Początek końca

Początek końca to historia, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Autorka świetnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy fabuły i prowadząc czytelnika przez emocjonalny rollercoaster. To nie jest tylko kryminał czy thriller to również opowieść o ludzkich wyborach i ich konsekwencjach. Bohaterowie są wyraziści, a ich decyzje często balansują na granicy moralnej niepewności. Dużym atutem książki jest klimat momentami ciężki, duszny, ale dzięki temu niezwykle autentyczny. Fabuła zaskakuje zwrotami akcji, które trudno przewidzieć, nawet jeśli wydaje się, że już wszystko jest jasne. Widać tu dojrzały styl autorki i umiejętność tworzenia historii, które angażują nie tylko intelektualnie, ale i emocjonalnie. Jeśli lubisz książki, które zostawiają ślad i skłaniają do refleksji, to zdecydowanie pozycja warta uwagi...

W krakowskim parku zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Jego twarz prawdopodobnie miała kontakt z kwasem co utrudnia identyfikację. Komuś ewidentnie zależało na spowolnieniu działań śledczych. Sprawę przejmuje Sonia i jej siostra prokurator, Julia. Do Jaśminy, trzeciej z sióstr Lenarczyk trafia rodzeństwo, których ojciec jest poszukiwany za pobicie, a następnie zabójstwo żony. Ten nie przyznaje się do winy, tylko nie ma jak tego udowodnić. Ktoś znowu podąża śladem sióstr, a przeszłość nadal nie odpuszcza.

Od razu zaznaczam, czytałam tylko pierwszą z części o siostrach Lenarczyk i bez jej znajomości nie polecam czytać tej, już trzeciej. Ja pominęłam środkową, ale jako tako odnalazłam się w fabule. Bohaterki cały czas wracają do wydarzeń wcześniejszych, które nieustannie w nich rezonują. Zostawiły mocny ślad i ciężko uporać się z ich zatarciem.

Tym razem sprawy, którymi się zajmują wiele łączy i muszą działać wspólnie. W prywatnym życiu każdej z nich też dochodzi do dużych zmian. Nie napiszę jakich bo zdradziłabym zakończenia poprzednich części.

Autorka stawia bardziej na warstwę psychologiczną bohaterek niż fabułę kryminalną, co się mi podobało. To sprawia, że widzimy jak różnie radzimy sobie z traumami i nawet najbliższe sobie osoby są niesamowicie inne. Za to zakończenie...ech...nie godzi się tak postąpić z czytelnikiem droga autorko,nie godzi i nie wiem czy przeprosiny w czymś pomogą. Polecam

(...) Siostry Lenarczyk obciążone przeszłością i tajemnicą tego, co się wydarzyło przed rokiem, starają się układać swoje życie, podtrzymując odbudowane niedawno relacje. W międzyczasie Julia i Michał szykują się do ślubu, a w jednym z krakowskich parków dochodzi do zabójstwa. Sprawę prowadzi Sonia. Śledztwo zdaje się tkwić w martwym punkcie... Do czasu... Niebezpieczeństwo czai się za rogiem i tym razem siostry Lenarczyk będą musiały stawić mu wspólnie czoła...

"Początek końca" to już trzecie spotkanie z Sonią, Julią i Jaśminą. Autorka tym razem przeszła samą siebie. Z jednej strony muszę jej pogratulować, a z drugiej... po końcowej scenie, miałam ochotę rzucić książką o podłogę i obrazić się na cały świat. Ta część przeorała mnie nerwowo i emocjonalnie, a napięcie trzymało do samego końca... który rozdarł moje serce.

Fabuła książki nie pozostawia czytelnika obojętnym, bieg wydarzeń zaskakuje, a śledztwo, które obserwujemy z pozycji fotela, wbija w niego coraz bardziej. Nie mogłam się oderwać od czytania. Zabójstwo, tajemnicza sytuacja dzieci, które trafiły pod opiekę Jaśminy, to tylko ułamek tego, co autorka nam zafundowała w tej części. Niezmienne pozostaje jedno - siostry Lenarczyk z demonami przeszłości, które wciąż o sobie przypominają i mają ogromny wpływ na ich obecne życie.

Czekam na kontynuację, a przeprosiny Autorki, zawarte w zakończeniu, przyjmuję, choć nie przychodzi mi to łatwo.. kto czytał, ten wie..

Polecam wam ogromnie całą serię. Fani gatunku nie będą zawiedzeni.

Czy znacie to uczucie, gdy książka łapie Was za gardło już od pierwszych stron? Ja tak miałam z tym tytułem. Klimat? Gęsty, niepokojący, momentami wręcz klaustrofobiczny. Czujecie to napięcie, które wisi w powietrzu i nie daje o sobie zapomnieć? Tutaj jest go zatrzęsienie.

To trzeci tom serii "Efekt uboczny" z historią trzech sióstr Lenarczyk - Soni (policjantki), Julii (prokuratorki) i Jaśminy. Akcja rozgrywa się w Krakowie, gdzie w parku zostaje znalezione brutalnie okaleczone ciało mężczyzny. Sprawca nie tylko odebrał mu życie, ale też starannie zatrzeć chciał jego tożsamość, oblewając twarz ofiary kwasem. Początkowo wyglądające na przypadkowe, śledztwo szybko okazuje się być częścią znacznie większej intrygi. W tym samym czasie Jaśmina po rozwodzie decyduje się na nowy początek i zostaje matką zastępczą dla rodzeństwa. Kiedy jednak zaczyna odkrywać mroczne tajemnice dotyczące przeszłości dzieci, ona i jej siostry znajdują się w realnym niebezpieczeństwie. To nie jest historia, w której coś się „dzieje” – to historia, która rozjeżdża się pod Waszymi nogami. Relacje, wybory, konsekwencje, które wracają jak bumerang. Autorka buduje świat, w którym bohaterowie balansują na granicy własnych słabości. I choć akcja nie pędzi na złamanie karku, to ja dosłownie nie mogłam się oderwać, bo ciągle coś wisiało w powietrzu.

Tu nie ma ideałów. Są ludzie z krwi i kości – z bagażem, ze strachem, z potrzebą kontroli lub rozpaczliwym pragnieniem wolności. Małgorzata Łatka nie idzie na łatwiznę. Irytowałam się na nich, współczułam, a czasem miałam ochotę nimi potrząsnąć. A to właśnie lubię najbardziej – kiedy książka wywołuje we mnie takie surowe emocje.

Główną siłą napędową tej serii jest trio sióstr Lenarczyk. To postacie tak różne, że czasem trudno uwierzyć, że mają wspólne korzenie, ale Łatka wykreowała je z takim realizmem, że każda z nich zapada w pamięć. Sonia Lenarczyk, praktyczna w działaniu. Zawodowy profesjonalizm, doświadczona policjantka prowadząca śledztwo, która niczego nie bierze za pewnik i potrafi walnąć pięścią w stół. A jej profesjonalizm i determinacja są doceniane nawet przez przełożonych. Autorka przyznaje, że to właśnie Sonia jest jej najbliższa. Ma charakter, bezpośredniość i cięty język, bez zbędnych upiększeń. Julia Lenarczyk, prokuratorka z wewnętrznym chłodem. Znana krakowska prokuratorka, która budzi respekt. Oskarżenie skorumpowanego policjanta dużo ją kosztowało. Jej chłodny profesjonalizm i przydomek "Królowej Lodu" maskują emocjonalne rany i sprawiają, że nieustannie musi mierzyć się z własnymi słabościami. Jaśmina Lenarczyk, najmłodsza w wielkiej walce. To właśnie ona wysuwa się na pierwszy plan w "Początku końca". Po rozwodzie próbuje ułożyć życie od nowa i zostaje matką zastępczą dla rodzeństwa. Nie jest bezbronną ofiarą. Wolne chwile spędza na treningach boksu, co jest metaforą jej walki o prawdę. To postać, która najmocniej wkracza w emocjonalny wir akcji.

Prosto, ostro, bez zbędnych ozdobników. Dużo dialogów, dużo niedopowiedzeń. Autorka nie prowadzi czytelnika za rączkę – sama musisz składać puzzle. Tempo? Raczej ściskanie niż sprint. Ale to działa na korzyść, bo buduje ten mroczny, psychologiczny klimat.

Dla kogo?

Jeśli lubicie thrillery obyczajowe z mocnym naciskiem na psychikę bohaterów, nie boicie się trudnych tematów, a do tego cenicie sobie serie, w których tom goni tom – to Początek końca może być Waszym odkryciem. Ale ostrzegam: wciąga jak bagno.

Moja ocena: 9/10

BRUNETTE BOOKS

Książka niczym węzeł, wszystko poplątanie, wszystko zagmatwane, a dające przyjemność z tego rozplątywania i poznawania historii. Opowieść, trudna skomplikowana i boleśnie życiowa. Brutalne morderstwo w parku, ciało pozbawione twarzy i już w tym momencie czuć, że to nie zwyczajne bestialskie morderstwo, a za tym wszystkim kryje się coś znacznie bardziej skomplikowanego. Sonia Lenarczyk prowadząca śledztwo mierzy się z nielaną wyzwanie, ponieważ tropy znikają, świadkowie milczą jak zaklęci, a prawda wydaje się być skrzętnie ukrywana.

W tle pojawia się historia Jaśminy i dzieci, które trafiają pod jej opiekę, początkowo wydawało mi się, że ten wątek ma być nieco spokojniejszą odskocznią, jednak z czasem i tutaj wdarł się niepokój i to zupełnie nieustępujący głównemu śledztwu. Stopniowo oba wątki się splatają i robią to znakomicie, podbijając i tak już stojące na wysokim poziomie napięcie.

Spodobała mi się kontrastowość postaci Soni, Juli i Jaśminy, ponieważ każda jest jakaś, każda jest inna i każda działa w inny sposób. Dynamika ich relacji jest napięta, da się wyczuć zabliźnione rany, a niedopowiedzenia się tylko piętrzą. Aura tej relacji tylko podbijała moją ciekawość tego co wydarzyło się w przeszłości.

Powieść nie jest dynamiczna, a jednak nie pozwala się nudzić. Historia budowa jest stopniowo z dbałością o szczegóły, co rusz podsuwając mi myśli, że coś jest nie tak, a w tym wszystkim bohaterowie usilnie starający się „wymazać” przeszłość, co działa na mnie jak wabik.

„Początek końca”, to powieść bardziej skupiona na psychologii niż na warstwie sensacyjnej, historia przemyślana, wciągająca i spełniająca oczekiwania.

"Początek końca" Małgorzaty Łatki to ostatnia części historii o siostrach Lenarczyk, to książka, która nie tylko przykuwa uwagę od pierwszych stron, ale również pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu. Autorka z wrażliwością przedstawia złożone emocje bohaterów, co sprawia, że czytelnik łatwo się z nimi identyfikuje.

Styl pisania Łatki jest płynny i pełen obrazowych opisów, dzięki czemu świat przedstawiony w książce staje się niezwykle realistyczny. Fabuła jest przemyślana i wciągająca, a zwroty akcji zaskakują i trzymają w napięciu. Dodatkowo, postacie są dobrze rozwinięte, każda z nich ma swoją unikalną historię, co dodaje głębi całej narracji. Czytając "Początek końca", nie sposób nie poczuć się częścią tej opowieści. To idealna lektura dla tych, którzy szukają czegoś, co dostarczy im sporo emocji.

Podsumowując, książka Małgorzaty Łatki to prawdziwa uczta dla miłośników literatury kryminalnej, która łączy w sobie emocje, refleksję i świetnie skonstruowaną fabułę. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć!