Płacz

Pora rozstać się z cyklem wrocławskim.

I muszę przyznać, że ciężko mi jest pożegnać się z bohaterami, których zdążyłam poznać bliżej, polubić, zżyć się z nimi.

Nie tylko ze względu na to, że sama jestem Wrocławianką, obecnie mieszkającą bliżej okolic z trzeciego tomu - ale przede wszystkim autorka tak wykreowała postacie, że są niezwykle realistyczne.

Popełniają błędy, mają wady i zalety, gubią się, nie wiedzą wszystkiego (no może poza Karolkiem).

Apropo Karolka - Pani autorko, poważnie?

W tym tomie kręcimy się wokół projektu Riese więc powiem Wam w tajemnicy, że sama się tym interesuje od dawna, w ogóle nie tylko projektem Riese ale okresem drugiej wojny światowej.

A jako, że mieszkam rzut beretem od Książa i Gór Sowich to nie raz byłam eksplorować tereny, podziemia i okolice.

Więc wydarzenia z książki niejako same miały podsuwane obrazy z mojej pamięci i wczułam się w fabułę błyskawicznie.

Błyskawicznie także mi minęła całość książki, chciałoby się więcej i więcej, nie mogłam się oderwać, nie mogłam się nasycić.

Wszystko było tak magnetyzujące, że przenikało mi do serca i umysłu, zostając q pamięci dłużej w cały czas intensywnie rozmyślam dlaczego się wydarzyło wszystko tak a nie inaczej, czemu już muszę pożegnać ulubieńców i dlaczego to się wydawało, jakby minęła zaledwie chwila od otworzenia pierwszych stron.

Siostry Bolesne w okrojonym składzie znów muszą ruszyć na ratunek, tym razem Eleonorze.

Tylko gdzie ona jest?

Na to pytanie mógłby odpowiedzieć strzygoń Ramzes, jednak problem jest taki, że on również zniknął...

Odnajdując Eleonorę paczka nietypowych przyjaciół trafia na coś jeszcze...

Tajemnice przeszłości, starodawne niebezpieczeństwo i nakładające się okresy czasowe skumulowane w jednym miejscu...

A to nie wszystko, bo na sam koniec autorka mnie zaskoczyła z tożsamością pewnej osoby, na szczęście ktoś czuwał nad chłopakiem i udało się uniknąć pewnego losu...

A z drugiej strony ciekawa jestem co by się wydarzyło, gdyby młody nie zdecydował się pozbyć drugiej części siebie.

Pióro autorki zawsze uważałam za lekkie i przyjemne w odbiorze i to się nie zmieniło, nadal mogę łyżkami jeść.

„Płacz” to trzeci tom cyklu wrocławskiego. Powracamy do znanych bohaterów, którzy ruszają na poszukiwanie zaginionej Eleonory, a za wskazówkę mają tylko zniszczoną pocztówkę oraz starą filiżankę.

„Płacz" to fantasy splatające wątki historyczne i psychologiczne. Fabuła pełna tajemnic, fantastycznej przygody i zaskakujących zwrotów akcji. Czeka nas intryga pełna mrocznych tajemnic, podróż w góry Sowie oraz konfrontacja z przeszłością, moralnymi dylematami. Wielowątkowa powieść fantasy łącząca motyw podróży w czasie oraz historii. Pojawiają się elementy poruszające dawne dramatyczne wydarzenia, trauma, zaginięcie oraz konsekwencje przeszłości, co nadaje głębi powieści.

Bohaterzy wyraziści z charakterem, często zabawni, czasem melancholijni, ale ludzcy i różnorodni, a relacje między nimi są pełne ciepła, humoru oraz emocji. Nawet w mroczniejszej atmosferze nie brakuje momentów ludzkich, czasem lekko absurdalnych, co pomaga złagodzić cięższe emocjonalnie wątki.

„Płacz” to satysfakcjonujące zakończenie cyklu, gdzie wątki z poprzednich tomów zostają domknięte, a losy bohaterów podsumowane. Wydanie jest wzbogacone o opowiadanie Koniec końców. Oczywiście polecam czytać zgodnie z porządkiem chronologicznym