Wrzask

O Izabeli Janiszewskiej i jej twórczości nie trzeba pisać zbyt wiele. Osoby, które już miały przyjemność czytać jej historie, doskonale wiedzą, że część mrocznych treści potrafią czytelnika wbić w fotel. Autorka doskonale też odnajduje się w nowoczesnym gatunku domestic noir. Trzeba wiedzieć, że gatunek ten ma swoje prawa, a za zamkniętymi drzwiami dzieją się różne dziwne, mroczne i niezrozumiałe dla normalnego człowieka rzeczy. Sama wręcz uwielbiam bać się podczas czytania, dlatego dużo częściej sięgam po mieszankę thrillera/sensacji i kryminału. Czy tym razem poczułam ciarki na ciele i ujrzałam słynną gęsią skórkę? Niestety nie…

„Wrzask” to wybitne otwarcie bestsellerowej trylogii kryminalnej- tak przekonuje opis na okładce książki, ale dla mnie jest on nieprawdziwy. Wyznaję zasadę, że jeżeli książka nie jest ciekawa do 50. strony, wtedy nie męczę się dalej. Tutaj właśnie tak było. Jestem zaskoczona tym faktem, bo bardzo lubię książki pani Janiszewskiej. Nie skreślę jednak całkowicie jej twórczości, bo nawet mistrzyni w swym fachu może popełnić błąd. „Wrzask” ma tych błędów sporo- akcje prowadzone zarówno przez policjanta, jak i dziennikarkę, nie brzmią realistycznie i nie przekonały mnie. Jedynie postać Larysy Luboń zostanie przeze mnie zapamiętana, a raczej jej upór w dążeniu do celu. Co najgorsze, kobieta bada wyłącznie sprawy, w których mowa jest w gwałtach czy molestowaniu, jest w stanie nawet upodobnić się do wyuzdanej fizycznie kobiety i stać się wabikiem dla katów. Dzięki takim osobom, jak Larysa, musimy pamiętać, że słowo sponsor ma bardzo mocne znaczenie.

Chciałabym napisać coś bardziej pochlebnego, ale tym razem nie jest to możliwe. Ja nie namawiam do czytania „Wrzasku”, ale też nie neguję wysokich ocen. Każdy ma swój gust.

„Wrzask”, która przedstawia historię śmierci młodej dziewczyny. Nie byłoby może w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że Bruno ma nieodzwone wrażenie, że sprawa jest łudząco podobna do tej sprzed lat. Bruno i Larysa to postacie mocno nacechowane, które mają tak wiele przeżyć za sobą. Niosą bagaż doświadczeń, który mocno wybija się na przód całej książki. Niesamowita mroczna atmosfera przeplatająca się z tajemnicami. Reporterka i policjant łączą swoje siły i postanawiają połączyć sprawę sadystycznego sponsora młodych studentek ze śmiercią młodej dziewczyny. Kryminalna historia, która wciągnie cię na kilka wieczorów.

„Wrzask” to pierwszy tom trylogii o Larysie Luboń i Bruno Wilczyńskim. Obie te postacie są dość specyficzne. Bruno jest dość ekscentryczny i muszę przyznać, że polubiłam jego „docinki” i sposób bycia. Natomiast Larysy nie bardzo polubiłam. Trochę jej osoba mnie denerwowała.

Bruno Wilczyński to osoba zajmująca się tajemnicza śmiercią młodej dziewczyny, której ciało znaleziono w jej mieszkaniu. Wszystko wskazuje na to, że było to samobójstwo. Ale czy na pewno? Sprawa ta przypina mężczyźnie coś co wydarzyło się przed laty z jego mamą.

Natomiast Larysa Luboń jest reporterką i postanawia na własną rękę wyjaśnić sprawę sadystycznego sponsora, który płaci studentom, za brutalny seks.

Dwie osobne sprawy, a jednak tych dwoje ktoś połączy. Będzie to bezwzględny morderca. Czy wspólnymi siłami uda im się odnaleźć kogoś, kto oficjalnie nie istnieje?

Autorka od razu wprowadza czytelnika w wir wydarzeń. Napięcie tutaj rośnie wraz z każdą kolejna stroną. Znajdziemy tutaj liczne zwroty akcji, intrygi i ślepe tropy. Chociaż nie polubiłam się z główną bohaterką, to uważam, że zarówno Larysa jak i Bruno zostali świetnie wykreowani. Oboje wykonują swoje zawody perfekcyjnie, a do tego maja swoje własne problemy.

Tempo akcji jest dość dynamiczne i nie ma mowy tutaj o nudzie.

Książka posiada jednak jeden mały minus. Posiada zbyt wielu bohaterów i czasami gubiłam się. Musiałam wrócić do właśnie przeczytanego fragmentu. Trochę mi to odbierało czyta przyjemność czytania, ale i tak sięgnę po 2 tom.

Czy polecam „Wrzask”? Pewnie! Myślę, że każdy kto lubi kryminały powinien przeczytać i wyrobić swoją opinię.