Haar

Lubicie straszne historie?

Horror, który nie potrzebuje fajerwerków, by od pierwszych stron wciągnąć czytelnika w duszną, ciężką atmosferę. Opowieść, w której mgła nie tylko spowija szkocką wioskę, ale także przenika do umysłu. Zaciera granicę między rzeczywistością a tym, co ukryte pod powierzchnią. Autor nie prowadzi nas za rękę. Każe nam się gubić w mroku. Musimy sami odróżnić jawę od koszmaru.

Największą siłą tej książki jest jej nieprzewidywalność. To historia, w której każdy kolejny rozdział potrafi zaskoczyć. Autor bawi się z czytelnikiem. Mnoży tropy, a kiedy wydaje nam się, że już rozumiemy w co zostaliśmy wciągnięci – pojawia się kolejny, mocny zwrot akcji. Nic nie jest oczywiste. W cieniu zwyczajnych wydarzeń czai się coś, co wymyka się logice i zdrowemu rozsądkowi.

Historia uderza także w nutę emocjonalną. Wśród krwi, przemocy i makabry wybrzmiewa echo samotności, tęsknoty i potrzeby bliskości. To sprawia, że groza staje się jeszcze bardziej osobista. Zło nie zawsze ma kły i pazury. Czasem kryje się w pamięci. Dzięki temu powieść nie jest tylko festiwalem krwawych scen, ale studium ludzkiej desperacji i strachu.

To książka, którą czyta się z przyspieszonym pulsem, ale też z dziwną fascynacją. Autor stworzył horror, który nie daje się łatwo zaszufladkować. Jest brutalny, a zarazem poetycki, niepokojący i piękny w swoim mroku. „Haar” to opowieść, która potrafi zahipnotyzować, a jej echo pozostaje długo po zamknięciu ostatniej strony.

Horror gore, który równocześnie jest piękną i czułą baśnią o sile miłości to dziwne połączenie... A jednak David Sodergren w “Haar” właśnie coś takiego stworzył. I faktycznie to zaskakująco dobrze się zgrywa! Haar to szkocka, zimna mgła, która dla Murier przynosi coś nieoczywistego. Jej bezinteresowny gest dobroci wikła ją w świat wspomnień, snu na jawie, wyciąga wszystkie jej pragnienia i tęsknoty na wierzch. Muriel ma 84 lata i nie da sobie w kaszę dmuchać. Będzie bronić swojego domu, domu, w którym mieszka całe swoje dorosłe życie, z którym związane jest tyle wspomnień… Mimo kruchości ciała i bólu tęsknoty, jaki w sobie nosi, jest kobietą silną i upartą. To kreacja rewelacyjna, bardzo wielowarstwowa, która przynosi nam dobre spojrzenie na to, jak traktujemy w naszym społeczeństwie ludzi starszych - i autor robi to tutaj bardzo dosadnie, bardzo bezlitośnie. Sama historia oparta jest o motywy horroru gore, nie brak więc dziwnych zdarzeń, obrzydliwości, makabry i morza krwi. Prosty styl i ilustracje wydają się jednak przenosi nas w czasie, przypominają, że to tylko nawiązania do konwencji gatunku, a pod tą warstwą fabularną kryje się więcej. Opowieść o miłości i wyobrażeniach, o wspomnieniach i docenieniu tych, których się kocha. To też refleksja nad przemijalnością życia ludzkiego i stałością natury. Zaskakująco dziwne połączenie, które, choć sama nie lubię makabry i nadmiernie krwawych opisów, muszę przyznać, że tutaj ma sens, dobrze do siebie pasuje.

Czas na szczere wyznania: zwracasz uwagę na okładki, czy nie mają one dla Ciebie większego znaczenia? Ja jestem okładkową sroką i oprawa musi mnie przekonać, żebym sięgnęła po książkę - w przypadku Haar miałam niezłą zagwozdkę, bo:

A. Autentycznie bałam się tej okładki

B. Mocno entuzjastyczne recki na GR/Reddit'cie mówiły mi, że nie mogę przegapić tej historii.

I jak ja się cieszę, że tym razem punkt B wygrał z moją obsesją na punkcie okładkowej estetyki!

Ocena: 4/5

Gatunek: horror z elementami gore

Motywy: emerytka bohaterką, utracona miłość, szkockie wybrzeże, działania bezdusznego dewelopera, potwór z głębin

.

Już po kilkunastu stronach okazało się, że przerażająca okładka była zapowiedzią nie tylko mrożącego krew w żyłach horroru, ale też pięknego, chwytającego za serce love story. A to wszystko podlane sporą dawką czarnego humoru i doprawione cudownym sarkazmem głównej bohaterki. Muriel zdecydowanie dołącza do plejady najbardziej oryginalnych bohaterek, z jakimi miałam do czynienia! 84-letnia kobieta - wiedząca jak posługiwać się ciętym językiem, kochająca swoją małą szkocką wioskę, tęskniąca za zmarłym mężem - od razu zdobyła moją sympatię.

Haar to jednak nie tylko opowieść o życiu Muriel, to też naprawdę przerażający horror, z mnóstwem flaków i krwi, które wylewają się hektolitrami ze stron książki. A mimo to w tej całej makabrze zawarta jest swego rodzaju delikatność i czułość. To piękna historia miłosna, wzbogacona jednak o element gore. Momentami obrzydliwa, by po kilku stronach zamienić się we wręcz liryczną powieść o miłości silniejszej od wszystkiego.

Mocna rzecz dla miłośników mocnych wrażeń - bądźcie przygotowani naprawdę na WSZYSTKO ;)