Pisklęta

Ocena: 4/5

Gatunek: H0rr0r

Motywy: apartament w NY, dziwni mieszkańcy i dziwne dziecko głównych bohaterów, sparaliżowana matka, niepokój na każdym kroku

.

„Pisklęta” rozpoczynają się trochę jak bajka o nowojorskim szczęściu - para świeżo upieczonych rodziców trafia do eleganckiego apartamentu w legendarnym budynku Deptford dzięki wygranej w loterii mieszkaniowej. Piękne wnętrza, świetna lokalizacja, sąsiedzi trochę dziwni, ale przecież to Manhattan - wiadomo, ekscentryczność jest w pakiecie, więc co tam się będziemy przejmować. Problem w tym, że od pierwszych dni w nowym miejscu coś zaczyna się sypać - córeczka Any i Reida przejawia creepy zachowania, Ana czuje, że coś tu nie gra, a Reid odkrywa, że historia budynku jest mroczniejsza niż się początkowo wydawało.

Cassidy wciąga nas w historię, w której luksusowe mieszkanie staje się klatką pełną sekretów i osobliwych kreatur. Największą siłą powieści jest Ana - matka po traumatycznych narodzinach, poruszająca się na wózku, rozdarta między miłością a poczuciem obcości wobec własnego dziecka. Sam budynek Deptford też może uchodzić za pełnoprawną postać - gotyckie mury, niesamowici lokatorzy, atmosfera gęsta jak ulice Nowego Jorku - to wszystko robi świetną robotę!

Zakończenie jest trochę dziwaczne (bo dlaczego nie?), mroczne, emocjonalne i zostaje w głowie na dłużej. "Pisklęta" to h0rr0r, który straszy, ale i zmusza do myślenia, wplatając w fabułę tematy niepełnosprawności, presji rodzicielstwa i tego, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by przetrwać.

“Pisklęta” to druga po debiutanckiej „Mary” powieść w dorobku Nata Cassidy’ego. Gatunkowo obydwie książki to horrory, poruszają się jednak w całkiem innych przestrzeniach - “Mary” jest małomiasteczkowa i krwawa, “Pisklęta” to powieść miejska kierująca się bardziej w kierunku klimatu z pogranicza thrillera, w której długo nie wiadomo czy to, co się dzieje, wydarza się naprawdę, czy może jednak jest wymysłem głównej bohaterki. Jest to historia Any i Reida, młodego małżeństwa, które od niecałego roku stanowi trzyosobową rodzinę. Niestety zostanie rodzicami związane było dla nich z dużymi kosztami - nie dość, że musieli się o dziecko długo starać, to gdy już się to udało, świat pogrążył się w pandemii, a w czasie porodu Ana straciła czucie w nogach. Teraz jeszcze nie doszli do siebie tak do końca, ale pojawia się światełko w tunelu - nowy dom w pięknym apartamentowcu podziwianym przez turystów, w sercu Nowego Jorku. Dom, który może okazać się więzieniem… Mimo że akcja toczy się w wielkim mieście, to jednak wysokie piętro apartamentowca i paraliż bohaterki wprowadzają w klimat zamknięcia, klaustrofobii. Autor świetnie dawkuje napięcie, długo nie zdajemy sobie w ogóle sprawy, w którym kierunku fabuła tego horroru może pójść. A kiedy już to staje się jasne, to autor, jak to zrobił już w “Mary”, raczej wykorzystuje to jako osłonę do tego, by pogadać o tym, co bolesne, ale i ważne. Wątek żałoby, blaski i trudy macierzyństwa, kryzys związku, pytania o to, jak wiele jeden człowiek może znieść i co zostaje, kiedy tracimy wiarę nawet we własne ciało - to tylko pierwsze z wielu ciekawych tematów, jakie autor w tej powieści porusza. Bardzo mi się podoba, że choć trzymamy się ram gatunkowych, to jednak nie jest to proza po prostu rozrywkowa, a zmusza do myślenia, do emocji głębokich, do refleksji. Czekam na kolejną książkę Cassidy’ego w polskim tłumaczeniu i równocześnie zaczynam wznosić modły, by autor pisał szybciej niż dotychczas!