Uzdrawiająca moc ceramiki

Jedna z książek które nazywam "plasterkiem na serduszko", cudownie ciepła, pełna akceptacji, miłości do ceramiki i dobrego jedzenia.

Jeongmin to scenarzystka której się nieźle wiedzie, pewnej jesieni jednak ma poczucie, że praca zaczyna ją przytłaczać, zmaga się z depresją i praktycznie nie wychodzi z domu. Kiedy już wychodzi chce pójść na kawę i myli drzwi kawiarni z pracownią ceramiki. Jej właścicielka zachowuje się nieszablonowo i w wyniku rozmowy Jeongmin zaczyna uczyć się lepić z gliny.

Kiedy wchodzi w ten świat przesiąknięty zapachem gliny i kawy poznaje nowe osoby i uświadamia sobie, że glina działa na nią terapeutycznie.

"Soyo - pracownia, w której wypieka się uczucia" tam pozna nowych przyjaciół, zaopiekuje się małą mruczącą kulką, rozwiąże traumy dzieciństwa, a być może znajdzie coś więcej pasje i miłość.

To książka w której pokazane jest jak ważna jest akceptacja i możliwość decydowania o sobie, jak ważne jest by rozmawiać a czasem po prostu kogoś wysłuchać.

"Te wgniecenia pojawiły się dlatego, że ciągle udoskonala ją pani ręcznie. Chce pani, żeby była lepsza, i to oddanie widać."

Tak jak zmieniają się prace bohaterki, tak zmienia się i ona, odnajdując spokój i spełnienie.

Yeon Somin to utalentowana koreańska pisarka. Otrzymała wiele wyróżnień, m.in. w 2022 r. prestiżową nagrodę Korea New Writer’s Award za debiutanckie dzieło „Lazy Kinko”.

„Uzdrawiająca moc ceramiki”, która ostatnio trafiła w moje ręce, okazała się interesującą pozycją. Powieść porusza temat duchowej przemiany, poszukiwania sensu życia, jak również rozumienia życia w sposób metaforyczny.

„Uzdrawiająca moc ceramiki” to historia pełna emocji, poznajemy w niej kobietę – Jeongmin, która zmaga się z kryzysem życiowym. Kobieta ta boi się, że nie odnajdzie szczęścia i nie spotka ją już nic dobrego. Po odejściu z pracy i wynajęciu mieszkania popada w depresję.

„Obyśmy niczym miękka glina byli gotowi czule złapać nawzajem swoje niedoskonałe dłonie. Obyśmy nauczyli się bez strachu pielęgnować to, co dla nas ważne. Obyśmy pewnego dnia znaleźli naczynie, które pomieści nas całych” takie zdania skłoniły mnie do refleksji, co w życiu jest najważniejsze. Szczególnie wtedy, gdy nie doceniamy tego, co mamy oraz co tak naprawdę jest piękne.

„Uzdrawiająca moc ceramiki” to ogarniająca ciepłem historia, idealnie sprawdzi się w jesienne wieczory. W tej powieści relacje międzyludzkie są porównane do procesu wyrobu ceramiki. Tworzą ciekawą masę nierozerwalnie łączącą ludzi, wciągającą do lektury. Już patrząc na okładkę, odnajduję spokój i harmonię, co zachęca nie tylko do czytania, ale też do odkrywania sztuki, która cieszy oko. Polecam tę książkę z całego serca.

Suzanne

Szkolny Klub Recenzenta

Jesień to pora kiedy szczególnie potrzebujemy wlać w nasze serca odrobinę ciepła i optymizmu. A co zrobi to lepiej niż komfortowa, ciepła i budująca opowieść?

"Oddać obecną porę roku w ceramice"

Czytając „Uzdrawiającą moc ceramiki” koreańskiej autorki Yeon Somin możemy ogrzać się nie tylko przy cieple pieca do wypalania ceramiki, ale i przy emocjach bohaterów tej subtelnej i poruszającej opowieści. Płynąca w niespiesznym tempie następujących po sobie kolejnych pór roku i zmian w życiu gości odwiedzających warsztat ceramiczny historia, niesie ukojenie i siłę.

Każdą z osób trafiających do klimatycznej pracowni „Soyo – w której wypieka się uczucia” prowadzi tu inna ścieżka i choć każda zdaje się mieć inne cele, oczekiwać czegoś innego od sztuki tworzenia ceramiki, to stają się dla siebie niezbędnymi czynnikami budując małą społeczność. W warsztacie Johui dzieje się magia, bo to miejsce nie tylko fizycznej pracy, ale przede wszystkim duchowej przemiany. Szczególnie dla odgradzającej się od świata Jeongmin okazuje się formą terapii, a dotyk gliny, jej kształtowanie i przenoszenie własnych uczuć na materię stają się symbolem jej wewnętrznej transformacji.

Niemal czułam mieszankę ziemistego zapachu gliny i kawy, przy której łatwiej otworzyć się przed drugą osobą i miałam wielką ochotę znaleźć się tam choć na chwilę nie tylko na kartach powieści. W tym niosącym ukojenie miejscu sztuka i małe, codzienne gesty odmieniają życie, a wspólne tworzenie uzdrawia dusze, wzmacnia relacje i buduje mosty między ludźmi.

To piękna opowieść o sztuce, poszukiwaniu siebie i odnajdywaniu sensu w obliczu trudnych doświadczeń życiowych pokazująca, że zawsze mamy wybór, czasem tylko trzeba do niego dojrzeć. To również historia o tworzeniu czegoś pięknego z chaosu oraz o miłości, która pojawia się wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. Znajdziemy w niej wiele życiowych mądrości, delikatnych emocji i przekonamy się o sile wspólnoty i podążania za marzeniami.

Urzekająca okładka niesie ze sobą równie cudowną historię. Sprawcie sobie tę odrobinę przyjemności tej jesieni i odwiedźcie klimatyczną pracownię Soyo, może i Wam przyniesie ukojenie i wskaże drogę.