Ta, która odeszła

Nie po raz pierwszy trafiam na książkę napisaną przez Izabelę M. Krasińską, dlatego łatwiej mi ocenić styl pisarki. Zwykle opiniuję jej propozycje dość wysoko, a i tym razem nie może być inaczej. Każdy rozdział dodany do „Tej, która odeszła” jest wciągający, a ja sama bardzo interesowałam się losami bohaterów. Nieprzypadkowe są też cytaty, które zostały nam przedstawione na samym początku tekstu. Najbardziej zapadły mi w głowie słowa Andrzeja Majewskiego. Mówił on bowiem, że „Człowiek mówi dobrze mówi o innych, gdy im nie zazdrości, i stąd wziął się zapewne zwyczaj chwalenia nieboszczyków”. Zazdrość gra w tej powieści pierwsze skrzypce, a jej konsekwencje są nie do zatrzymania…

Autorka przedstawiła nam losy dwóch kobiet. Ich życie widzimy w sposób przeplatany- raz dowiadujemy się, jak żyły one jako małe dzieci, nastolatki, dorastające młode kobiety, by w innych częściach tekstu zastanawiać się nad ich dorosłymi, w pełni samodzielnymi decyzjami. Pierwsza z ważnych postaci ma na imię Dominika, ale nazywana jest przez wszystkich pieszczotliwie Misią. Gdy była młoda, niczego jej nie brakowało- nie musiała martwić się o swój byt, była lubiana w szkole, a na dodatek wiedziała, jak wygląda ciepły, serdeczny dom, gdyż mogła liczyć na swoich rodziców. To właśnie w szkole poznała Eleonorę. Jest to druga istotna bohaterka, lecz jej życie nie wygląda już tak różowo. Wszechobecna bieda, brak zrozumienia, odrzucenie społeczne i nienawiść do własnego imienia powoduje, że Eleonora przyczepia się do Dominiki niczym rzep. Udaje jej przyjaciółkę, ale tak naprawdę aż gotuje się w niej na wieść o kolejnych sukcesach Miśki. Gdy dziewczyny dorastają i zakładają własne rodziny, przepaść materialna między nimi nie zanika. Wręcz przeciwnie, staje się ona jeszcze bardziej widoczna, co dużo intensywniej frustruje Eleonorę. W jaki sposób obie bohaterki zadbały o swoje gniazdo rodzinne? Jakich mają partnerów? Jakie spotykają ich kłopoty? Warto się o tym przekonać i zastanowić się też gruntowanie nad własnym postępowaniem.

Fakt, że Dominika jest bogata, a Eleonora nie, to tylko jeden z wielu ważnych elementów tej powieści. Autorka doskonale pokazała, że nawet w bogate osoby mają swoje tajemnice i nie są chodzącymi ideałami. Dominika miała przecież wszystko jako młoda dziewczyna, teraz marzy o założeniu własnej szkoły językowej, ale dlaczego nie może dogadać się z Maćkiem, przystojnym mężem? Uważam, że pani Krasińska wykazała się ogromną odwagą, gdyż problem rozwinięty w lekturze jest bardzo delikatny, można go zaliczyć do słynnych tematów tabu. Co takiego dzieje się w małżeństwie Dominiki? Czy Eleonora pomoże swojej przyjaciółce i wesprze ją w bardzo wstydliwym temacie? Zapraszam do lektury.

Nie chcę zdradzać całej fabuły, niemniej jednak książkę tę spokojnie można przeczytać w jeden wieczór. Rozdziały cały czas są wciągające, a zakończenie jest bardzo niespodziewane, wręcz szokujące. Być może wielu czytelników zrozumie, że pieniądze i ogólnie dobra sytuacja społeczna nie jest kluczem do rodzinnej idylli. Mam też wrażenie, że pisarka z perfekcyjną dokładnością ukazała nam portret typowego Polaka- zazdrośnika, który chciałby zabrać komuś wypracowane szczęście. Wielu Polaków nie wzrusza czyjś marny los. Dzieje się wręcz przeciwnie- uspokaja go sytuacja, w której to ktoś czuje się gorzej i ma większe powody do zmartwień.

Ach, jeszcze jedno. Powieść ta w pewnej chwili zaczęła mi się kojarzyć z bajkowym Pinokiem. Gdyby bowiem bohaterowie mieli magiczne nosy, to z całą pewnością bardzo by się im wydłużyły…

Nie mam nic do zarzucenia tej książce. Podobał mi się dobrze dopasowany język- dialogi nie są przerysowane, infantylne, a każda z postaci miała coś do ukrycia. Warto zatem dowiedzieć się więcej o ich mrocznych sekretach, o których ja nie napiszę.

Polecam!

Połączenie obyczajówki z thrillerem psychologicznym zawsze budzi mój sceptyzm. Bo ciężko wyważyć połączenie tych gatunków tak, aby nie było nudno lub zbyt intensywnie. A tu udało się to zrobić idealnie.

Kochające się małżeństwo. I przyjaciółka głównej bohaterki. Sekrety, tajemnice, kłamstwa, złudne pozory. I ogrom emocji. Autorka świetnie mamiła czytelnika, wciągała w grę, której nie można było przerwać. Tak mogę szybko podsumować tę powieść. Świetnie się czytała, była bardzo angażująca i w dodatku miała w sobie oryginalność, realność i jeszcze długo pozostawała w głowie. Podobała mi się kreacja bohaterów, byli "jacyś", a ich portret psychologiczny był dopracowany. Pod pozorem zwykłej obyczajówki kryje się świetna historia, która nie zawiedzie czytelnika. Polecam.

Było po pierwszej w nocy, a ja przewróciłam ostatnią kartkę  i zastygłam. Siedziałam nieruchomo na łóżku, próbując pojąć „co to było”. W mojej głowie pojawiło się tysiące myśli, które ciężko było mi zebrać, aby cokolwiek napisać. Jak przekazać w kilkuset znakach to jak dobra była to książka? Całkiem poważnie mówię – TO JEDNA Z LEPSZYCH KSIĄŻEK, JAKIE BYŁO MI W TYM ROKU PRZECZYTAĆ!!! Perełka, którą musicie mieć! Niesamowicie wciągająca, intrygująca. Fenomenalne połączenie literatury obyczajowej z thrillerem psychologicznym. Przede wszystkim bardzo prawdziwa. Jestem pod ogromnym wrażeniem pomysłu autorki. Dostajemy tutaj z jednej strony obraz rodziny idealnej- szczęśliwe małżeństwo, piękny dom, wspaniałe dziecko. Z drugiej natomiast jej przeciwieństwo - rodzinę patologiczną ,gdzie relacje pomiędzy jej członkami są pełne złości.  Poznajemy historię dwóch przyjaciółek prowadzoną dwutorowo. Od najmłodszych lat po czas, kiedy są już dorosłe i mają własne rodziny. Książka jest przepełniona kłamstwami, sekretami i pozorami. Będą zdrady, intrygi i toksyczne relacje. Nie zabraknie trudnych tematów. W końcu szara rzeczywistość zmusza do wielu czynów. A finał sprawi, że zapamiętacie ją na długo, a na pewno opadnie wam szczęka. Zmusi was do refleksji i pokaże, że wychowanie oraz  środowisko w jakim dorastamy ma ogromny wpływ na nasze życie. Wachlarz emocji, który fundują nam bohaterowie, sprawia, że ciężko się oderwać. Budzą skrajne emocje, czasami irytują swoim zachowaniem tak bardzo, że ma się ochotę krzyczeć albo udusić kogoś z nich. Kreacja bohaterów to największy plus tej książki. Albo się ich polubi, albo znienawidzi. Żaden nie jest krystalicznie czysty, każdy ma swoje małe sekrety. Szczególnie główne bohaterki budzą dość skrajne uczucia. Dominika, która ma idealne życie i Eleonora, której życie rzuca kłody pod nogi. Która jest dobra a która zła? To nie jest takie oczywiste. Ja nie polubiłam żadnej bohaterki. Dominika wkurzała mnie swoją naiwnością, a Eleonorę to miałam po prostu ochotę udusić. Dawno nie natknęłam się na kobietę tak bardzo zaślepioną zazdrością, pełnej nienawiści i  złej na cały świat. POLECAM!

Czwarta Strona zapewnia, że historia zapisana na kartach książki „Ta, która odeszła” jest tą, o której długo nie zapomnicie. I w rzeczy samej nie kłamali. A ja nie skłamię potwierdzając, że tak właśnie jest.

Izabela M. Krasińska napisała powieść, której fabuła mocno wbija się w naszą pamięć, szarpie nasze emocje. Historia opisana jest z dwóch perspektyw czasowych. Poznajemy losy obecne, oraz wydarzenia z przeszłości.

Dominika i Maciej wiodą szczęśliwe życie. Mają cudowną córkę, piękny dom. Wielu znajomych może im pozazdrościć miłości. Warto zadać sobie pytanie, czy ten lukrowany obrazek jest grą pozorów, sztuką iluzji? Czy Dominika i Maciej pod otoczką szczęśliwego życia skrywają mroczne sekrety? Jeśli tak, to jakie tajemnice skrywają Zawadzcy? Czy wewnętrzny obraz małżeństwa jest równie idealny jak jego zewnętrzne oblicze? Jakie dramaty rozgrywają się za drzwiami ich domu?

Warto się przekonać i poznać odpowiedzi na te pytania. Tych pojawiać będzie się wiele. A gdy dodam, że pojawienie się Eleonory, przyjaciółki Dominiki jeszcze bardziej podgrzeję atmosferę, to tylko podsycę Waszą ciekawość tą historią. Bo muszę przyznać, że Eleonora przekroczy wiele granic, aby osiągnąć swój cel związany z porzuceniem dotychczasowego szarego życia. Zwłaszcza, że zna ona słaby punkt swojej przyjaciółki. Do czego zdolna będzie Eleonora?

Izabela M. Krasińska już od pierwszych stron zaintrygowała mnie stworzoną historią. Zaszczepiła we mnie chęć jak najszybszego poznania prawdziwego oblicza rodziny Zawadzkich. Mocno zapleciona sieć kłamstw, intryg, zazdrości sprawiają, że historia zapisana na kartach tej książki nie pozwoli nam oderwać się aż do poznania finału. Autorka skroiła ciekawą fabułę, w której sieć kłamstw sprawia, że atmosfera wokół głównych bohaterów maksymalnie gęstnieje. Tym samym Pani Izabela zapewniła nam swoisty rollercoaster emocji.

„Ta, która odeszła” to bardzo dobrze skrojona historia, której wszystkie elementy trzymają nasze emocje w mocnym uścisku. I nie puszczają jeszcze długo po odłożeniu książki. A tę warto wpisać na listę Najlepszych Interesujących Książek. Czyt-NIK już to uczynił. Zdecydowanie polecam.

https://www.czyt-nik.pl/recenzje/tajemnice-zawadzkich/