Ukochany z piekła rodem

”Ukochany z piekła rodem” to klasyczny przykład komedii kryminalnej, czyli gatunku, który nie ma zostawać w głowie na lata, nie ma uczyć, moralizować ani zmuszać do analizowania życia. I bardzo dobrze, bo właśnie na tym polega jego siła. Ta książka ma rozluźnić, rozbawić i poprawić humor, szczególnie wtedy, gdy ma się gorszy dzień albo zwyczajnie potrzebuje się odpoczynku od ciężkich tematów.

Bohaterką jest Joanna Szmidt, znana autorka romansów, pełna energii i skłonności do spontanicznych decyzji sercowych. Po latach nieudanych miłosnych przygód w końcu wydaje się, że los się do niej uśmiecha, kiedy poznaje młodszego o kilkanaście lat Konrada- przystojnego fotografa, który szybko zdobywa jej serce.

Niestety jej sielankowy romans zamienia się w dramat, kiedy wracając z wieczornego spotkania pisarskiego znajduje go martwego w łazience. Jak się szybko okazuje. Konrad nie był tym, za kogo się podawał – miał sekrety i nietypowe motywacje życiowe…

Zamiast jednak utonąć w rozpaczy Joanna wraz ze swoją menedżerką Betty rozpoczynają prywatne śledztwo, które obfituje w irracjonalne sytuacje i dialogi wywołujące uśmiech. To nie jest historia, w której szuka się drugiego dna czy prawd życiowych – to historia, która ma po prostu bawić.

Atutem jest dla mnie spotkanie postaci z innych książek autora - Tygrys Złocisty i Darski to bohaterowie, których fajnie spotkać ponownie :)

Kiedy autor, który dziś uznawany jest za pierwszą ligę polskiej komedii kryminalnej, decyduje się na wznowienie swojego debiutu, czytelnik staje przed ciekawym pytaniem: czy ta pierwsza iskra wciąż potrafi rozpalić entuzjazm? „Ukochany z piekła rodem” to dowód na to, że Alek Rogoziński od samego początku miał w ręku patent na rozbrajanie mrocznych schematów gatunku za pomocą czystej, niczym nieskrępowanej ironii.

Wszystko zaczyna się od Joanny – postaci, która jest antytezą chłodnych śledczych z modnych skandynawskich thrillerów. To kobieta, w której życiu chaos gości częściej niż porządek. Gdy na horyzoncie majaczy szansa na wielkie uczucie, czytelnik spodziewa się raczej komedii romantycznej, tymczasem autor serwuje nam... zwłoki. I to w okolicznościach, które zamiast gęsiej skórki, wywołują uśmiech niedowierzania.

Siła tej opowieści tkwi w tym, jak Rogoziński zarządza pechem swojej bohaterki. Joanna nie rozwiązuje zagadek dzięki genialnej dedukcji, lecz raczej próbuje przetrwać w świecie, który nagle postanowił ją wrobić w morderstwo. To sprawia, że kibicujemy jej nie dlatego, że jest nieomylna, ale dlatego, że w swoich potknięciach jest tak bardzo ludzka.

Czytając tę książkę dzisiaj, łatwo dostrzec, gdzie narodził się ten specyficzny styl, który fani nazywają „rogozińszczyzną”. To przede wszystkim bezlitosne, choć podszyte sympatią, punktowanie naszych narodowych cech, towarzyskich układów i medialnych póz. Postacie poboczne nie są tu tylko wypełniaczami tła – każda z nich to mała bomba humoru, która wybucha w najmniej oczekiwanym momencie.

Choć to wznowienie pierwszej książki w dorobku autora, nie czuć w niej debiutanckiej niepewności. Wręcz przeciwnie – uderza w niej odwaga w mieszaniu gatunków. Rogoziński bawi się z czytelnikiem w chowanego: podsuwa mylne tropy, mruga okiem znad krawędzi strony i udowadnia, że o śmierci można pisać w sposób, który paradoksalnie poprawia nastrój.

Dystans, którego potrzebujemy: W zalewie ciężkich, brutalnych kryminałów, ta książka jest jak głęboki oddech. Pozwala na całkowite odcięcie się od codzienności bez konieczności mierzenia się z traumami bohaterów.

Dialogi nie brzmią jak wyjęte z podręcznika; mają w sobie życie, złośliwość i autentyczność.

Mimo że śmiejemy się co kilka stron, autor nie zapomina o logicznym domknięciu wątku kryminalnego. Finał satysfakcjonuje i składa rozrzucone elementy w spójny obraz.

„Ukochany z piekła rodem” w nowej odsłonie to nie tylko sentymentalny powrót dla kolekcjonerów. To przede wszystkim świetnie skrojona farsa, która udowadnia, że dobre poczucie humoru nie ma daty ważności. Jeśli szukasz lektury, która nie udaje traktatu filozoficznego, a po prostu serwuje doskonałą zabawę kosztem kilku pechowych bohaterów – trafiłeś pod właściwy adres. To Rogoziński w czystej formie: błyskotliwy, nieco bezczelny i absolutnie rozrywkowy.