na wszystko. Fascynacja łatwo może przerodzić się w niebezpieczną obsesję. Jednym wydaje się, że dzieło, które kiedyś zostało skradzione im przez nazistów, powinno wrócić do dawnego właściciela, innym, że kobieta z obrazu przypomina kogoś bliskiego i chcą mieć obraz za wszelką cenę u siebie, jeszcze innym, by spieniężyć kapitał i wejść w posiadanie obrazu niekoniecznie w legalny sposób.

„Niebezpieczna obsesja” to rewelacyjnie napisany kryminał, przemyślany i wciągający, w którym prawda miesza się z fikcją literacką, tak perfekcyjnie, że wszystko przyjmuje się za pewnik. Całość uwieńczona niecodziennym i satysfakcjonującym finałem z jednym niejasnym akcentem na koniec.

„Niebezpieczna obsesja” to niecodzienna historia opowiadająca o kradzieży obrazu i ludziach, którzy w tę kradzież zostali wplątani. Opowieść o fascynacji i pożądaniu posiadania artefaktów, przekraczających granice przyzwoitości i prawa, o ludziach, którzy w pogoni za rzeczami, które są poza ich zasięgiem, gotowi są nawet zabić. Ta historia to mroczny i niebezpieczny świat sztuki, który z założenia powinien być piękny, ale niestety fascynację od obsesji dzieli bardzo cienka granica.

Autorka przy okazji historii kryminalnej, jak zawsze porusza ważne tematy dnia codziennego. Tym razem na tapet wzięła działania mediów, które zasłaniając się tym, że ludzie mają prawo wiedzieć, tworzą na siłę tanią sensację, byle im wzrosła ilość clickbeitów. Wiadomości wyrwane z kontekstu, często z rzeczywistością niewiele mają wspólnego i społeczeństwo zamiast prawdy otrzymuje zlepek informacji, które niepotrzebnie wprowadzają tylko zamęt.

Małgorzata Rogala także zgrabnie wplotła w fabułę wątek choroby dziecka. Przedstawia dylematy i decyzje zrozpaczonej rodziny, która nie ma środków, by ratować dziecko, podejmuje brzemienne w skutki decyzje, nie bacząc na konsekwencje.

Małgorzata Rogala oddała głos wielu postaciom, co zazwyczaj mi przeszkadza, bo nie potrafię poczuć więzi z żadną z nich, ale tym razem to w ogóle nie miało dla mnie znaczenia. Głównym bohaterem „Niebezpiecznej obsesji” jest bowiem sztuka i związane z kradzieżą obrazu zagadki. Kolorytu powieści dodają wspaniale opisane smaczki związane ze światem sztuki, mnóstwo wiedzy na temat świata sztuki, słynnych kradzieży obrazów, wieloletniego procederu handlu dziełami sztuki skradzionymi przez nazistów podczas drugiej wojny światowej. Znajduje się tu też sporo informacji o zdarzeniach dotyczących życia, twórczości i współpracy Courbeta z Cherubinem Patą. Chociaż w „Niebezpiecznej obsesji” prym wiedzie wielka sztuka, to nie zabraknie w niej zbrodni, wielkich namiętności, tęsknoty za utraconą miłością. Na uznanie zasługuje świetnie skonstruowana fabuła kryminalna spleciona ze światem sztuki oraz doskonałe portrety psychologiczne bohaterów. Jednym słowem mówiąc, jest to uczta literacka na najwyższym poziomie.

Kocham oglądać piękne obrazy, kocham czytać pięknie napisane książki, zatem „Niebezpieczna obsesja” zaspokoiła moje pragnienie obcowania z pięknem. Pani Małgorzata Rogala jest dla mnie niekwestionowaną mistrzynią polskich kryminałów bez rozlewu krwi i opisów brutalnych morderstw. Nie epatuje brutalnością i przemocą, ale za to przemyca mnóstwo swoich spostrzeżeń na temat otaczającej nas rzeczywistości. Jeśli ktoś lubi świetnie napisane kryminały bez rozlewu krwi z rozbudowanym tłem obyczajowym, to książki Małgorzaty Rogali idealnie trafią w jego gust.

Taniec jest jak muzyka lub malarstwo: nie ma celu. Ale czy możemy żyć bez tańca? Nie. Tak samo, jak nie możemy żyć bez sztuki. To jest powietrze.

Państwo Stawscy są pasjonatami sztuki. Niedawno nabyli dużą, przestronną willę i spełnili swoje największe marzenie otwierając galerię "Skarabeusz ", zgromadzili i wypożyczyli wiele cennych przedmiotów, a teraz zapragnęli by z dziełami mogli się cieszyć również inni.

Właśnie dlatego organizują wystawę zatytułowaną "Realizm w malarstwie polskim".

Ozdobą ekspozycji ma być "Kobieta z Orchideą" pędzla Courbeta, obecnie znajdująca się w rękach właściciela księgarni internetowej, Pawła Kołodziejczyka.

Mężczyzna dlugo zastanawia się czy udostępnić ulubiony obraz ze swych zbiorów, jednak po namyśle przystaje na propozycję muzealników.

Co nim kierowało? Czy czegoś się obawia?

Kilka dni później Florentyna Stawska zauważa na płótnie rozdarcie,co wiązało się z koniecznością konserwacji, którą zajmuje się córka Stawskich , Ada.

Niestety w noc sylwestrową dochodzi do włamania w wyniku którego arcydzieło znika z pracowni konserwatorskiej..

Śledztwo w sprawie prowadzą Michalina Czaplińska i Zofia Maciejka.

Rozwikłanie zagadki nie będzie proste..

Do czego zdolni są ludzie by dostać to na czym im zależy?

Kto jeszcze będzie próbował dostać "Kobietę" w swoje ręce?

Kiedy pasja przeradza się w obsesję? I czy uda się odzyskać zrabowany zabytek?

Tego dowiecie się sięgając po najnowszą powieść Małgorzaty Rogali.

Bardzo polubiłam pióro autorki, która tworzy historie kryminalne ze sztuką w tle. Tym razem z ciekawością śledziłam wraz z bohaterami losy XIX-wiecznego marynistycznego pejzażu oczami bohaterów.

Policjantki oraz ich partnerzy a także rodzina Stawskich wzbudzają sympatię a intryga naszkicowana przez Panią Małgorzatę jest dopracowana i ciekawa. Fabułę czyta się bardzo szybko ,zaś zakończenie jest nieoczywiste, co niewątpliwie jest dużą zaletą "Niebezpiecznej obsesji."

Polecam serdecznie wszystkim miłośnikom kryminałów.

Bardzo zachęcam was do sięgania po tą książkę. Miałam pierwszy raz do czynienia z dziełem tej autorki, ale na pewno nie po raz ostatni. Książka wciąga już od pierwszych stron. Dosłownie strona za stroną ucieka nie wiadomo kiedy. Do tego temat sztuki jaki został poruszony jest tutaj tak dobrze dopracowany, że aż chce się poznać jej tajemnice. Połączenie tematu obrazów z działaniami kryminalnymi to strzał w dziesiątkę.