Say You Swear

„Say you Swear” to książka, która może nie porwała mnie od pierwszej stron, ale sprawiła, że przeniosłam się do czasów młodości, kiedy to przeżywało się pierwszą miłość i pierwsze rozstania.

Arianna i przyjaciel jej brata, Chase wraz z przyjaciółmi spędzają lato na plaży w Kalifornii. Oboje przeżywają wspaniałe dni nad oceanem. Są to ostanie chwile przed rozpoczęciem nowego etapu w życiu. To właśnie tam głęboko skrywane uczucie do Chasa przestaje być sekretem. Lato kończy się, a dziewczyna zostaje ze złamanym sercem.

Na ratunek przychodzi kapitan drużyny uniwersyteckiej drużyny. Noah Riley będzie jej nadzieją na lepsze jutro. Chłopak najpierw będzie musiał uleczyć jej zranione serce. Nie będzie to takie łatwe.

Książka potrafi dostarczyć cały wachlarz emocji. Od zakochania, bólu i rozczarowanie drugą osobą, złość, ale również uczucie zakochania i nadziei w wiarę w miłość. Zarówno Arianną jak i Noah to postacie z krwi i kości. Ich codziennie czytelności jak oglądanie telewizji czy wspólne gotowanie nadaje tej historii autentyczności. Są bohaterami, z którymi czytelnik zżywa się.

Narracja prowadzona jest głównie z punktu widzenia Ari, ale są to również rozdziały poświęcone Chase i Noah, dzięki czemu czytelnik ma możliwość lepiej poznać punkt widzenia każdego z tych bohaterów.

Tempo akcji jest zróżnicowane. Początek książek myślę, że można by trochę skrócić. Za to później czyta się coraz lepiej.

„Say you Swear” to pierwszy tom cyklu „Boys of Avix” i już nie mogę doczekać się kolejnej części.

Zabieram się za „Say You swear”. To druga książka od Meagan Brandy, którą dane będzie mi czytać. Podchodzę ze sceptyzmem, bo nasze pierwsze spotkanie bulo beznadziejne.

Po drodze kolejny zgrzyt: zapowiada się motyw trojkata emocjonalnego, którego tak bardzo nie lubię… 500 stron, drobny druk nie zachęcają do czytania. Cóż. Egzemplarz recenzencki, im szybciej zacznę tym szybciej skończę.

Nie wiem, czy jakikolwiek inny tytuł przeszedł tak długą (i wyboistą) drogę moich emocji. Początkowa niechęć i złość na siebie (ze w ogóle wzięłam ten tytuł po innym niewypale od autorki) przerodziła się w zachwyt.

Mam wrażenie, że „Złodzieja mojego serca” napisała inna Meagan Brandy niż „Say You Swear” bo tutaj nie było chaotycznej fabuły. Nie było luk, dziwnych bohaterów. Za to były emocje, piękne uczucia, zagubienie, poszukiwanie drogi. Była niepowtarzalna wieź matki i syna. Były wspaniałe rodziny trzymające się ze sobą mimo wszystko, grupa przyjaciół będących ze sobą od zawsze, za zawsze.

I był on. Noah. Ja wiem, że znów robię fokus na główną męska postać, ale tego mężczyznę musicie poznać i przekonać się na własnej skórze, jak fenomenalnie został wykreowany, może nawet zbyt idealnie. Zbyt altruistycznie. Bo ile człowiek może znieść i nie załamać się pod ciężarem życia? Choroba bliskiej osoby, świadomość, że może być się tym drugim, wykorzystywanym. Moment, w którym ukochana osoba cię nie poznaje. Dzięki niemałej objętości wszystkie te emocje zostały fenomenalnie oddane. WSZYSCY bohaterowie byli swietnie wykreowani, jednak Noah i Ari o jakieś cudo. Wahania dziewczyny, jej rozterki zostały oddane perfekcyjnie.

Nie zarwała dla niej nocy. Kulturalnie odłożyłam przy łóżku o 22, ale przy porannej kawie musiałam zabrać się za jej kontynuację.

Czy polecam? Tak. To piękna, emocjonalna historia o czystej, ciut zagmatwanej miłości.