Ogród w chmurach

„W życiu nie ma dobrych ani złych wyborów, tylko te, których dokonujemy, i te, których nie dokonujemy.” Bardzo mądre słowa, czyż nie? Bo w sumie to miejsce urodzenia, nasze pochodzenie dużo warunkuje w naszym życiu. W pewnym stopniu je określa. Ale później pojawiają się nasze wybory — niejednokrotnie niełatwe! I to one właśnie wyznaczają kierunek, w którym to wszystko zmierza. Tak było w przypadku bohatera powieści autorstwa Romaina Potockiego „Ogród w chmurach”. Robert, bo o nim mowa, najpierw dostał imię, które zupełnie nie pasowało do otoczenia, z którego pochodzi. A później postanowił na dachu wieżowca stworzyć ogród. Miał siedemnaście lat, chorą matkę, nad sobą „szefa” dzielnicowej przestępczości i klucz do wejścia na dach dwudziestego drugiego piętra, gdzie zasadził krokusy, kamelie, róże i dużo lawendy, by ukryć charakterystyczny zapach marihuany. I wtedy przytrafiła się Sophie ze swoją księgarnią. Sophie, która nie wierzyła w uprzedzenia, a wręcz przeciwnie — dawała każdemu szansę! Otworzyła mu oczy na książki, dobrą literaturę, drugiego człowieka. Pokazała, że można mówić inaczej, myśleć inaczej, że w ogóle można żyć inaczej. Kwestia tego, czy Robert będzie chciał... #ogródwchmurach to wyjątkowa opowieść o dorastaniu w świecie bez złudzeń. Pełnym przestępczości, strachu, rozgrzanego betonu, odrapanych klatek, suszącego się prania na sznurkach, dzieciaków spędzających dnie na podwórku — całej tej surowości zwyczajnego i niezbyt dostatniego życia. Zdarzenia rozgrywają się na południu Francji, w nieciekawej dzielnicy, gdzie właśnie przestępczość wiedzie prym. To historia pachnąca kwiatami i marihuaną. Ale też książkami. Masą książek, które dają do myślenia, tworzą człowieka na nowo i pozwalają przejrzeć na oczy, by znaleźć wyjście z tego wydawać by się mogło patowego położenia. Książka ma swój niepowtarzalny klimat. Jest surowa, momentami wzruszająca, wulgarna, ale przez to prawdziwa. Pokazuje życie takim, jakie jest. W świecie imigrantów, dzielnicowej przestępczości, bez lukru. Zachwyca właśnie tym realizmem. Tym spojrzeniem na świat blokowisk i ludzi w nich mieszkających. Mnie oczarowała, dlatego też ocena — mocne 9/10!

Uważam, że połączenie książek o ogrodzie w powieści to połączenie idealne. Czytam sporo tego typu książek, a teraz mam wrażenie, że jest ich cały wysyp.

W tej chwili przeczytałam „Ogród w chmurach”, jednak ta książka jest zupełnie inna, niż można by sądzić po tytule. A już na pewno nie jest słodka.

Tisou albo Robert ma siedemnaście lat. Mieszka w niebezpiecznej dzielnicy. Jąka się, jego matka jest poważnie chora i chłopak potrzebuje pieniędzy na jej leczenie. Postanawia założyć ogród na dwudziestym drugim piętrze wieżowca, w którym mieszka, i w sekrecie przed wszystkimi uprawiać tam zioło.

Pewnego dnia znajduje się pod księgarnią Sophie. To dosyć ekscentryczna kobieta. Poznaje tam stałych bywalców księgarni, którzy są równie dziwni jak sama właścicielka. Odkrywa tam książki i magię, jaką z sobą niosą. Jest to jego portal do innego świata. To powiew świeżości w jego życiu, jasny punkt, którego się chwyta.

To nie będzie książka dla każdego, jednak ma ona w sobie niesamowity przekaz. Jest surowa, oszczędna w słowach, miejscami brutalna. Pokazuje, jak trudne może być życie. Jak ciężko dokonać dobrego wyboru. Świat zbirów trzymających dzielnicę w szachu, bezdomność i odrzucenie społeczne to tylko nieliczne tematy, na których skupia się autor.

Powieść jest przejmująca, nie do odłożenia. Czyta się ją z zapartym tchem. Czy Tisou sobie poradzi? Czy uniknie śmierci z rąk gangsterów? Czy książki dadzą mu upragnioną wolność i wytchnienie? Tego już musicie dowiedzieć się sami.

Romain Potocki opowiada historię nastolatka, który dźwiga na swoich barkach ogromny ciężar i który dorasta w świecie bez złudzeń – brutalnym i niepewnym. Robert ma imigranckie korzenie, chorą matkę i problem z jąkaniem. Ukojenie znajduje na dachu wieżowca wśród kwiatów oraz w małej księgarni wśród regałów pełnych książek. "Ogród w chmurach" to kontrasty – ponura codzienność a piękno kwiatów i literatury; brutalność i przemoc dzielnicy a czułość i przyjaźń, które są w stanie ocalić. Powieść balansuje na krawędzi, podobnie jak i główny bohater: łamie serce w trudniejszych momentach i wzrusza, często subtelnie – słowem, gestem, spojrzeniem, pozornie nieistotnym szczegółem. Potocki oddaje głos Robertowi – dosłownie – to on przedstawia swoją historię, a język ewoluuje razem z nim (jest prosty, stylizowany na slang/mowę potoczną, dopasowany do okoliczności i postaci). "Ogród w chmurach", mimo trudnej tematyki i ciężaru emocjonalnego ma w sobie wiele ciepła, czułości, humoru i empatii – i tym mocno ujmuje. Myślę, że najpiękniejszy jest motyw przyjaźni, pojednania i miłości do literatury. To prawdziwy pean na cześć książek – książek, które są lekarstwem na trudną rzeczywistość, samotność, poczucie wyobcowania i smutek; które potrafią burzyć mury i łączyć ludzi, dawać nadzieję i zmieniać człowieka na wiele różnych sposobów.

"Ogród w chmurach" to poruszająca lekcja kruchości życia, ludzkiej wytrwałości i siły życzliwości. To opowieść o małych i dużych cudach – bo piękno i nadzieja mogą rozkwitnąć wszędzie, w najbardziej nieoczekiwanych miejscach. O dorastaniu oraz o literaturze i przyjaźni, które stają się światełkiem w ciemności. Niczym współczesna baśń – głęboko ludzka, jednocześnie smutna i podnosząca na duchu.