Podniebie

Hanna Wierzbicka nauczycielka jednej z krakowskich szkół ginie bez śladu. Zrozpaczony mąż szuka pomocy najpierw na policji, następnie w biurze detektywistycznym Igi Bagińskiej i Igora Szota. Detektywi odkrywają coraz więcej sekretów i nieścisłości w życiu kobiety, drugi terminarz z tajemniczymi wpisami, rodzeństwo i rodzice chociaż Hanna utrzymywała, że jej bliscy nie żyją. Śledczy odkrywają sekrety z życia kobiety, jej na pozór idealne małżeństwo, które chwiało się w posadach, tajemniczy przyjaciel o którym mąż nie miał pojęcia. Przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. Czy Hanna popełniła samobójstwo? A może ktoś ją zamordował ? Jaki będzie wynik śledztwa? "Podniebnie" to wciągający kryminał z wątkiem psychologicznym o trudnej przeszłości, braku zrozumienia, tajemnicach, przemocy. Lektura wciąga od pierwszych stron i gwarantuje emocje. Polecam serdecznie.

Para krakowskich detektywów, Iga Bagińska i Igor Szot, bada sprawę zaginięcia kobiety, której ślad urywa się na wiślanych bulwarach. Żadnych świadków, żadnych dowodów, żadnych podejrzanych – tylko pytania. Pod płaszczykiem wciągającej intrygi kryminalnej Graca kreśli poruszający obraz zwykłego kobiecego losu we współczesnej Polsce i zadaje pytania o to, jak żyjemy i jak chcemy ze sobą żyć.

Książka pokazuje, że kryminał może być czymś znacznie więcej niż tylko sprawnie poprowadzoną zagadką. Zaginięcie nauczycielki z pozoru przypomina klasyczny początek: bulwary nad Wisłą, kilka sztampowych tropów, śledczy znani z „Czarnego poniedziałku”. Ale szybko okazuje się, że ta historia ma drugie, znacznie mroczniejsze dno. Z każdą stroną rośnie napięcie, a w czytelnika wbijają się coraz boleśniejsze emocjonalne drzazgi.

Autorka z niezwykłą odwagą porusza tematy, które zwykle omijamy wzrokiem: wypalenie zawodowe, systemową bezradność, milczenie Kościoła. Przede wszystkim jednak opowiada o przemilczanym cierpieniu – o dziecku, którego nikt nie chciał usłyszeć, i kobiecie, która przez całe życie próbowała to cierpienie zagłuszyć. To opowieść o krzywdzie skrytej pod pozorem normalności, o bólu, który nigdy nie znalazł ujścia.

To nie jest tylko kryminał – to głębokie, poruszające studium ludzkich ran i społecznych zaniechań. „Podniebie” zostaje w głowie na długo po zakończeniu lektury, udowadniając, że literatura może dotykać prawdy z siłą większą niż niejeden reportaż. Polecam nie tylko miłośnikom gatunku, ale wszystkim, którzy szukają książek naprawdę ważnych.

"Podniebie" to druga książka, w której poznajemy pracę dwójki detektywów, Igi Bagińskiej oraz Igora Szota. Przyznam szczerze, że tej pierwszej nie znam, ale bez problemu odnalazłam się w tym, co czytam. Mało tego, nie miałam pojęcia, że jest jakaś pierwsza część.

Jest to powieść, w której świetnie oddany został klimat Krakowa. Autorka dużą uwagę poświęciła na społeczne problemy wśród polskiej ludności. Fabuła krąży wokół zaginięcia spokojnej i szanownej nauczycielki, która wyszła tylko na spotkanie z przyjaciółkami. Jak się okazało do żadnego spotkania nie doszło, a słuch po Hannie Wierzbickiej zaginął.

Autorka postawiła na rozbudowaną warstwę obyczajową i psychologiczną bohaterów. Nie bała się także wspomnieć o ważnych problemach społecznych, wśród których znajdują się bezsilność wobec zmian w polskim szkolnictwie, depresja czy molestowanie nieletnich.

Samo śledztwo prowadzone przez detektywów płynnie posuwa się do przodu, a Bagińska i Szot wydają się być pewni swoich umiejętności detektywistycznych. Duży plus za stopniowanie napięcia, które nie uderzyło w czytelnika ze wszechstron, co akurat w tym przypadku byłoby nie na miejscu.

Nie mam porównania do poprzedniej książki, ale według mnie tym razem wydarzeniom zabrakło intensywności, dynamiki, przez co całość okazała się nieco płaska. Z drugiej strony "Podniebie" to bardzo dobry przykład kryminału, który został otwarty z hermetycznej kryminalnej bańki i oprócz zbrodni czy śledztwa ukazuje także głębokie studium ludzkich bolączek i dramatów.

Całość oceniam pozytywnie, ale byłoby jeszcze lepiej, gdyby akcja nabrała więcej dynamiki, a do treści nie wkradły się błędy logiczne, o których nie będę się rozpisywać. Niemniej jednak, polecam!

Akcja „Podniebia” rozpoczyna się tajemniczym zaginięciem kobiety. Detektywi Iga Bagińska i Igor Szot, zamiast śledzić tradycyjne tropy, muszą zmierzyć się z brakiem jakichkolwiek dowodów czy świadków. Brak poszlak i śladów nadaje całej opowieści nieszablonowy charakter i zmuszała mnie niejednokrotnie do główkowania.

Pierwsze co mnie zdecydowanie kupiło to Kraków, osobiście mam słabość do tej mieściny, a każda powieść w niej opisana ma +3 do mroczności. Graca ów Kraków ukazuje w niezwykle mrocznym świetle, udało się autorce stworzyć, taką cienistą aurę w tej historii co mnie zdecydowanie przekonało.?

Autorka świetnie buduje napięcie, ciągle podsuwając nowe niewiadome, za sprawą których śledztwo nieustannie zmienia swoje oblicze.

Graca w sposób bardzo umiejętny łączy klasyczny kryminał z niezwykle bogatą warstwą psychologiczną, bo ta historia nie opowiada tylko o śledztwie, to powieść o wyborach, dylematach i konsekwencjach, by finalnie ukazać tez, jak z tymi konsekwencjami można sobie radzić albo i nie.

Historia Gracy była intensywna i wnikliwa, która z jednej strony wciągała mnie w fabułę ale i prowokowała żeby z niej wyjść i zastanowić się nad odniesieniami książki do życia codziennego. Pisarka nie zamknęła swojej powieści wyłącznie w hermetycznym śledztwie, ale pokusiła się o wzbogacenie jej o trudne i niekiedy kontrowersyjne tematy. W moich oczach to niezwykle bogaty kryminał, który jest bardzo uniwersalny, ponieważ fani kryminałów znajdą tutaj prawdziwe śledztwo, a fani obudowanej warstwy literackich emocji będą równie zadowoleni.?Czytajcie recenzuje, bo jestem ciekawa jak wam się spodoba.

U Agnieszki Gracy kryminał jest tak naprawdę pretekstem do pogadania o problemach społecznych nękających Polskę. Dała temu jasny obraz w swoim debiucie “Czarny poniedziałek”, podkreśla to również w swojej drugiej powieści “Podniebie”, która wraca do detektywów znanych z “Czarnego poniedziałku”. “Podniebie” to historia zaginięcia krakowskiej nauczycielki. Brak jasnych tropów sprawia, że prywatni detektywi - Iga i Igor muszą przyjrzeć się uważniej jej życiu, poszukać tematów, które bolą, które mogły być zadrą do tego, do dzieje się z kobietą teraz. I poprzez te śledztwo dostajemy dosadny obraz losu Polek, tego jak ciągle na każdy polu są dyskryminowane - w pracy, w płacy, w domu, we własnych związkach. Z czego to wynika? Z nieświadomości, że może być inaczej. Jednak to tak naprawdę tylko początek dramatów tej powieści. Przyglądamy się również szkolnictwu z perspektywy nauczycieli, pojawiają się tak trudne tematy jak mobbing, homofobia czy molestowanie dzieci. Autorka nie przebiera w środkach, a wręcz potęguje tragizm sytuacji przez oddanie miejsca akcji i pory roku - to pełen smogu zimowy, tłoczny Kraków. A gdzie w tym wszystkim intryga kryminalna? W tle… i choć na początku przez ilość różnych nieoczywistych tropów ciekawi, to ostatnie okazuje się prowadzona w sposób już nieraz spotykany. Jest to więc przede wszystkim powieść, która ma ilością problemów społecznych szokować czytelnika, uświadomić mu skalę problemu. Czy przez to jest jednostronna? Możliwe, choć może sama patrzę na nią z perspektywy dużej ilości książek, które w tej tematyce już przeczytałam. Na pewno jest to powieść odważna, ale prowadzona rytmem spokojnym.

Detektywi Iga Bagińska i Igor Szot zajmują się sprawą zaginięcia nauczycielki, Hanny Wierzbickiej. Kobieta wyszła z domu w piątkowe popołudnie rzekomo na spotkanie z przyjaciółkami. Tydzień później z Wisły wyłowiono jej ciało. Wszystko wskazuje na to, że kobieta była ofiarą napadu rabunkowego, jednak w toku śledztwa detektywi docierają do wstrząsających faktów z przeszłości Hani. Co przed laty wydarzyło się w Podniebiu - małej wsi pod Racławicami, że Hania uciekła do Krakowa, całkowicie odcinając się od rodziny i przeszłości? Gdy po latach, na skutek zawodowego incydentu, kobieta postanawia zmierzyć się ze swoimi traumami, tym razem przeszłość wymierza jej śmiertelny cios.

"Podniebie" to kolejny kryminał społeczny osadzony w klimatycznym Krakowie, poruszający niezmiennie bardzo aktualne problemy dotyczące kobiet, ale też i dziewczynek. Intryga kryminalna, choć świetna, jest tylko fasadą, za którą autorka ukryła problemy, z którymi zmaga się wiele kobiet. Niezrozumienie, nieposzanowanie płci i kobiecej godności, wciąż dochodzący do głosu patriarchat, presja społeczna, to tylko niektóre z nich. Główny wątek powieści dotyczy kwestii, o których mówi się dziś dużo i stały się przedmiotem wielu książek. Po co więc kolejna taka publikacja, zapytacie być może... Po co znów się w tym babrać? Ano po to, żeby głos ofiar wzbił się wysoko, wybrzmiał i stał się słyszalny. Po to, by sprawców przestało się wreszcie tłumaczyć i rozgrzeszać, a ich podłych czynów nie zamiatać pod dywan. Żeby nie zamykać oczu, żeby słuchać, bo dawne traumy zawsze nas dogonią, a przeszłość zapuka do naszych serc w najmniej spodziewanej chwil i upomni się o swoje.

Polecam bardzo. Ta książka zasługuje na oddany jej czas. Los Hani i jej przyjaciółki porusza i przytłacza ogromem krzywdy i nieszczęścia.