Stella. Oblicza zemsty

Kilka dni temu pisałam o tomie pierwszym, czyli "Stella. Narodziny psychopatki". Dziś przyszła pora napisać kilka słów o kontynuacji, która na szczęście przyszła równocześnie z tomem pierwszym, więc bez zwłoki mogłam zabrać się do lektury.

Napisać teraz, że jest ogień i porzeczka wysoko zawieszona w poprzednim tomie zostaje zdmuchnięta niczym zapałka, to tak jakby nic nie napisać. Odniosłam wrażenie, że nasza bohaterka dopiero teraz się rozkręca na maksa, i to tak, że nawet mój ulubieniec Oskar Blajer się przy niej chowa, a Autor jeszcze nie powiedział ostatniego słowa w tej historii, bo zakończenie dosłownie zmiata z planszy i zostawia czytelnika z milionem pytań.

Nie chcę Wam zdradzać za wiele z fabuły, ale gwarantuję, że emocje, które wyzwoli w Was ta historia, przez długi czas nie zostaną zapomniane, a im głębiej będziecie wchodzić w tę historię, tym bardziej będziecie rozumieć postępowanie głównej bohaterki, jej ból, nienawiść i chęć zemsty na tylko z pozoru niewinnych osobach.

W tej części jest jeszcze mroczniej i brutalniej niż poprzednio, trup ściele się gęsto, krew leje litrami, ale autor szczegółowo zadbał również o warstwę psychologiczną. Wchodzimy jeszcze głębiej w umysł Stelli, obserwujemy, jak się miota, walczy z demonami przeszłości i stwarza sobie nowe, jak walczy z pragnieniami wielkiej zemsty, ale wie, że nie może sobie na nią pozwolić, odkrywa nieznane dla siebie dotąd uczucia i nie wie, jak sobie z nimi radzić. Dziewczyna chce zacząć życie po raz kolejny od nowa, jednak przeszłość nigdy nie daje o sobie zapomnieć i nawet zza krat wyciąga po nią swoje łapska.

Książkę czyta się ekspresowo, Autor ponownie udowadnia, że jest mistrzem w tworzeniu thrillerów psychologicznych, które wciągają od pierwszej do ostatniej strony, znów przedstawiając nam historię pełną napięcia, skomplikowanych relacji międzyludzkich, intryg tajemnic, zwrotów akcji i zaskakujących momentów, które na długo zapadają w pamięć.

Uwielbiam styl pisania pana Bednarka, jest lekki, a jednocześnie głęboki i mocno działający na wyobraźnię. Dialogi są naturalne i przemyślane, a opisy miejsc i wydarzeń bardzo plastyczne, co sprawia, że czytelnik sam czuje się, jakby był uczestnikiem opisywanych wydarzeń. Fabuła jest dopracowana i składająca się w logiczną całość, nic tu nie jest przypadkowe, a intrygi i tajemnice uszyte na miarę.

Autor doskonale balansuje między akcją a analizowaniem psychiki bohaterów, co czyni lekturę jeszcze bardziej fascynującą. "Stella. Oblicze zemsty" to nie tylko świetny thriller, ale także głęboka analiza ludzkich emocji i motywacji. Panie Adrianie, mam nadzieję, że tom III jest w planach i nie przyjdzie nam na niego długo czekać ;)

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To kolejna historia, która zaskakuje, trzyma w napięciu, ale i zmusza do refleksji nad poczynaniami gatunku ludzkiego. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom literatury grozy i thrillerów psychologicznych.

żądzy zemsty się poddać

rozbudzone pragnienia przywrócić

mrocznej stronie się oddać

słabości swoje odrzucić

demon przeszłości w duszy

melodię zemsty wygrywa

mroku jej serca nie skruszy

wzywana żądza przybywa

jej wnętrza nic nie wzruszy

kołowrotek złe myśli przyzywa

wspomnienia dziecięce poruszy

ze śmiercią sobie pogrywa

końca westchnieniem

napawa się dusza

bólu cierpieniem

mroki wnętrza porusza

Mrok narodził się w złej przeszłości, w slajdzie, migawce sprzed lat. Jedno zdarzenie, moment, chwila. Ulotniło się ojcowskie życie, ukierunkowała się dziecięca psychika zalążkiem cierpienia. Oczami dziecka patrzeć na śmierć osoby bliskiej, to jak duszę nakarmić traumą. Z tej krzywdy ziarenko zła we wnętrzu kiełkuje, rozsiewa się w umyśle i pragnie wydostać. Rozbudza uśpione wspomnienie i ożywa wraz z odebranym komuś życiem. Z każdym cięciem skóry nadchodzi spokój, wyciszenie i euforia. Brzytwa umazana krwią zemsty demony przywołuje, by w chwili zaciekłej, morderczej walki, odesłać je w otchłań. Kołowrotek myśli nakręca spiralę chęci zemsty na osobie, która odebrała młodej dziewczynie wiele. Czy zdoła się zatrzymać?

Moc zemsty jest wielka, ale pragnienie normalności gdzieś w sercu kiełkuje. Pod maską pięknej kobiety kryje się wiele mrocznych myśli. Zakończeniem zemsty będzie śmierć. Wybrzmi ona głośno i doprowadzi do końca, które zaskoczy. Nie tego się spodziewałam ze strony autora. Mistrzowsko rozegrał epilog tej historii Stelli. Na firmamencie oblicz zemsty jej portret powiewa niczym niezmącony. Mam nadzieję, że jeszcze się z nią na kartach książki spotkam. Polecam.

„Stella. Oblicza zemsty” to druga odsłona diabelsko dobrej serii Adriana Bednarka.

Autor powraca z charyzmatyczną bohaterką, która działa na wyobraźnię. Jej nieskazitelna uroda, maska obojętności na twarzy, a pod nią kołowrotek myśli czyniący ją bezwzględną oraz liczne rysy, rany, skazy, blizny.. sprawiają, że Stella staje się mocną zawodniczką, intrygującą, nieprzewidywalną – krwawą damą z brzytwą, której przygody stanowią nie lada rozrywkę w autorskim bednarkowym stylu.

W oczekiwaniu na ciąg dalszy, polecam.

Pamiętam, jak jeszcze jakiś czas temu z dużym entuzjazmem czekałam na kontynuację przygód Stelli Skalskiej- kobiety, która od najmłodszych lat otrzymywała bardzo mocne ciosy życiowe. Strata rodziców, życie w bidulu, a potem „opieka” wujka, która przerodziła się w zmuszenie do prostytucji. Nikt nigdy nie chciałby przejść takich traum. Byłam głęboko przekonana, że kontynuacja okaże się dobrze zaplanowaną zemstą Stelli na konkretnych osobach. Niestety, otrzymałam coś bardzo dziwnego i niedorzecznego…

Nie mam zamiaru przybliżać czytelnikom wszystkich wątków. Jeśli ktoś chce poznać w szczegółach poplątane życie Stelli, to jedyne, co może zrobić, to zapoznać się z pierwszym, dużo bardziej wartościowym tomem. „Stella. Oblicza zemsty” zadziwia mnie przede wszystkim pod względem słownictwa. Wielu czytelników, w tym także ja, nie może uwierzyć we wciąż przeplatające się w tekście wyrażenia typu RYMUCIĄTKO, BRZYTWA, KOŁOWROTEK. Naprawdę? Poważnie? Autor chyba chciał napisać komedię kryminalną, a nie rasową opowieść z seryjną morderczynią w tle…

Bardzo niezgodne z rzeczywistością jest też mordercze wcielenie Stelli. Przez lata zabiła już kilka osób, a i tak żyje sobie w świecie prostytucji, jak gdyby nigdy nic. Ani to realne, ani też ciekawe… Tym razem powieść Adriana Bednarka nie ma konkretnej mocy- fabuła nie zachęca czytelnika do poznawania dalszych rozdziałów. Wręcz przeciwnie- nie sądziłam, że to powiem, ale żałuję, że pokusiłam się na zakup części drugiej. Byłoby zdecydowanie lepiej, gdyby ona nie powstała.

Adriana Bednarek, mimo bardzo nieudanej tym razem historii, nie jest złym pisarzem. Uchodzi też za osobę szalenie sympatyczną, a dowodem było chociażby spotkanie podczas tegorocznych Targów Książki w Poznaniu. Myślę, że każdemu, nawet najlepszemu człowiekowi pióra, zdarzają się wpadki, a autor ma w swym dorobku wiele interesujących opowieści.

Tym razem nie polecam lektury, aczkolwiek nie dyskutuję z gustem czytelniczym innych osób. Moje zdanie nie jest najważniejsze.

Po pierwszej części #stellanarodzinypsychopatki niesamowicie polubiłam główną bohaterkę. Pomimo tego, iż jest morderczynią to dostarczyła mi dużą dawkę emocji. Nawet powiedziałabym, że trochę za nią tęskniłam. Na szczęście @adrian_bednarek_pisarz nie zwalnia tempa i szybko dostałam kolejny tom #stellaobliczezemsty.

Stella po śmierci matki dąży do zemsty na Poczwarze. Choć powinna opuścić Częstochowę i zacząć życie na nowo, to chęć zemsty nie pozwala jej odpuścić. Dostaje bardzo nietypowe ale atrakcyjne zlecenie na wyłączność. Postanawia zaryzykować, nie zdając sobie sprawy, że zarówno klient, jak i obiekt zlecenia skrywaja mroczne sekrety. Stella wpada w sidła intryg, które zmuszają ją do walki, w której będzie musiała zawalczyć nie tylko z przeciwnikiem ale również ze swoimi słabościami.

#stellaobliczezemsty to epicki thriller psychologiczny który wywołuje ciarki na plecach. Perfekcyjnie skonstruowana fabuła na najwyższym poziomie. Ekscytująca historia, gdzie od początku do końca napięcie tylko rośnie. @adrian_bednarek_pisarz w najwyżej formie pisarskiej, aż strach się bać kolejnej jego powieści. Jak dla mnie ta książka rozbiła bank i ciężko teraz będzie przeskoczyć na wyższy poziom.

Autor starannie nakreślił motywy i żądze. Zagłębił się tak mocno w pokręconej psychice mrożąc czytelnikowi krew w żyłach. Skrupulatna dbałość o szczegóły przez co jeszcze bardziej pod kręciło to atmosferę. Mam nadzieję że Stella jeszcze powróci i mocno namiesza. Będę za nią tęsknić.