Pogoda dla puchaczy. Wiosna

Wiosna to zdecydowanie moja ulubiona pora roku. To właśnie ona sprawia, że na nowo wszystko staje się możliwe i warte wysiłku.

Muszę przyznać, że byłam bardzo ciekawa, co dzieje się wiosną u naszych niezwykłych Puchaczy.

Bubusia i Bubbo znaleźli już swój własny kawałek lasu, a Bubuś z Bublem — no cóż, odkrywają wspólnie uroki i cienie kolejnej pory roku.

Tym razem nasze rodzeństwo zaczyna swoje przygody od zmierzenia się z niebezpiecznymi roztopami, które znacznie podniosły poziom wody w leśnym strumyku. Oj, skąpał się Bubel. 🤭 Na szczęście Józek Borsuk pomógł rodzeństwu w tarapatach, a gościna w jego domu przyniosła braciom nowe znajomości! Najpierw poznali lisa, który utknął głową w plastikowej butelce. Oj, niełatwo było go oswobodzić. Historia lisa wywołała wśród leśnych zwierząt lawinę wiosennych porządków. Ogromne uznanie dla autora za świetne wprowadzenie do tematu segregacji, recyklingu i zagrożeń, jakie niesie ze sobą śmiecenie. Co tu dużo mówić, ludzie, nie wstyd wam śmiecić w lesie? 😐

Po udanych porządkach i odnalezieniu wśród śmieci kompasu bracia przysiedli na gałęzi wraz z Niedźwiedzicą, która opowiedziała im sporo o gwiezdnych konstelacjach. Bubel poczuł, że koniecznie musi lecieć na północ, na skraj lasu. Czy właśnie tam odnajdzie swój kawałek podłogi?

Musicie koniecznie sami to sprawdzić i poznać tę niesamowitą serię, która w przepiękny sposób ukazuje przemijanie, upływ czasu i relacje rodzeństwa. Dodatkowo, na kolorowych stronach przekazuje nam sporo rzetelnej wiedzy dotyczącej przyrody, dzięki której odkrywamy zjawiska typowe dla danej pory roku.

Tym razem dowiemy się:

🌞 kiedy zaczyna się wiosna,

💦 jak dochodzi do powodzi,

🌊🐊 czy borsuk z lisem mogą być współlokatorami,

🌧️ jak powstaje deszcz,

🚮 o co chodzi z segregacją,

🧭 jak działa i czym jest kompas,

🌈 jak powstaje tęcza!

To jak, lecicie z nami? 🎉

Jak tam pogoda za Waszymi oknami? Czujecie już prawdziwą wiosnę, czy jeszcze nie pożegnaliście się z cieplejszą kurtką? Ja muszę przyznać, że wciąż zdarza mi się spać w skarpetkach, a kołdrę bezlitośnie przeciągam w nocy na moją stronę łóżka, bo wiosnę czuję wyłącznie na kartkach książek.

A one nigdy mnie nie zawodzą. W cieplejszy klimat wprowadza nas tym razem Wydawnictwo BumCykCyk z dobrze znaną już nam serią o Bubusiu i jego leśnych przygodach.

Nasz bohater jest puchaczem, który opowiada o mieszkańcach lasu, wtrącając tu i ówdzie notatki „drapane pazurem” ze swoich obserwacji. A mądre z niego zwierzę. W części o wiośnie wyjaśnia zjawiska typu powódź czy równonoc, a w tej o lecie zapoznaje czytelników z piorunami, ruchami powietrza czy ciśnieniem atmosferycznym. Można więc śmiało powiedzieć, że „Pogoda dla puchaczy” to seria, która łączy umiłowanie autora do natury (a to zdecydowanie się czuje), ogrom wiedzy, dowcip i charakterystyczne ilustracje Małgorzaty Piędel. Jesteśmy dumnymi posiadaczami wszystkich pór roku i naprawdę mam wrażenie, że Marcin Kozioł z powodzeniem stworzyłby jeszcze wiele kolejnych części.

Te książki są specyficzne: niby nie brakuje w nich zwrotów akcji, choć nie ma ich przesadnie dużo, ale jest w nich coś uspokajającego. Coś, co pozwala wsłuchać się w dźwięki przyrody, zwłaszcza tej budzącej się do życia po długiej zimie. Dla mnie połączenie mądrej opowieści z elementami edukacyjnymi to zawsze dobry pomysł, dlatego z całego serca przyklaskuję autorowi na jego twórczej drodze i czekam na kolejne książki, które bez wątpienia poszerzają horyzonty moich dzieci.

A co z tą wiosną? No cóż, dobrze, że mam rozwiniętą wyobraźnię i głębokie przekonanie, że tę prawdziwą czuje się w sercu.

"Pogoda dla puchaczy. Wiosna" to historia, która pokazuje, że budząca się do życia przyroda nie zawsze jest taka spokojna, jak się wydaje.

Razem z Bubusiem i Bublem wchodzimy w świat pełen przygód, gdzie roztopy zamieniają się w wyzwanie, a natura potrafi postawić bohaterów w naprawdę trudnych sytuacjach. W tej części bohaterowie poznają m.in. borsuka Józka i lisa, z którymi organizują akcję sprzątania lasu. Czy po emocjonujących wiosennych przygodach uda się im odnaleźć idealne miejsce do zamieszkania?

W książce z jednej strony mamy emocjonującą historię, a z drugiej sporą dawkę ciekawostek o pogodzie i przyrodzie (na kolorowej stronie). Oczywiście w historii nie brakuje lekkich edukacyjnych treści.

Ta książka przypomina też, jak ważna jest współpraca i troska o świat wokół nas.

„Pogoda dla Puchaczy. Wiosna” to książka, która idealnie trafia w moment, kiedy za oknem wszystko budzi się do życia.

Historia opowiadana jest z perspektywy małego puchacza o imieniu Bubuś, który razem z rodzeństwem wyrusza w podróż w poszukiwaniu nowego domu. W tle mamy wiosnę, przyroda się zmienia, a bohaterowie muszą odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości. To właśnie ta podróż jest osią całej opowieści, pełnej małych przygód, spotkań i sytuacji, które pokazują, jak działa natura.

Pomiędzy rozdziałami pojawiają się krótkie notatki, z których dziecko dowiaduje się jak np.

* jak powstaje deszcz,

* po co segregujemy śmieci,

* do czego służy kompas.

Do tego w książce pojawiają się też inne zwierzęta jak borsuk, lis czy niedźwiedzica.

Całość jest napisana lekkim, przystępnym językiem, bez zbędnego moralizowania. Jest przygodowo, momentami zabawnie, ale też spokojnie. To taka książka, która bardziej otula niż pędzi do przodu.

Ilustracje robią ogromną robotę – są kolorowe, pełne detali i bardzo „wiosenne”. Dzięki nim łatwo się w ten świat wciągnąć.

To taka książka, która nie tylko opowiada historię, ale też coś zostawia: trochę wiedzy, trochę wrażliwości na przyrodę. Na wiosnę pasuje idealnie.

Dostępne są także audiobooki w Legimi i Audiotece.

Serię „Pogoda dla puchaczy” czyta Jarosław Boberek (głos Króla Juliana i Kaczora Donalda)

Wyd. wydawnictwo_bumcykcyk

Autor marcinkoziołautor

Ilustracje Małgorzata Piędel

"Pogoda dla puchaczy. Wiosna" nas oczarowała od pierwszych stron. To pięknie wydana, ciepła i bardzo przystępna książka dla dzieci, która w lekki sposób łączy przygodę z elementami wiedzy o przyrodzie. Historia Bubusia i jego rodzeństwa jest wciągająca, a jednocześnie spokojna i bliska naturze - idealna do wspólnego czytania. Dużym atutem są krótkie, ciekawie podane informacje przyrodnicze, które naturalnie uzupełniają fabułę i budzą dziecięcą ciekawość świata. Całość robi bardzo dobre wrażenie i zostawia po sobie poczucie dobrze spędzonego czasu z książką.

Uwielbiam książeczki dla dzieci związane z porami roku. Sama z przyjemnością obserwuję zmiany zachodzące wówczas w przyrodzie i staram się na nie uwrażliwić córkę. Z entuzjazmem podeszłam więc do cyklu książeczek o puchaczach. „Pogoda dla puchaczy. Wiosna” to nasze trzecie spotkanie z sówkami i kolejne bardzo udane!

Rodzeństwo puchaczy opuściło swoje rodzinne gniazdo, aby usłyszeć głos natury i znaleźć swoje miejsce na ziemi. W „Wiośnie” już tylko Bubuś i Bubel poszukują odpowiedniego miejsca na osiedlenie się, jednak zaskakuje ich wiosna, która przychodzi wraz z gwałtownymi roztopami oraz opadami deszczu. Z pomocą przychodzi im borsuk Józek, który proponuje im schronienie w swojej rozległej norze. Puchacze nie są jedynymi potrzebującymi, którzy zwracają się do borsuka z prośbą o pomoc. Nagłe wezbranie wód oraz nieroztropność ludzi sprawia, że do lasu trafia mnóstwo śmieci, które stanowią zagrożenie dla zwierząt. W taką pułapkę złapie się lis. Na koniec historii jeden z puchaczy znajdzie upragnione miejsce do życia, które jednak nie jest oczywistym wyborem dla puchaczy.

Ta część mnie zachwyciła. Po pierwsze zostaje poruszony temat ekologii i dbania o środowisko. Po drugie na każdym kroku autor podkreśla wagę współpracy. Po trzecie tolerancja wobec decyzji i wyborów innych. No jestem pod wrażeniem jak w zgrabny i mądry sposób autor, niby mimochodem, przekazał tyle wartościowej treści! Oczywiście było także sporo przestrzeni na wyjaśnienie przyrodniczych i atmosferycznych pojęć i definicji.

Tak się akurat przypadkowo złożyło, że moją książkową przygodę z puchaczami rozpoczęłam od tomu jesiennego. A jak się okazało w praktyce był to dobry wybór, bo krótko wcześniej  pojawiły się na świecie sowie dzieci – więc niejako chronologicznie towarzyszę rodzinie puchaczy z serii przesympatycznych i ciekawych książeczek „Pogoda dla puchaczy” Marcina Kozła. Niemal na moich oczach wykluły się w gnieździe cztery urocze ptaki z rodziny puszczykowatych, a każdy z imieniem na literkę B. W końcu łacińska nazwa Bobo bubo zobowiązuje. W Polsce objęte są one ochroną gatunkową i strefową.  Przypuszcza się, że to największe sowy świata. A do tego jakie urodziwe!  Tak więc w jesiennym tomie przedstawiło mi się puchaczowe rodzeństwo – trzech chłopaków: Bubuś, Bubel i Bubbo oraz dziewczynka Bubisia. Pod czujnym okiem swoich ptasich rodziców byli przysposabiani co coraz większej samodzielności. 

Po ich przygodach i dorastaniu w tomach jesiennym i zimowym teraz miałam okazję poznać co dzieję w sowim świecie na wiosnę. Za oknem właśnie (bardzo opornie w tym roku) przyroda budzi się do życia po dokuczliwej, białej i mroźnej zimie. Wszystko odżywa, zyskuje kolory i rozkwita. Dla puchaczy to również ciekawy czas, ale również taki, w którym na samym starcie mogą czyhać na nie niebezpieczeństwa. Tego od razu doświadczył Bubel, który niefortunnie zasnął zbyt blisko ziemi zamiast – jak to ptaki – ukryć się w dziuplach czy wysokich koronach drzew. Mamy więc jak w filmach Hitchcocka na początku wielki trzęsienie ziemi w postaci wiosennej powodzi, która porywa jednego z naszych bohaterów –  a potem jest już tylko coraz ciekawiej.

W wiosennej odsłonie puchacz owego życia towarzyszymy już tylko dwóm braciom – Bubisiowi i Bublowi. Dlaczego i jak – tego nie będę zdradzać bo warto przeczytać pozostałe opowieści i prześledzić co wydarza się w życiu tych sporych sówek. Mamy więc braci, dla których jest to pierwsza tak bardzo świadoma wiosna i mogą odkrywać jej cechy i śledzić zjawiska pogodowe i przyrodnicze z nią związane.

Po dramatycznej akcji ratunkowej związanej z wielką wodą i roztopami Bubiś i Bubel trafiają do lasu na tereny pana Józka – sympatycznego borsuka, który zaprasza ich do swojego podziemnego pałacu. Ale nie dla ptaków nory i ciemne korytarze. Lecz towarzystwo mądrego i doświadczonego Borsuka to już zaleta i można od niego się dużo dowiedzieć. Przy okazji poznają lisa w tarapatach, a jego przykra przygoda skłania mieszkańców lasu do pochylenia się nad bardzo ważnym problemem współczesności – zaśmiecaniem terenów naturalnych przez człowieka. Zmobilizowane liczne gatunki – od małych myszek po wielką niedźwiedzicę ruszają do wielkiego sprzątania świata. Tak, to w sumie ogromny wstyd dla naszego gatunku ze takie rzeczy robimy przyrodzie, która tak wiele nam daje.

Ciężka praca porządkowania to jednocześnie segregacja odpadów na kluczowe grupy w zależności od tego co można dalej z tymi odpadami jeszcze zrobić. Zwierzęta wywiązują się z tej pracy doskonale a po wytężonym wysiłku ważne jest by odpocząć. Co można wtedy zrobić? Ot choć by popatrzeć w niebo gdzie króluje Gwiazdozbiór Wielka Niedźwiedzica. Powieść pani niedźwiedź o niebie, planetach, gwiazdozbiorach to bardzo ciekawy rozdział książki. Aż chce się zadrzeć głowę ku niebu i sami poszukać kluczowych widocznych z ziemi gwiazd które układają się np w tak dobrze znany nam wszystkim Wielki Wóz. Jest coś romantycznego i poruszającego w tym fragmencie. Puchaczowi braci dowiadują się przy okazji o istnieniu Mgławicy Sowy co napawa ich dumą.

Już w świetle dnia Bubel znajduje w lesie dziwny przedmiot. To niewielka tarcza używana przez ludzi i wskazująca północ. Ptakom i wielu gatunkom zupełnie nieprzydatna bo mają swój wewnętrzny naturalny kompas. Bubla zaczyna bardzo ciągnąć na północ i zabiera tam swego brata Busia. Bubiś nie rozumie co dzieje się z bratem, jest tak bardzo nakręcony na cel ale takie są prawa wiosny i prawa puchaczowego żywota. Każdy osobnik szuka swego miejsca na ziemi i kady szuka swojego skrawka lasu. Czyżby przyszła pora na Bubla?  Rodzice opowiadali im jak ważne jest to wyszukanie miejsca do osiedlenia się i założenia rodziny, jak na pewno to poczują i będą wiedzieć kiedy , jak i gdzie.

Bubel z Bubisiem trafiają na skraj lasu a tam z góry widzą grupę zabudowań która kusi i zaciekawia. Mieszka tam wiejski weterynarz i jego liczne stado zwierząt wszelakich od podwalnych do przydomowych (kot, pies). Jest też koń o tęczowej grzywie Niunio  i jego ukochana Lukrecja, a cała osada bywa nazywana „Stajnią pod tęczą”. Bubiś czuje się skonsternowany bo z jednej strony byli nauczeni że bedą żyć w lesie a z drugiej strony wie że rodzicom zależało by byli po prostu szczęśliwi. Czy da się pogodzić bycie puchaczem z pobytem w osadzie? Koniecznie doczytajcie książeczkę do samego końca. A na horyzoncie rysuje się delikatnie zarys kolejnej pory roku. POmału po wiosennym dniach nadciągnie lato. Co przyniesie naszym bohaterom?

Aktualnie czytanym – choć powinnam raczej napisać przeżywanym tomem (bo zawsze głęboko wchodzę opowieść z danej pory roku) był tom wiosenny.  Autor pomaga zrozumieć młodemu czytelnikowi a rodzicom czytającym na głos przypomina o takich zjawiska jak:  

– równonoc i początek wiosny na naszej półkuli północnej, 

– jakie warunki sprzyjają, co musi zajść w przyrodzie, aby doszło do zjawiska wiosennej powodzi i jakie są jej skutki dla zwierząt i ludzi

– poznajemy bliżej warunki bytowania borsuka i lisa w środowisku naturalnym czyli czy dwa różne gatunki w określonych warunkach mogą dzielić jeden system podziemnych nor

– poznajemy jak dochodzi do parowania wody i opadów deszczu, czyż może być piękniejszego nad wiosenny deszczyk?

– przybliżenie tak ważnej czynności we współczesnym świecie jaką jest segregacja śmieci, kolory kontenerów a odpady – w przystępny sposób dzieci poznają jak dbać na co dzień o środowisko nie zasypując go stertami śmieci

– kierunki świata i naturalne wewnętrzne kompasy (którymi dysponują niektóre gatunki zwierząt) a pomocny tak bardzo człowiekowi kompas z igłą magnetyczną; przy okazji przyswajamy trochę informacji o układach gwiazd i gwiazdozbiory – często o zwierzęcych nazwach, które pozwalają nam rownież rozeznać się w kierunkach

– cudownie barwne zjawisko tęczy – czyli jak ją zobaczyć, pod jakim kątem obserwować i gdzie stać w stosunku do słońca.

Książki z puchaczowej serii – jeszcze podczas czytania widzę oczami wyobraźni te ciekawe rodzinne wycieczki i obserwacje przyrody – są doskonałym źrodłem na pomysły wspólnych np. weekendowych wypadów w konkretnym celu. Można przecież, nie oddalając się zbyt daleko od domu, doświadczyć obserwacji tęczy, poskakać po kałużach w kaloszach, a przy okazji wystawić twarz pod spadające krople deszczu, zmiana czasu na letni i operacje zegarkami w domowym zaciszu są świetną okazją do porozmawiania o równonocy i porach roku. „Pogoda dla puchaczy” to skrzynia z pomysłami – czytamy i niejako samoczynnie jesteśmy zachęceni do dalszej dyskusji, poszerzania wiedzy i doświadczania zmienności pór roku. Choć borsuka czy lisa nie będzie już tak łatwo zaobserwować. Ale na pewno komuś się uda.

Tomy, które ukazały się w II połowie 2025 roku oraz teraz to II edycja tej serii. Jest pięknie ilustrowana przez Małgorzatę Piędel, która zwierzęta oddaje wiernie, ale w swoim własnym style i kresce, a kolorami potrafi oddać nastrój chwili.Dla tych, którzy lepiej przyswajają treści książek słuchając je albo lubią gdy towarzyszą  w tle innym czynnościom np. Domowym polecam audiobooki. Serię o puchaczach Wydawnictwa Bumcykcyk są dostępne w Legimi i w Audiotece. Czyta je genialny aktor Jarosław Boberek. Któż nie kojarzy głosu króla Juliana czy Kacpra Donalda z popularnych animacji. Czysta przyjemność słuchania! Reasumując: polecam!

Kiedy za oknem zaczyna nieśmiało wyglądać słońce, a ziemia pachnie wilgocią i świeżą trawą, nie ma lepszej lektury dla najmłodszych niż nowa propozycja od Marcina Kozioła. „Pogoda dla puchaczy. Wiosna” to nie tylko urocza opowieść, ale przede wszystkim mądry przewodnik po świecie zjawisk atmosferycznych, podany w sposób niezwykle przystępny i angażujący.

Głównym bohaterem jest młody puchacz, który – jak to w serii bywa – mierzy się z wyzwaniami, jakie stawia przed nim natura. Tym razem motywem przewodnim jest wiosna, czyli pora roku pełna kontrastów: od ciepłych promieni słońca po gwałtowne ulewy i „marcowe” kaprysy aury.

Marcin Kozioł ma niezwykły dar tłumaczenia trudnych pojęć (takich jak powstawanie deszczu czy zmiany ciśnienia) w sposób naturalny, wpleciony w fabułę. Dziecko dowiaduje się, dlaczego wiosną pogoda bywa tak zmienna, nie czując, że siedzi nad podręcznikiem.

Ilustracje są absolutnie zachwycające. Postać puchacza w żółtym kapeluszu przeciwdeszczowym i kaloszach (widoczna na okładce) natychmiast budzi sympatię i wywołuje uśmiech na twarzy małego czytelnika. Kolory są soczyste, wiosenne i bardzo "energetyczne".

Książka zachęca do wyjścia z domu i samodzielnego obserwowania przyrody. To świetny punkt wyjścia do rozmów o tym, jak zmienia się świat wokół nas, gdy kończy się zima.

Autor pisze lekko, z humorem, ale i z dużym szacunkiem do inteligencji młodego odbiorcy. Tekstu jest w sam raz na wspólne czytanie przed snem lub pierwsze próby samodzielnej lektury.

„Pogoda dla puchaczy. Wiosna” to pozycja obowiązkowa w biblioteczce każdego małego odkrywcy. To książka „otulająca” jak wiosenny sweter, a jednocześnie rozbudzająca głód wiedzy. Jeśli chcecie pokazać dziecku, że nauka o pogodzie może być wielką przygodą, ten puchacz będzie najlepszym kompanem.