Wakacje pod morzem

Bardzo miłe zaskoczenie! Postanowiłam wystawić jeszcze wyższą ocenę, niż zamierzałam, bo nawet po kilku dniach przetwarzam fabułę tej książki i doceniam jej metaforyczne znaczenie. Pięknie się wszystko połączyło na końcu, bomba wybuchła, mleko rozlało, trup wypadł z szafy, a wszystkie sekrety wyturlały się spod dywanu.

Główna bohaterka została napisana bardzo umiejętnie, aż wracały do mnie wspomnienia, kiedy sama byłam nastolatką - ten dramatyzm, bunt, rozchwianie, usilne próby zachowywania się jak dorosły. Świetny pomysł z osadzeniem akcji w tajemniczym nadmorskim hotelu! Ciepła, rodzinna atmosfera wakacji nad polskim morzem zderzyła się z klaustrofobiczną grozą ciemnych hotelowych korytarzy.

Powieść jest wciągająca, krótkie rozdziały czyta się szybko, cały czas byłam ciekawa, co zdarzy się dalej. Dobre, bardzo dobre wrażenia, podobało mi się i polecam, zwłaszcza, że można odczytać tę historię na wielu poziomach. No nie, teraz chcę jechać nad Bałtyk.

To co ta książka robiła ze mną podczas lektury jest ciężkie do opisania.

Trzęsły mi się nogi, serce prawie wyskoczyło mi z piersi, a nad oddechem ciężko było zapanować.

Uwielbiam to uczucie. Myślę, że każdy fan horrorów i kina grozy wie o czym mówię. Uzależniający niepokój, który wdziera się w Wasz umysł sprawiając, że nawet najdrobniejszy ruch i najcichszy dźwięk, staje się czymś przerażającym.

To właśnie on towarzyszył mi podczas czytania historii Leo spędzającej wakacje w hotelu „Bursztyn”.

„Wakacje pod morzem” zaczynają się w dosyć schematyczny sposób - rodzeństwo jedzie do hotelu na zaproszenie swojego starego przyjaciela z dzieciństwa, którego nie widzieli na oczy 10 lat i który na profilach w mediach społecznościowych nie ma swojego zdjęcia. Jednak to co Marta zrobiła, bynajmniej nie jest to jej pierwszy raz, to wzięcie utartych, tak dobrze znanych nam schematów i zrobienie z nich czegoś tak nieprzewidywalnego.

Autorka skutecznie uśpiła moją czujność zmuszając mnie do czytania o jedzeniu frytek, karaoke ze znajomymi, chodzeniu po plaży - jednak im dalej w las, tym „gorzej” (cudzysłów, bo było tylko lepiej).

Dostajemy opowieść pełną dusznego klimatu, dziwnie zachowujących się gości hotelowych, tajemnice z przeszłości, wydarzenia, które musiałam dosłownie rozchodzić oraz nowe fobie (dzięki Marta, wszyscy boimy się teraz boimy się wind).

Książka momentami pisana jest wręcz poetycko - KOCHAM TO. Co ruszę zachwycałam się piórem autorki i będę robić to chyba do końca życia. Przez „wakacje pod morzem” płynie się z taką łatwością jak mewom przychodzi latanie. Mamy to po prostu we krwi.

Pamiętajcie, że jest to horror- poddaje on pod wątpliwość prawa świata rzeczywistego. Jeśli lubicie pozycje przekraczające granice, lekkie paranormalne niuanse i takie, które zmuszają do myślenia to jest to książka dla Was.

Nie zapomnicie tego lata. Odbije ono piętno w Waszych głowach na bardzo długi czas. Hotel Bursztyn już tego dopilnuje.