Wioska

„Wioska” Aleksandry Kalbarczyk to książka, która wciąga jak bagno i nie puszcza do ostatniej strony. Zaczyna się jak górski wypad – niewinnie, a kończy się na psychologicznym rollercoasterze, który rozbija emocje na kawałki.

Bohaterka powieści Marta trafia do tytułowej Wioski przypadkiem. Szybko okazuje się, że to miejsce, które z pozoru jest sielskim azylem, skrywa mrok, o jakim nawet jej się nie śniło. Mieszkańcy żyją według własnych, izolowanych zasad, a każda próba ucieczki napotyka na niewidzialną barierę. Autorka mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju – z każdym rozdziałem czuć, że raj na ziemi to tylko przykrywka dla czegoś znacznie bardziej złowrogiego.

To nie jest typowy kryminał. To opowieść o manipulacji, potrzebie przynależności i strachu przed obcością. Marta to bohaterka, której kibicujemy, ale też czujemy jej bezradność – jest zwyczajna, zagubiona i przerażająco autentyczna. Mieszkańcy Wioski? Cień, podejrzliwość i mnóstwo tajemnic. Każdy z nich może być sprzymierzeńcem albo wrogiem.

Styl Aleksandry Kalbarczyk jest prosty, ale klimatyczny. Akcja ani na chwilę nie zwalnia – pierwsze strony to wprowadzenie, a potem już tylko pęd ku finałowi. Książkę czyta się błyskawicznie, a napięcie rośnie do tego stopnia, że ciężko ją odłożyć choćby na chwilę.

Jeśli kochacie thrillery psychologiczne z domieszką tajemnicy i zamkniętych społeczności – to jest pozycja dla Was. Fani „The Village” czy „Wyspy Tajemnic” poczują się jak w domu. To książka, która zostaje w głowie na długo po odłożeniu na półkę.

Moja ocena: 9/10

BRUNETTE BOOKS

Mroczne kryminały w surowym, górskim klimacie. Lubię to! Szczególnie że nie miałem jeszcze do czynienia ze słowem pisanym pani Aleksandry Kalbarczyk. Tym bardziej chciałem koniecznie poznać najnowszą powieść autorki.

I właśnie na początek kilka zdań o pani Oli. Debiutowała stosunkowo niedawno, bo w 2023 roku, książką Nieznajomi. Powieść zyskała wiele pozytywnych opinii, ale ja nie miałem jeszcze przyjemności jej przeczytać. Autorka jest, jak sama napisała na skrzydełku książki, adwokatem od spraw łatwych i trudnych. Uwielbia czytać, pisać, a nade wszystko kocha spacerowanie ze swoim pupilem rasy corgi. Nieobce są jej również podróże, szczególnie te w kierunku... wschodnim.

Okładka Wioski od pierwszego spojrzenia wzbudziła moje zainteresowanie. Mroczny, zimowy krajobraz niewielkiej osady otoczonej górami doskonale współgra z atmosferą niepokoju, jakiej oczekuję od dobrego thrillera. Największe wrażenie robi jednak tajemnicza postać w kapturze górująca nad wioską. To motyw dość często spotykany w literaturze sensacyjnej, ale tutaj został wykorzystany na tyle umiejętnie, że skutecznie przyciąga wzrok i zachęca do poznania historii skrywanej na kartach książki. To jedna z tych okładek, które skutecznie spełniają swoje zadanie. Nie tylko przyciągają uwagę, ale również oddają klimat opowieści. Gdybym zobaczył „Wioskę” na księgarskiej półce, bez wahania sięgnąłbym po nią, aby przeczytać opis i sprawdzić, jakie tajemnice kryją się za tym intrygującym obrazem.

Główną bohaterką powieści jest kobieta o imieniu Marta, a opowieść rozpoczyna się w momencie, gdy dziewczyna gubi się gdzieś poza tatrzańskimi szlakami. Nie może odnaleźć drogi powrotnej, a jak wszyscy wiemy, zarówno z lekcji geografii, jak i własnych doświadczeń w parkach narodowych, nie powinniśmy opuszczać znakowanych tras. Marta jednak zeszła ze szlaku, zgubiła się, jest coraz bardziej wyczerpana, ma przy sobie niewiele wody, a do tego szybko zapada zmrok. Postanawia, że zdoła przetrwać noc na górskim odludziu, bo przecież to nie Himalaje. W pewnym momencie czuje jednak, że śnieg zapada się pod jej stopami. I jest to ostatnia rzecz, jaką pamięta.

Budzi się w bardzo dziwnych okolicznościach. Nie czuje chłodu, jej ubranie nie jest przemoczone, a ona sama leży w ciepłym łóżku. Co się właściwie wydarzyło? Gdzie jest? Czy trafiła do jakiegoś schroniska? – zastanawia się kobieta. Co ciekawe, początkowo nie odczuwa żadnego bólu. Dopiero gdy próbuje wstać, przeszywa ją potworny ból w kostce, która okazuje się skręcona.

I właśnie tutaj zaczyna się najciekawsza część tej historii. Marta trafia do pewnej wioski. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się w najlepszym porządku. Mieszkańcy zaopiekowali się nią, okazują troskę i sprawiają wrażenie ludzi życzliwych. Kobieta jest przekonana, że gdy tylko wydobrzeje, wróci do domu. Tyle że... no właśnie. Szybko okazuje się, że wioska jest całkowicie odcięta od cywilizacji i nie ma możliwości powrotu do świata, z którego przybyła. Marta nie potrafi tego zrozumieć. Jak to nie ma powrotu? – pyta samą siebie i swoich gospodarzy. Atmosfera z każdą stroną staje się coraz bardziej gęsta, bo pozornie spokojne życie mieszkańców zostaje zakłócone nie tylko przez pojawienie się obcej osoby. Wkrótce dochodzi bowiem do morderstw.

Co właściwie wydarzyło się w tej tajemniczej wiosce? Czy Marta została uwięziona w tym miejscu do końca życia? Aleksandra Kalbarczyk stworzyła misternie skonstruowany thriller, który wciąga czytelnika w niedostępny świat gór i ludzi skrywających znacznie więcej tajemnic, niż początkowo mogłoby się wydawać. To opowieść o izolacji, strachu i sekretach, które za wszelką cenę mają pozostać ukryte. A im głębiej zanurzamy się w fabułę, tym bardziej uświadamiamy sobie, że największe zagrożenie nie zawsze czai się pośród górskich przepaści, a czasem kryje się w samych ludziach.

Główna bohaterka Marta gubi się podczas wycieczki górskiej i na skutek wypadku trafia do Wioski. Mieszkańcy żyją tam według swoich własnych zasad. Opuścili oni przed laty świat zewnętrzny i żyją ukryci wśród gór. Większość z nich nigdy nie widziało nikogo z zewnątrz. Mają własny ustrój, zasady i seryjnego mordercę. Kobieta próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości i dowiedzieć się, kto stoi za morderstwami. Pragnie odnaleźć sposób, by wrócić do domu, ale z wioski nie ma wyjścia. Ma nadzieję, że gdy rozwiąże zagadkę kim jest morderca, uda jej się opuścić to dziwne miejsce. Ma utrudnione zadanie, bo nikt jej nie ufa i nie chce nic jej powiedzieć.

Autorka w swojej książce stworzyła historię, która łączy elementy thrillera psychologicznego, kryminału i powieści obyczajowej. Jest to opowieść pełna napięcia, tajemnic i niepokojących pytań. Świetnie zbudowana jest atmosfera osaczenia. Początkowe rozdziały skupiają się na poznawaniu miejsca i jego mieszkańców. Marta to kobieta, która znalazła się w ekstremalnej sytuacji i musi podejmować trudne decyzje. Nie wie komu może zaufać.

To opowieść o manipulacji, potrzebie przynależenia, strachu i o cenie jaką się płaci za pozorne bezpieczeństwo. Jest to historia trzymająca w napięciu z ciekawą bohaterką i atmosferą. Książka dostarcza wiele emocji. Fani thrillerów psychologicznych oraz kryminalnych zagadek znajdą coś dla siebie.