Utracona

„Utracona” Miriam Georg to jedna z tych historii, które zaczynają się spokojnie, a potem krok po kroku coraz mocniej chwytają za serce. Laura od zawsze znała opowieści swojej babci o młodości na Śląsku, ale dopiero z czasem zaczyna dostrzegać, jak wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. Pewne odkrycie sprawia, że postanawia ruszyć śladem przeszłości i sprawdzić, ile prawdy kryje się w rodzinnych wspomnieniach.

I tutaj muszę powiedzieć jedno — ależ to jest pięknie napisana opowieść! Miriam Georg prowadzi nas przez kolejne warstwy historii z ogromnym wyczuciem. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się ze sobą niezwykle płynnie, a każda kolejna tajemnica sprawia, że chce się czytać dalej. Autorka świetnie dawkuje emocje i informacje, dzięki czemu długo nie jesteśmy pewni, dokąd zaprowadzi nas ta podróż. Chapeau bas!

Najbardziej urzekło mnie to, jak mocno wybrzmiewa tutaj temat rodzinnych ran, przemilczeń i tego, jak wydarzenia sprzed wielu lat potrafią wpłynąć na kolejne pokolenia. Jest w tej historii potrzeba poznania własnych korzeni, zrozumienia przeszłości i ludzi, których decyzje przez lata pozostawały zagadką.

Ogromnym atutem jest również atmosfera. Śląsk, rodzinny dom, wspomnienia Änne i obrazy z przeszłości tworzą niezwykle sugestywne tło. Miałam wrażenie, że wraz z Laurą próbuję poskładać rozsypane elementy w jedną całość. Im więcej odkrywała, tym bardziej chciałam wiedzieć, co wydarzyło się naprawdę.

„Utracona” to dla mnie przepiękna, poruszająca i misternie skonstruowana historia o pamięci, rodzinie, przemilczeniach i poszukiwaniu prawdy. To książka, która dostarcza emocji, ale też zostawia z refleksją, jak niewiele czasem wiemy o życiu najbliższych. A sposób, w jaki Miriam Georg prowadzi tę opowieść, naprawdę mnie zachwycił. To zdecydowanie jedna z tych lektur, o których długo się myśli po odłożeniu książki.

„Często ludzie mówią, że na coś jest już za późno. Mówią tak, gdy ktoś umiera, co jest nieodłączną częścią życia. Ona nigdy tego tak naprawdę nie rozumiała. Teraz, kiedy jechała przez śląskie lasy […], czuła w sobie głęboki, przeszywający ból. Ból, którego do tej pory nie znała. Bo nigdy nie spóźniła się na coś naprawdę ważnego.” Znacie przeszłość Waszych rodzin? Ja dzięki mojej prababci poznałam jej wojenne losy. Niestety słuchałam o nich w dzieciństwie, wtedy wielu rzeczy nie rozumiałam i oddałabym wszystko, żeby móc teraz jeszcze raz ich wysłuchać — moja prababcia zmarła, gdy byłam na pierwszym roku studiów. Bohaterka powieści autorstwa Miriam Georg „Utracona” także dopiero po śmierci babci zdaje sobie sprawę, jak wielu rzeczy o jej życiu nie wiedziała. Gdy razem z mamą porządkuje jej dom we Frankfurcie, odnajduje pudełko z tajemniczymi przedmiotami z przeszłości, przede wszystkim zdjęciami, których nigdy nie widziała. Do tego dochodzi jeszcze sprawa tajemniczego obrazu, który otrzymała staruszka, zanim trafiła w ciężkim stanie do szpitala. Obrazu, który przyszedł z Polski. Czy to on mógł wyzwolić bolesne wspomnienia? Postanawia dowiedzieć się, jak wyglądały przedwojenne losy jej babci i w tym celu wyrusza na Śląsk, by odnaleźć jej rodzinny majątek. Czy się jej to uda? I czy tylko prawda o życiu jej przodkini nie okaże się mroczniejsza, niż ktokolwiek mógłby pomyśleć? „Utracona” to niezwykle wciągająca historia o tajemnicach z przeszłości. O rodzinnych sekretach głęboko skrywanych przez lata przed światem. Takich, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego — przynajmniej według samej zainteresowanej, której dotyczyły. To opowieść o rodzinie, jednej z wielu — mieszkańcach Śląska, którzy przed wojną byli obywatelami III Rzeszy, żyli w zgodzie z Polakami, a których wielka historia postawiła po drugiej stronie barykady. Zniszczyła ich spokojne życie i sprawiła, że już nie było takie jak kiedyś. Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron. Ciekawa fabuła, interesujące postaci i historia w tle nie pozwoliły odłożyć jej na później. Do tego mroczne tajemnice, rodzinne sekrety skrzętnie ukrywane przed światem i dwie siostry, których wspólny los został nieodwracalnie zniszczony przez jednego mężczyznę. Zazdrość, smutek, rozczarowanie, rozpacz, gniew i ogromna strata — cały wachlarz uczuć, które towarzyszyły bohaterom, sprawiał, że powieść niosła ze sobą ciężki ładunek emocjonalny. Także wątek niespełnionej miłości potęgował to uczucie. Codzienna beztroska, radość i szczęście zostały zabrane przez okrutne żniwo wojny, które ze sobą niosła, a zastąpione przez serię nieszczęść, po których zostały tylko zgliszcza. Historia wywarła na mnie duże wrażenie — mistrzowsko skonstruowana fabuła sprawiła, że napięcie nie schodziło niemal do ostatniej strony, a samo zakończenie — tego bym się nie spodziewała! Nie odpowiadał mi jednak jeden wątek — nie chciałabym tu spojlerować, jestem ciekawa, czy ktoś, kto przeczytał „Utraconą”, także zwrócił na pewną kwestię uwagę. Nie wspominam też o tym, bo nie mam pewności, nie mam źródeł historycznych, w których mogłabym odnaleźć potwierdzenie moich przypuszczeń. Niemniej książka jest świetna, a sama historia warta przeczytania!

Akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. W teraźniejszości poznajemy Laurę, która krótko przed śmiercią swojej babci zostaje wciągnięta w zagadkę tajemniczego portretu młodej dziewczyny przysłanego z Polski. To właśnie ten obraz staje się impulsem do podróży na Śląsk, gdzie kobieta próbuje odkryć prawdę o historii swojej rodziny oraz swoich korzeniach.

Druga linia czasowa przenosi nas do lat II wojny światowej. Poznajemy nastoletnią Annę i jej siostrę bliźniaczkę Luise, które dorastają na Śląsku należącym wówczas do Niemiec. Ich codzienność naznaczona jest nieustannym lękiem, niepewnością i wojenną rzeczywistością. Siostry łączy niezwykle silna, momentami wręcz zaborcza więź, a jedna decyzja podjęta z miłości uruchamia lawinę wydarzeń. Nad ich historią unoszą się bolesne tajemnice i doświadczenia, które odciskają piętno na całym życiu.

Najbardziej poruszyło mnie to, że autorka pokazuje wojnę z perspektywy zwykłych niemieckich mieszkańców Śląska, którzy nie byli jej zwolennikami. Bardzo często sięgamy po książki opisujące te wydarzenia z perspektywy Polaków i jest to niezwykle ważne. Tutaj otrzymujemy jednak szerszy obraz ludzi, którzy również żyli w strachu, tracili bliskich i każdego dnia walczyli o przetrwanie. To nie jest próba usprawiedliwiania historii, ale pokazanie, że wojna niszczyła życie zwykłych ludzi po obu stronach.

„Utracona” to powieść o tajemnicach skrzętnie skrywanych przez dziesiątki lat. O przeżyciach, które są zbyt bolesne, aby je na nowo przeżywać i o nich opowiadać. Ale przyszłości nie da się wymazać, a własny ból łatwo przekazać kolejnym pokoleniom. Powieść pani Miriam Georg jest zimna, przesiąknięta bolesnymi przeżyciami, które odbijają się echem i nie dają o sobie zapomnieć. Mimo że piasek w klepsydrze życia bezlitośnie stale się przesypuje...

Mieszkająca we Frankfurcie Laura podejmuje próbę odkrycia przeszłości swojej babci Änne. Znalezione pudełko ze wspomnieniami, niepokojąca przesyłka, którą odbiera babcia przed śmiercią, a także próba naprawienia (chociaż pośmiertnie) relacji pomiędzy babcią a jej córką popychają Laurę do odkrycia prawdy. Wszystkie drogi prowadzą na Śląsk, gdzie jako młoda dziewczyna mieszkała babcia Änne, a skąd uciekła po wkroczeniu armii radzieckiej. Jednak przeszłość może okazać się zbyt trudna i bolesna do odkrycia. Czy warto się w nią zagłębiać?

Z zaintrygowaniem zagłębiałam się w mroczny czas młodości Änne na Śląsku, w majątku rodziców. Czułam niejednokrotnie niepokój i lęk związany z tym, co miało się wydarzyć. Autorka umiejętnie budowała napięcie, kluczyłam w sieci domysłów, aby pozwolić wybrzmieć donośnie prawdzie.

Każdy z nas skrywa mniejsze lub większe tajemnice, rzadko jednak bywa tak, że najbliższa nam osoba okazuje się kimś zupełnie innym, niż przez całe życie wierzyliśmy.

„Utracona” Miriam Georg jest taką właśnie opowieścią, utkaną na kłamstwie mającym swe korzenie w okrucieństwach II wojny światowej, ale też w obsesyjnej miłości, która odcisnęła piętno na życiu trzech pokoleń kobiet. To najbardziej osobista książka w dorobku autorki, głęboko zakorzeniona w wojennych doświadczeniach jej własnej rodziny. I tę prawdę, ten autentyzm czuć tu na każdej stronie.

Akcja powieści osadzona jest w dwóch przeplatających się liniach czasowych, które autorka prowadzi z dużym wyczuciem. Współcześnie zabiera nas do Frankfurtu w 2019 roku, gdzie poznajemy Anne, Ellen i Laurę. Śmierć babci, Anne, sprawia, że na jaw zaczynają wychodzić skrywane przez dekady sekrety. Zostawia to jej córkę i wnuczkę z dramatycznym poczuciem, że tak naprawdę nigdy nie znały kobiety, która była im tak bliska.

I to właśnie potrzeba zrozumienia popycha Laurę do wyruszenia na Śląsk. Podróż do miejsc, w których przed laty żyła jej babcia, do starego majątku przekształconego na pensjonat, to droga do samego serca rodzinnego mroku. Kiedy do Laury dołącza jej matka, Ellen, a na ich drodze staje niespodziewany gość, z gęstej mgły milczenia i kłamstw wyłaniają się wstrząsające losy ich rodu.

Dzięki drugiej ścieżce czasowej poznajemy tę historię wcześniej i dużo wnikliwiej, wkraczając w sam środek piekła wraz z młodym żołnierzem Karlem na Krymie w 1941 roku, a dwa lata później trafiając do majątku rodziny Thomke, gdzie wychowywała się Anne. To właśnie tutaj poznajemy rozdzierającą historię więcej niż jednej miłości, obsesji i powolnego upadku.

Wojna, choć rozgrywa się gdzieś z boku, dotyka naszych bohaterów bardzo dotkliwie, odbierając im wolność oraz to, co kochają i co ich przodkowie budowali od stuleci. Odbiera im też poczucie bezpieczeństwa i nadzieję. Ale niszczycielska siła, jaką jest toksyczna miłość, potrafi ranić równie mocno co wybuchające pociski i naznacza losy rodziny Anne na zawsze.

W tej powieści nie ma jednoznacznie dobrych lub złych bohaterów, są za to wybory, które ranią serce i rozdzielają na dziesiątki lat to, co miało być zawsze złączone. Dla mnie olbrzymią siłą tej powieści jest nie tylko odkrycie bolesnych tajemnic z przeszłości, ale też wnikliwe pochylenie się nad problemem dziedziczenia traum. Dzięki tej książce zrozumiałam, jak ważne jest domykanie spraw z przeszłości. Nawet jeśli wydaje nam się, że dawne sekrety dziadków czy pradziadków nas nie dotyczą, one swoimi niewidzialnymi mackami wciąż oplatają nasze serca i kształtują nasze własne lęki i relacje.

„Utracona” jest powieścią, która znalazła miejsce w moim sercu. Historią przesiąkniętą bólem, ale i oczyszczającą siłą prawdy. Pozostawiła mnie ze wzruszeniem i refleksją nad moimi własnymi korzeniami. Jeśli więc szukacie książki, która poruszy w Was najczulsze struny, opowie o skomplikowanych relacjach i udowodni, że przed przeszłością nie da się uciec, to jest to tytuł dla Was.